Κεραυνοί Βαρθολομαίου στο Αγ. Ορος

Η Καθημερινή, Κυριακή 27 Οκτ. 2013

Οξύς για την υπόθεση Βατοπεδίου, τις συμπλοκές μοναχών στη Μονή Εσφιγμένου και τη ρωσική διείσδυση.
Του Σταύρου Τζίμα
Η ατμόσφαιρα στη Διπλή Σύναξη της Ιεράς Κοινότητος στις Καρυές για την επέτειο της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ενσωμάτωση του Αγίου Ορους στο ελληνικό κράτος (1913) κάθε άλλο πανηγυρική, όπως θα άρμοζε στο πνεύμα της ημέρας, ήταν την περασμένη Κυριακή, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Η διαμάχη με την πολιτεία για τη φορολογία των εκτός Αθω ακινήτων των μονών έκανε βαρύ το κλίμα, καθώς μάλιστα το επίσημο ελληνικό κράτος απουσίαζε – όχι με δική του ευθύνη.

Ουδείς, ωστόσο, φανταζόταν αυτό που θα ακολουθούσε. Με το που ξεκίνησε την ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης, «άστραψε και βρόντηξε». Ηγούμενοι και εκπρόσωποι των μοναστηριών παρακολουθούσαν, αμήχανοι στην πλειοψηφία τους, τον πνευματικό τους ηγέτη να απευθύνεται προς το ανώτατο διοικητικό όργανο της μοναστικής πολιτείας «άνευ περιστροφών, ως πατήρ προς τέκνα, εν πνεύματι και αληθεία, εν ειλικρινεία και εντιμότητι», προβαίνοντας «εις ωρισμένας διαπιστώσεις και πατρικάς οφειλετικάς προτροπάς ενώπιος ενωπίω» και να εξαπολύει κεραυνούς: για το Βατοπέδι, την Εσφιγμένου, αλλά και για τη ρωσική διείσδυση...

«...Εφιστώμεν την προσοχήν πάντων, ίνα μη έχωμεν αναρχικάς εκφάνσεις, ως αι προ δύο περίπου μηνών, “διά ροπάλων και ξύλων” και συγχρόνων τεχνικών “όπλων”, προσελθόντων έξωθεν της θείας ταύτης παρεμβολής...», είπε αναφερόμενος στα κωμικοτραγικά γεγονότα με συμπλοκές μοναχών, μπουλντόζες και βόμβες μολότοφ, που διαδραματίστηκαν στο κονάκι της ζηλωτικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές. Ο κ.κ. Βαρθολομαίος ήταν ιδιαίτερα οξύς απέναντι στους Ζηλωτές της Εσφιγμένου, αλλά τα «σκάγια» του πήραν και την ελληνική πολιτεία. «Αρατε πύλας, εξέλθετε και απέλθετε», αξίωσε από τους αυτοεγκλείστους Εσφιγμενίτες, ενώ έκανε λόγο για «φαινόμενα επιλεκτικής τηρήσεως της νομιμότητος υπό των εντεταλμένων και τεταγμένων εις την διασφάλισιν της τάξεως κρατικών οργάνων», τα οποία αποφεύγουν να υλοποιήσουν βιαίως τις δικαστικές και πατριαρχικές αποφάσεις για απομάκρυνση των φανατικών ζηλωτών από την Εσφιγμένου, το κονάκι της στις Καρυές και τον Αθω.

Δεν ήταν τυχαία, σημείωναν στην «Κ» θρησκευτικές πηγές που γνωρίζουν άριστα τα τεκταινόμενα στο Αγιον Ορος, η σφοδρότητα με την οποία επετέθη στους Ζηλωτές ο Προκαθήμενος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το Φανάρι παρακολουθεί με μεγάλη ανησυχία τη ραγδαία εξάπλωση του θρησκευτικού φανατισμού στον Αθω, που με πυρήνα την Εσφιγμένου, επεκτείνεται σε κελιά φτωχών μοναχών και περνάει τις μάντρες των μοναστηριών, ενώ ενισχύεται υλικά και πολιτικά από ισχυρούς κύκλους παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ και στη Ρωσία. Αίσθηση επ’ αυτού προκάλεσε η απουσία του ηγουμένου και του εκπροσώπου μιας άλλης μονής, της Κωνσταμονίτου, από την πανηγυρική συνεδρίαση της Ιεράς Κοινότητας παρουσία του Πατριάρχη. Οι γνωρίζοντες στις Καρυές κάνουν λόγο για «δεύτερη Εσφιγμένου», μολονότι μνημονεύει ακόμη τον Πατριάρχη, καθώς η μονή εμφανίζει ροπή προς τον ζηλωτισμό και μάλιστα είχε αντιδράσει σφόδρα στην απόφαση του Πατριαρχείου και της Ιεράς Κοινότητος να διορίσει νέα αδελφότητα Εσφιγμενιτών στη θέση της παλαιάς, την οποία κήρυξε σχισματική.

