Λατέρνας επάνοδος

Έχω ελεεινολογήσει παλιότερα σε τούτο το μπακαλοτέφτερο τους γυρολόγους της λατέρνας, ανθρώπους που προσπαθούν να βγάλουν ζητιανομεροκάματο βγάζοντας βόλτα στους δρόμους της Αθήνας, είτε στην Ομόνοια είτε στη Διον. Αρεοπαγίτου, σάμπως γιαγιά σε αναπηρικό καροτσάκι, παμπάλαιες σαραβαλιασμένες λατέρνες που δεν παράγουν σχεδόν ούτε νότα, ξομπλιασμένες δίκην Επιταφίου με φωτογραφίες του Βασίλη Αυλωνίτη και του Μίμη Φωτόπουλου από την ταινία Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο, και εκλιπαρώντας τους διαβάτες με τα λόγια "για την παράδοσή μας, βρε παιδιά!", την ίδια ώρα που στο πίσω μέρος της λατέρνας έχουν κι ένα τρανζιστοράκι για ψυχαγωγία τις ώρες που δεν κινείται τίποτα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Οποία χαρά ένιωσα λοιπόν, όταν ανακάλυψα στο διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι destv.tv, που μου το αποκάλυψε ένα άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου (με ελαφρώς υπερφίαλο τίτλο, είναι αλήθεια) στο Protagon, ένα ρεπορτάζ που παρουσιάζει έναν Έλληνα στη Χαλκιδική ο οποίος κατασκευάζει καινούργιες λατέρνες, και μάλιστα γυρεύει, όπως λέει, και καινούργιες μουσικές. Επιτέλους, και εύγε!

Ψηφιοποίηση ψηφίδων ζωής

Αυτή τη στιγμή ψηφιοποιώ τον πρώτο δίσκο τζαζ που αγόρασα. Φορτωμένος ακούσματα από το Jazz Club του Γιώργου Μπαράκου, στα πράσινα ψηλώματα της Πλάκας, θα πρέπει να 'ταν 1975, κατέβηκα στα Εξάρχεια και μπήκα σ' ένα δισκάδικο που το είχαν δύο ώριμοι κύριοι στη Σπυρίδωνος Τρικούπη, 30 μέτρα από την Πλατεία. Ζήτησα ένα δίσκο τζαζ του Stan Getz και μου έδωσαν το Getz/Gilberto. Όταν τον άκουσα ψιλοπάγωσα, γιατί εγώ περίμενα ν' ακούσω πιο τζαζέ φράσεις και ο δίσκος ήταν μπόσα-νόβα. Ωστόσο μετά την πρώτη αυτή ψυχρολουσία άρχισα να συμβιβάζομαι με το γεγονός ότι ήταν ένας ωραιότατος δίσκος με θαυμάσια σόλα από τον Getz και μια βελουδένια γυναικεία φωνή, που δεν πιστωνόταν καν στο εξώφυλλο του δίσκου (απίστευτο και όμως αληθινό!). Πολύ αργότερα έμαθα πως ήταν η Astrud Gilberto, και μόλις χτες πως αργότερα η συνεργασία Getz-Joao Gilberto διακόπηκε λόγω του φλερτ που αναπτύχθηκε μεταξύ του Getz και της Astrud, συζύγου του Joao... Στο εξώφυλλο, ένας ωραίος αφηρημένος πίνακας της Olga Abizu σε θερμούς τόνους πορτοκαλιούς, κόκκινους, κίτρινους με λίγο μαύρο.

Θα μου πεις: τι τον ψηφιοποιώ; Γιατί δεν τον κατεβάζω απ' το ίντερνετ, να έχει και καλύτερο ήχο και χωρίς γρατζουνιές; Μα δεν είναι το ίδιο: ο δικός μου έχει πάνω του αποτυπωμένες τις ρυτίδες μου...

Ο δεύτερός μου δίσκος από το δισκοπωλείο αυτό, που αργότερα έκλεισε, ήταν το Impressions του John Coltrane. Και έσπετο συνέχεια...

ΣΙΜΩΝ ΚΑΡΑΣ ΚΕΠΕΜ

Το αρχείο του Σίμωνα Καρά, αλλά και η Σχολή που είχε ιδρύσει, βρίσκεται από πέρσι σε καλά και άξια χέρια και φυσά νέος, φρέσκος άνεμος, που υπόσχεται πολλά. Όσοι αγαπούν ή ενδιαφέρονται για το αντικείμενο δεν πρέπει να παραλείψουν να περάσουν να δουν από μόνοι τους. Ιδού το πρόγραμμα δραστηριοτήτων φέτος:

Περισσότερα στη σελίδα τους στο facebook

Μνήμη Σίμωνος Καρά

Κάνω μεταγραφή των βινυλίων και των κασετών μου σε mp3 (καιρός ήταν!) και, μεταγράφοντας ένα δίσκο του Συλλόγου προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, από τη σειρά Ελληνικοί Αντίλαλοι, έπεσα πάνω στο εισαγωγικό σημείωμα του αείμνηστου Σίμωνα Καρά, με ιστορικό ενδιαφέρον για όσους δεν είναι ενήμεροι άλλως πως:

Την ψώνισε;

Ελπίζω όχι, γιατί τον συμπαθώ τον Μαμαγκάκη. Αλλά αυτή η σελίδα μ' έβαλε σε σκέψεις...