Εκεί που «πάγωσαν», όμως, ηγούμενοι και αντιπρόσωποι ήταν όταν τον άκουσαν να λέει για το «έτερον λυπηρόν πρόβλημα, εξελισσόμενον, είναι το, διά της εις δίκην παραπομπής, διά εκ προθέσεως πράξεις “κακουργηματικής” βαρύτητος, καθηγουμένου εκ των πρώτων Ιερών Μονών του Αγίου Ορους και μοναχού συνεργάτου αυτού». Ποιο ήταν αυτό; Το Βατοπέδι και οι περιπέτειες του ηγουμένου του. «Οι ειρημένοι (σ.σ.: δεν κατονόμασε, αλλά φωτογράφισε τον ηγούμενο και τον μοναχό του Βατοπεδίου) κατά το κατηγορητήριον παραπεμπτικόν βούλευμα, εκινήθησαν αξιοποίνως εις πολυπράγμονας πρωτοβουλίας και ενεργείας πέραν και επί υπερβάσει των μοναχικών καθηκόντων αυτών, διά τα οποία εγκατελείψατε οι τον τόπον της Θεομήτορος οικούντες τον κόσμον και τα του κόσμου. Ο διασυρμός τον οποίον υφίσταται ο Ιερός Τόπος εξ αιτίας των, επί σειράν ετών, είναι μέγας... Φαίνεται ότι ο πειρασμός της εκκοσμικεύσεως προσβάλλει καί τινας των Αγιορειτών αδελφών και πρέπει να τονισθή και να επισημαίνηται συνεχώς και επανειλημμένως η διαφορετική αποστολή τού μοναχού ίνα μη μετατρέπεται ούτος από ανθρώπου προσευχής και αφιερώσεως εις απλούν κοινωνικόν εργάτην ή –όπερ χείρον– και επιχειρηματίαν».

Το σοκ ήταν ισχυρό για όσους παρευρίσκοντο στη Σύναξη, καθώς στην αγιορείτικη κοινωνία είχε εδραιωθεί η πεποίθηση ότι τόσο για το Φανάρι όσο και για τη μοναστική πολιτεία το θέμα του Βατοπεδίου έχει κλείσει, πολύ περισσότερο που ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος έχει ήδη άρει από τον κ. Εφραίμ το μέτρο της αφαίρεσης του δικαιώματος άσκησης διοικητικών καθηκόντων που του είχε επιβάλει. Μάλιστα, αμέσως μετά τη Σύναξη κατεβλήθη προσπάθεια από κύκλους της Κοινότητος, αλλά και του Πατριαρχείου, να μη «βγει» από τις Καρυές το περιεχόμενο της ομιλίας του κ.κ. Βαρθολομαίου ή, έστω, να κοινοποιηθεί αργά τη νύχτα. Οπερ και εγένετο, με τη διαφορά ότι πρόλαβαν και την ανάρτησαν στην ιστοσελίδα τους οι της νόμιμης εσφιγμενίτικης αδελφότητας και έτσι «εξήλθε» του Αθω, προκαλώντας αίσθηση στον κόσμο των πιστών.

Πηγές προσκείμενες στο Φανάρι ερμήνευαν την ευθεία επίθεση στον κ. Εφραίμ ως μήνυμα ότι «δεν μπορείς να οδεύεις προς το δικαστήριο με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος και ταυτόχρονα να παραμένεις ηγούμενος στην δεύτερη τη τάξει μονή». Ο ίδιος ο κ. Εφραίμ, πάντως, αποχώρησε κατηφής από τις Καρυές, ενώ με καθυστέρηση τεσσάρων ημερών, η Μονή Βατοπεδίου ανάρτησε στην ιστοσελίδα της ανακοίνωση, στην οποία δηλώνει «την πίστη και την αγάπη της στην Μητέρα Εκκλησία, αλλά και την αφοσίωσή της προς το σεπτό πρόσωπο του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου...». Ειρωνεία. Μία ημέρα πριν ο Πατριάρχης τού τα «ψάλει», ο κ. Εφραίμ είχε στείλει την περίφημη βυζαντινή χορωδία του Βατοπεδίου να του ψάλει θρησκευτικούς ύμνους στο γεύμα που του παρέθεσε στο κελί Μπουραζέρι, στις Καρυές, η Ιερά Κοινότητα.

«Ρώσοι - Ουκρανοί» 

Ο κ.κ. Βαρθολομαίος μπορεί να μη συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα των επισκέψεών του το Βατοπέδι, πήγε όμως στην Ιερά Μονή Παντελεήμονος, όπου μαίνεται ο ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών για την «κυριαρχία» στο μοναστήρι, με φόντο την ποικιλότροπη ρωσική «διείσδυση» στον Αθω. Και δεν το έπραξε τυχαία, όπως ανέφεραν άνθρωποι του περιβάλλοντός του και όπως φάνηκε από την ομιλία του: «Δεν πρέπει να γίνει το Ορος το Αγιον τόπος συγκεντρώσεως προσώπων εμφορουμένων υπό εθνοφυλετικών αντιλήψεων, τα οποία θα επεθύμουν να καταστήσουν τον Ιερόν τούτον Τόπον κέντρο εθνοφυλετικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων. Πρέπει να παραμείνει τόπος ησυχαστικός, όπου λατρεύεται ο Θεός υπό πάντων των μοναχών και των προσκυνητών χωρίς τοπικιστικάς προτιμήσεις και συσπειρώσεις», είπε απευθυνόμενος στην αδελφότητα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας μοναχός, πλην των Σλάβων και στέλνοντας μήνυμα στη Μόσχα ότι στον ορθόδοξο Αθω δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξουν «εθνικά καθαρά» μοναστήρια.

17 Ιουνίου 1953

Να μην ξεχνιόμαστε. Κλείνουν σήμερα 60 χρόνια από τον ξεσηκωμό των Ανατολικογερμανών ενάντια στη σοβιετόδουλη κομουνιστική χούντα που τους κυβερνούσε. Σήμερα, με τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που, μετά την ήττα του κομουνισμού, σαρώνει ανεμπόδιστη τα πάντα, χρειάζεται άσκηση μνήμης για να μην ξεχνά κανείς τι ήταν ο "υπαρκτός σοσιαλισμός", και επομένως πόσο πραγματικά αξίζουν οι όποιοι "δημοκράτες" και "προοδευτικοί" νοσταλγοί του. Η άσκηση αυτή μνήμης γίνεται ακόμα δυσκολότερη, αφού η πιο εμφανής απειλή έρχεται πια από το άλλο άκρο, την ακροδεξιά και το ναζισμό: πιο γνήσια τέκνα, αυτά, του καπιταλισμού.

Μπάχαλο γιοκ

Μου κάνει εντύπωση η απουσία εμπρησμών και λεηλασιών στην Τουρκία αυτές τις μέρες. Απ' όσο το έψαξα, δεν σημειώθηκαν τέτοια περιστατικά. Ίσως θα έπρεπε οι Έλληνες αναρχοβάνδαλοι να τους αποστείλουν επιστολή διαμαρτυρίας· εξέγερση χωρίς μπάχαλο δεν νοείται.