Πες μου τους δίσκους σου...

Captain Beefheart and his Magic Band
Prefab Sprout
Root Boy Slim and the Sex Change Band
Lakshmi Shankar

Cruel

Τα λόγια ενός από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια, τoυ Cruel των Prefab Sprout, από το άλμπουμ Swoon (1984):

Cruel

Cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

There is no Chicago urban blues, more heartfelt than my lament for you.

I'm a liberal guy, too cool for the macho ache,

with a secret tooth, for the cherry on the cake.

With a pious smile, a smile that changes what I say.

While I waste my time, in regretting that the days, went from perfect to just O.K.

Lordy, what would I do ? Don't call me possessive, but God if he's smoochin' with you.

As a jealous boy root, - the world should be free, but don't you go following suit.

My heart is aligned - it couldn't be neutral, I couldn't be that way inclined.

It's hard to defend, ba ba ba, ba ba ba,these feelings my tuppentup friend.

It's cruel, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

it's crueller than cruel.

But cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

Should a love be tender, and bleed out loud ?

Or be tougher than tough, and prouder than proud.

If I'm troubled by every folding of your skirt, am I guilty of every male inflicted hurt ?

But I don't know how to describe the Modern Rose, when I can't refer to her shape against her clothes.

With the fever of purple prose.

Lordy, what would I do ? Don't call me possessive, but God if he's smoochin' with you.

As a jealous boy root, - the world should be free, but don't you go following suit.

My heart is aligned - it couldn't be neutral, I couldn't be that way inclined.

It's hard to defend, ba ba ba, ba ba ba, these feelings my tuppentup friend.

It's cruel, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba ba, ba ba it's cruel,

it's crueller than cruel.

But cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

Cruel is the gospel that sets us all free, then takes you away from me.

My contribution, to urban blues.

--------------------------------------
Η λέξη tuppentup είναι μυστήριο (άπαξ λεγόμενη).

Για περισσότερα σε σχέση με τους Prefab Sprout, εδώ και εδώ.

Maria Callas was here

Πήγα χτες στην Έκθεση της Βουλής, Φιλελλήνων και Μητροπόλεως, για τα 30χρονα από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας. Στις παρακάτω πανάθλιες φωτογραφίες (λόγω που ήταν από πάνω οι λάμπες, και αντανακλάται το είδωλό τους) βλέπουμε στη μια τη Μαριάννα/Μαίρη Καλογεροπούλου με δυο φίλες της στο Καβούρι. Λοιπόν αυτός ο βράχος που φαίνεται από πίσω πρέπει να είναι το γνωστό σε όλους τους λουόμενους του Καβουριού νησάκι που είναι προσβάσιμο με τα πόδια από την αμμουδιά, καθότι τα νερά είναι σούπερ ρηχά. Συγκινήθηκα που έχω πατήσει κι εγώ στο ίδιο μέρος με αυτή την κοπέλα. Μπανάλ, θα μου πείτε, αλλά δεν είναι ένα μέρος όπως το Ηρώδειο, οπότε το πράγμα είναι όντως αναμενόμενο, αφού η γυναίκα ήταν επαγγελματίας της μουσικής, αλλά αυτό το άσημο νησάκι.



Στην άλλη φωτογραφία βλέπουμε την τάξη της δασκάλας της, Ελβίρας δε Ιδάλγο, να έχει βγει βόλτα στο Πεδίο του Άρεως. Είναι η γνωστή λεωφόρος Ηρώων, με τις προτομές των Αγωνιστών του '21. Το ωραίο είναι ότι, καθώς το Πεδίο του Άρεως έχει μόλις μετατραπεί σε πάρκο (από τον Μεταξά, αν δεν κάνω λάθος, που δεν είπε αυτός το ΟΧΙ, κατά τον Λαζόπουλο), τα δέντρα είναι εντελώς χαμηλά κι έτσι φαίνεται από πίσω ο Λυκαβηττός! Μοναδική θέα, όντως, για έναν Κυψελιώτη!

30 χρόνια Σπυριδούλα

Την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, στις 22.30, στο "Κύτταρο", θα εμφανιστεί σε επετειακή συναυλία το ροκ συγκρότημα Σπυριδούλα, με διάφορους επώνυμους guests αλλά και μ' έναν-δυο ανώνυμους, όπως η αφεντιά μου, που χρημάτισα τραγουδιστής τους το '77-'78 (πριν από και, για ένα διάστημα, παράλληλα με τον Παύλο Σιδηρόπουλο).

and she... walked on down the hall

Σ' ένα σόυ εσορύχον στιν Κίνα η μυσικί, αν ακύο καλά, ίνε γριγοριανί με ριθμικό μπαγκράυντ (προσέξτε όμος κε τυς μπάτσους με τα πιλίκια, αριστερά: σόυ χορίς μπάτσυς στιν Κίνα δε γίνετε!). Κι εγό, αντίστιχα, θιμάμε παλιά πυ έβρισκα εξερετικά κατάλιλο για στοματικές εξιπιρετίσις το "Άνωθεν οι προφήται" ψαλμένο από τον Στανίτσα (δίσκος Χατζιγιακυμί).