BBC ή ЦТ СССΡ ;

Οι αντιστάσεις στην επαίσχυντη ενέργεια των δύο Σ και του ΣιΚέ έχουν και τα ευτράπελά τους: είδα στο απεργιακό δελτίο της ΕΡΤ το Σπύρο Χαλβατζή να λέει, αναφερόμενος σε οργανισμούς όπως το BBC κλπ., ότι (από μνήμης) "μην τρελαθούμε κιόλας, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αυτονομία ενός ΜΜΕ από τους πολιτικούς προϊσταμένους του, είτε BBC λέγεται αυτό είτε όπως αλλιώς λέγεται, όσο υπάρχουν μονοπώλια. Είμαστε όλοι ενήλικες κι έχουμε τον κοινό δείκτη νοημοσύνης". Μιλάνε όλοι για ποδηγέτηση των ΜΜΕ από την πολιτική εξουσία, μιλάνε και οι οπαδοί της ΕΣΣΔ. Ε ρε γλέντια... Και συνεχίζοντας είπε ότι πρέπει να φύγουν τα "μαύρα" (δηλ. το μαύρο στις οθόνες από την απουσία σήματος) και να έρθουν τα "κόκκινα" και τα χρώματα της ελπίδας... Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι δεν απέφυγε τον όρο "κρατική τηλεόραση". Ξεκάθαρα πράματα· τι "δημόσια" και αηδίες...κρατική!

Δυο μέτρα, δυο σταθμά

Είπε για πλάκα ο Σλαβόι Ζίζεκ ότι "και όποιος δεν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ θα σταλεί στο γκουλάγκ", και γέλασε ο Τσίπρας και χειροκρότησε. Στη συνέχεια ο Πάγκαλος τηλεφώνησε σε τηλεοπτική εκπομπή και δήλωσε ότι ο Τσίπρας πρέπει να πάει φυλακή (!) επειδή χειροκρότησε, και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι έχει πάψει εδώ και καιρό να ασχολείται με τις δηλώσεις του Πάγκαλου. Τον βολεύει τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ η γελοιότητα της δήλωσης Πάγκαλου και ο ξέφρενος αντι-Συριζισμός του, για να μην απαντάει στο εξής ερώτημα:

Αν κάποιος δεξιός υποστηριχτής της ΝΔ σε ομιλία του δήλωνε ότι "και όποιος δεν ψηφίσει Νέα Δημοκρατία θα σταλεί στη Μακρόνησο", και ήταν στο ακροατήριο τιμώμενο πρόσωπο ο Σαμαράς και γελούσε και χειροκροτούσε, τι θα έκαναν οι Συριζαίοι; Δεν θα "έχαναν το χιούμορ" τους; Την επόμενη φορά λοιπόν που ο Τσίπρας θα θελήσει να συμπλεύσει με τέτοιου είδους χιούμορ, ας το κάνει με ευκαιρία καμιά αναφορά στη Μακρόνησο...

Πολιτική και θρησκευτικότητα γύρω στο 2000 μ.Χ.

"What came out was my anger against the Greeks that were celebrating the downfall of the junta, and the junta had fallen because of Cyprus; and the Greeks were celebrating of how brave they were. So I just gave hell to the Greeks, their politicians, everybody, and it was Lambrias who recognized my voice on this, the voice on Free Cyprus, and so he told Karamanlis I was giving hell to everybody including Karamanlis!"


"— I'm not particularly religious, or I'm not religious at all. But there is some affiliation; I do pray (...)
— Whom do you pray to?
— Yeah, that's a...good question....because...I believe God is within us and that...God being good or bad or whatever depends on us. If I am a good person, then God -whoever he is- is glorified. If I'm bad, nasty, cheating, God is just going down. But from the point of view of concentrating the prayer on something, it's been this icon."

(Μαρία Μπέκετ)

Η μέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πολυσυλλεκτικό κόμμα

Η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ είναι διασκεδαστικά αποκαλυπτική. Από την Αυγή της 3/12/12:

"Ο Τσίπρας έδωσε διέξοδο στην καταπιεσμένη αριστερή μου ιδεολογία" 

 

Ονομάζομαι Οικονόμου Μαρία. Είμαι από την οργάνωση Φυλής. Θέλω να πω μόνο δύο λόγια. Ήμουν οργανωμένη στη Ν.Δ. για 18 ολόκληρα χρόνια. Όχι κατ' ανάγκην δεξιά, αλλά με αριστερές αρχές. Και αριστερή συμπεριφορά στην καθημερινότητά μου, στη δουλειά μου, στις συναναστροφές μου. Ήμουν μία από τους εγκλωβισμένους στα δύο πρώην μεγάλα κόμματα και νιώθω ευτυχής που μου δώσατε χώρο και λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ.
Βρίσκομαι σήμερα εδώ γιατί άκουσα τον δυνατό, τον καθαρό, τον έντιμο λόγο του συντρόφου Αλέξη Τσίπρα και του είμαι ευγνώμων γιατί έδωσε διέξοδο στην καταπιεσμένη αριστερή μου ιδεολογία. Και τελειώνω λέγοντας ότι στον ΣΥΡΙΖΑ βρήκα επιτέλους, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, την πολιτικά βιολογική μου οικογένεια.
Ήρθα για να μείνω και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μαζί σας με όλες μου τις δυνάμεις.
Σας ευχαριστώ πολύ

Δεν ψήφιζε απλώς, παρά ήταν οργανωμένη 18 χρόνια στη Νέα Δημοκρατία.
Μετά τους εγκλωβισμένους του Χρηματιστηρίου, νά και οι εγκλωβισμένες της Νέας Δημοκρατίας, που μετά από 18 χρόνια βρίσκουν πια την πολιτικά....βιολογική τους οικογένεια, στο δε πρόσωπο του χαρισματικού (αν και χωρίς παχιά φρύδια) αρχηγού την...καταπιεσμένη αριστερή τους ιδεολογία· και κυρίως νά η κομματική εφημερίδα, η οποία θεωρεί ότι αυτό τον τραγέλαφο σκόπιμο είναι να τον προβάλει στην πρώτη της (ονλάιν) σελίδα. Πάμε πλησίστιοι για εξουσία...

Βαριά μαστούρα

Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, 30/11-2/12/2012

Αλέξης Τσίπρας (Η Αυγή):
Κοιτάξτε τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη.
Όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους πάνω μας.
Όλοι περιμένουν εμείς να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει φωτιά στον κάμπο.
Που θα παρακινήσει τους λαούς να ξεσηκωθούν.
Που θα δώσει το παράδειγμα της μεγάλης αλλαγής.
Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στην Ευρώπη μετά από μια μεγάλη συντριπτική νίκη του λαού μας στην Ελλάδα.
Από πειραματόζωο της κρίσης θα γίνουμε ο εμβρυουλκός προοδευτικών αλλαγών και ανατροπών προς όφελος των λαών σε όλη την Ευρώπη. (...)

Πάνος Σκουρλέτης (Η Καθημερινή):
Ο εκπρόσωπος Τύπου Π. Σκουρλέτης, είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθετεί εύκολες συνταγές του παρελθόντος, έχει εναλλακτική λύση και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι συντελείται μια βαθειά πολιτική και κοινωνική αλλαγή και η ενίσχυση του κόμματός του δεν οφείλεται σε απλή μετατόπιση ψηφοφόρων. Χαρακτήρισε τη Συνδιάσκεψη ως ένα ποιοτικό άλμα με στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό (...)

Ζωή Κωνσταντοπούλου (ό.π.):
Όταν οι αντίπαλοι λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εμπειρία διακυβέρνησης, η απάντηση είναι «ευτυχώς», είπε η κ. Κωνσταντοπούλου και αναφέρθηκε στην «εμπειρία διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ», που έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Εμείς, πρόσθεσε, έχουμε εμπειρία αγώνων, σύγκρουσης και διεκδίκησης, υπεράσπισης των αδυνάτων και αυτό είναι το πιο πολύτιμο αγαθό σε αυτήν τη συγκυρία.

Καλά, τι πίνουνε;

Παναγιώτης Λαφαζάνης (ό.π.):
Ο κ. Λαφαζάνης υποστήριξε την ανάγκη διατήρησης των ιδεολογικών ρευμάτων εντός του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας ότι αυτή είναι και η δημοκρατική παράδοση της Αριστεράς. «Ακόμη και στη σοβιετική επανάσταση υπήρχαν οι μειοψηφίες και οι απόψεις τους ήταν δημόσιες» είπε (...)

Η Συντακτική Συνέλευση διαλύθηκε δια της βίας και καταργήθηκε  το Δεκέμβρη του 1917 γιατί στις εκλογές για την ανάδειξή της είχαν πλειοψηφήσει οι Σοσιαλεπαναστάτες, τα υπόλοιπα κόμματα βγήκαν ουσιαστικά εκτός νόμου μέσα στο 1918, και οι τάσεις μέσα στο μοναδικό εναπομένον νόμιμο κόμμα, το κυβερνών (τι σύμπτωση!) ΚΚΡ(μπ), απαγορεύτηκαν το 1921. Αλλά ο Λαφαζάνης δεν έχει πρόβλημα να κάνει το άσπρο μαύρο, ώστε να πετύχει μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και να διασώσει τη δική του τάση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και να αποδώσει πλαστά εύσημα στη σοβιετική επανάσταση· αν και ο όρος "σοβιετική επανάσταση" είναι τόσο θολός χρονολογικά, ώστε ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, πόσο μάλλον ένας σταλινικός.

Ένα είναι το δικό μου συμπέρασμα: η χώρα δεν έχει πολιτικούς σε κανένα σημείο του φάσματος. Έχει δημαγωγούς, σφουγγοκωλάριους, πουλημένους και αιθεροβάμονες. Α, και δολοφόνους, μην τους ξεχνάμε. Το δε μόνο πραγματικό επιχείρημα όλων τους είναι "ψηφίστε εμάς, δε βλέπετε τι χάλια είναι οι άλλοι;"

Εφραίμ, Ρωσία, Συ-μμα-χία!

Η χρονιά κλείνει με την είδηση για την πικετοφορία στη Μόσχα διαφόρων ομάδων υπέρ του ηγουμένου της Μονής Βατοπεδίου Εφραίμ. Η αναφορά των ονομασιών τους είναι αποκαλυπτική (Τα Νέα, μέσω πρακτορείου Interfax):

Ρωσική σοσιαλσυντηρητική Ένωση

Ανθρωπιστικό Κέντρο της Παγκόσμιας Ρωσικής Λαϊκής Συνόδου

Ίδρυμα Ανδρέα του Πρωτοκλήτου

Ομοσπονδία Ορθόδοξων τεχνοκρατών

Σύνδεσμος Φίλων της Μονής Βατοπεδίου

Στρατιωτική - πατριωτική ροκ λέσχη της ενορίας της Συνόδου των Αγίων της Μόσχας, και

Λέσχη μοτοσικλετιστών «Νυχτερινοί Λύκοι»

Δε μοιάζει με πρωταπριλιάτικο αστείο; ή για άρθρο του Νίκου Ζαχαριάδη στο ΜούφαNet;

Παρακάτω γίνεται λόγος για κάποιον Μιχαήλ Μάργκελοφ, πρόεδρο της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Άνω Βουλής (του Συμβουλίου της Ομοσπονδίας), ο οποίος μεταξύ άλλων είπε και το εξής εμετικό:

το γεγονός πως η υπόθεση του αρχιμανδρίτη Εφραίμ ανατέθηκε σε γυναίκα ανακρίτρια θα μπορούσε να είναι ένδειξη χλευασμού σε έναν αθωνίτη ιερέα.

Αυτά!

Η έξοδος απ' την κρίση και τα φαντάσματα του παρελθόντος

21ος αιώνας, 21 Δεκεμβρίου 2011, ώρα 19:15, ανοίγω την τηλεόραση για να μην τρώω μόνος μου, και τι βλέπω;

Στο μεν κανάλι 10, αφενός τη Νεοδημοκράτισσα Βόζεμπεργκ να καταφέρεται ενάντια στους συνδικαλιστές που εισπράττουν εξωφρενικές αμοιβές σε διάφορους οργανισμούς του Δημοσίου, να λέει ότι παιδιά λιποθυμάνε από την ασιτία αλλά δεν θα πει πως λιποθυμάνε όλα γιατί αυτό θα ήτανε λαϊκισμός, και να καλεί τον κόσμο να μην κάνει αποχή στις επερχόμενες εκλογές αλλά να ψηφίσει τους σωστούς και να καταψηφίσει όσους πλήγωσαν τη χώρα· αφετέρου τον Λαοτινό Αϊβαλιώτη, ο οποίος έπλεξε το εγκώμιο του αείμνηστου αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, που από κόμπλεξ τού επιτιθόταν η Αριστερά, και συμφώνησε και η Βόζεμπεργκ ότι η Εκκλησία επιτελεί μεγάλο έργο.

Στο δε κανάλι 902, του ΚΚΕ, δυο ζαπιές πιο κάτω, μια βουβή ταινία για τον Λένιν με μουσική επένδυση, όπου βλέπουμε το παγκάκι στο σπίτι στο Γκόρκι, το γνωστό παγκάκι των φωτογραφιών της τελευταίας φάσης της ζωής του, και μετά τα παιδιά της Σοβιετικής Ένωσης να λένε: "όσα έκανε ο Λένιν για εμάς δεν τα κάνει ένας πατέρας για τα παιδιά του"...

Ελλάδα, 2011...

Μια λογοκρισία

Φεύγουν αυτές τις μέρες οι τελευταίοι Αμερικανοί ένοπλοι απ' το Ιράκ, και ήμουν στην Εθνική Γλυπτοθήκη τελευταία, όπου μπορεί κανείς να δει το δεύτερο κομμάτι της έκθεσης Στα Άδυτα της Εθνικής Πινακοθήκης, εκείνο που αφορά τη μεταπολεμική τέχνη έως σήμερα. Έχει λοιπόν κάμποσα έργα του Δανιήλ (Παναγόπουλου), που δούλεψε πολλά χρόνια στο Παρίσι· ένα είναι μια λινάτσα με τίτλο Λινάτσα 23/VI/04 (La Busherie):

Ξεκάθαρη η αναφορά, μέσα από την ορθογραφικά τροποποιημένη λέξη Busherie, στον πρόεδρο - εγκληματία πολέμου Μπους, και βεβαίως υπάρχει λογοπαίγνιο με τη γαλλική λέξη boucherie, σφαγείο, μακελειό. Και όμως, η αιδώς της επιμελήτριας Δρ. Λίνας Τσίκουτα-Δεϊμέζη ήταν τόση ώστε ιδού πώς το διατύπωσε εκείνη στο εισαγωγικό κείμενο που είναι δίπλα, στον τοίχο.

"από ορθογραφικό λάθος, του ιδίου"! Ούτε καν "από συνειδητό ορθογραφικό λάθος, του ιδίου"! Τόση λεπτότητα! Στο δε αγγλικό τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα, γίνονται καθαρή λογοκρισία, γιατί εξαφανίζεται η αλλοίωση από τον τίτλο, ο οποίος δεν αποδίδεται ως The Bushery, που θα ήταν διαφανέστατο, αλλά Butchery και μόνο:

Στη δε λεζάντα του έργου, η αγγλική μετάφραση του τίτλου δεν υπάρχει. Ή μάλλον ναι μεν η Λινάτσα αποδίδεται Burlap, αλλά το γαλλικό La Busherie μένει αμετάφραστο, La Busherie. Αποτέλεσμα, η λέξη Bushery δεν εμφανίζεται πουθενά, αλλά εμφανίζεται ένα Butchery το οποίο υποτίθεται πως είναι μετάφραση του τροποποιημένου Busherie. Πλήρης λογοκρισία δηλαδή.

Αυτό θα πει "λεπτότητα" και "διακριτικότητα", ειδικά προς τους αγγλόφωνους επισκέπτες....

Επέτειος

Τρία χρόνια από το θάνατο του Αλέξαντρου Γρηγορόπουλου.

Αμοιβαία τα αισθήματα

Σε συνέντευξη τύπου που έδωσε η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα, με θέμα "Οι θέσεις του ΚΚΕ για τα σενάρια χρεοκοπίας και το χρέος", διαβάζω (στο KKE.gr):

Είναι ουσιαστική η διαφορά μας με τα άλλα κόμματα. Μπορεί σε επιμέρους ζητήματα που λένε «όχι στο μνημόνιο», «όχι στο μεσοπρόθεσμο», «όχι στο εφαρμοστικό» να συμπίπτουμε, αλλά δεν αρκεί να συμπίπτεις σε αυτό το όχι. Ακούω να κάνουμε αντιμνημονιακό μέτωπο. Το μέτωπο πρέπει να είναι προς τα μπρος, ποια Ελλάδα θέλω, ποια κοινωνία, ποια οικονομία;

Πολύ σωστά. Ακόμα κι αν νιώσεις ότι, στις παρούσες συνθήκες του τσέτικου γιουρουσιού που έχει εξαπολυθεί εναντίον του λαού, κάτι σε ωθεί προς τις θέσεις του ΚΚΕ, έρχεται αμέσως αυτό το "ποια Ελλάδα θέλω, ποια κοινωνία, ποια οικονομία;", και σου κόβεται κάθε όρεξη συμμαχίας...

Ρε πώς αλλάζουνε τα πράματα...

Does not every American feel that assurance has been added to our hope for the future peace of the world by the wonderful and heartening things that have been happening within the last few weeks in Russia? Russia was known by those who knew it best to have been always in fact democratic at heart, in all the vital habits of her thought, in all the intimate relationships of her people that spoke their natural instinct, their habitual attitude toward life. The autocracy that crowned the summit of her political structure, long as it had stood and terrible as was the reality of its power, was not in fact Russian in origin, character, or purpose; and now it has been shaken off and the great, generous Russian people have been added in all their naive majesty and might to the forces that are fighting for freedom in the world, for justice, and for peace. Here is a fit partner for a League of Honor.

Αμερικανός πρόεδρος Γούντροου Ουίλσον, 2 Απριλίου 1917, προς το Κογκρέσο, καλώντας σε πόλεμο εναντίον της Γερμανίας.

Λογαριασμοί

Οικογένεια που μένει σε δυτικό λαϊκό προάστειο, χωρίς εισοδήματα πλην της εργασίας, έχασε πρόσφατα μέλος της. Κόστος κηδείας, 1700 ευρώ. Κόστος συνολικό, με μέσα τα 3ήμερα, τα 9μερα, τα 40μερα και τον (μη ιδιόκητο) τάφο στον πιο φτηνό μαρμαρά, 3500 ευρώ. Ο παπάς για τα 3ήμερα και τα 9μερα πήρε από 20 ευρώ, και για τα 40μερα πήρε 80 (10 λεπτά 'δουλειά'). Μαύρα όλα. Τα τελευταία χρόνια έχει χτίσει 4όροφο απέναντι από το σπίτι όπου μένει η οικογένεια (στο νοίκι). Η πλαστικοποίηση για τη φωτογραφία του τάφου έκανε 90 ευρώ.

Στην οικογένεια ο ένας δούλευε ως πρόσφατα σε μεταφορά χρημάτων για 800 ευρώ. Απολύθηκε και βγήκε στην ανεργία, όπου δεν κινδυνεύει πια καθημερινά να του φυτέψουν μια σφαίρα στο κούτελο. Μια άλλη το μεν χειμώνα βγάζει μεροκάματο 40 ευρώ, το δε καλοκαίρι δούλεψε πέρσι συνεταιρικά ένα ουζερί σε παραλία της Σαρωνικής ακτής που σερβίριζε στην παραλία. Εν έτει 2011, από τα 40000 το χρόνο που ζήτησε πέρσι ο ιδιοκτήτης (πρώτη φορά λειτούργησε πέρσι), φέτος είδε ότι έβγαλε καλά λεφτά και ζήτησε 70000! Οπότε, δεν γινόταν.

Τώρα σκέφτεται το μέλος αυτό της οικογένειας να νοικιάσει μια καντίνα που έχει άδεια Σαρωνικού (που για να βγει πρέπει να έχεις ΤΗΝ άκρη) για τους 3-4 μήνες του καλοκαιριού σε πολύ κοντινό νησί. Ο ιδιοκτήτης της καντίνας θέλει 1500 ευρώ το μήνα νοίκι. Η οικογένεια πληρώνει νοίκι στο σπίτι της, και αν πάρει αυτή τη δουλειά, καθώς δεν υπάρχει άλλη, θα πρέπει να πληρώνει 1500 ευρώ το μήνα για την καντίνα και ένα ακόμα νοίκι για κάποιο κατάλυμα στο νησί τους 3-4 μήνες. Δηλ. για ένα διάστημα 3 νοίκια. Το ένα παιδί του χρόνου θα σπουδάζει σε πόλη της Β. Ελλάδας για 4 χρόνια, ώστε όταν τελειώσει να έχει 3x200 = 600 μόρια, ελπίζοντας τότε σε διορισμό ΑΣΕΠ.

Ηχήστε οι σάλπιγγες... Καμπάνες βροντερές,
δονήστε σύγκορμη τη χώρα πέρα ως πέρα...
Βογκήστε τύμπανα πολέμου... Οι φοβερές
σημαίες, ξεδιπλωθείτε στον αέρα!

Μες στην πολλή θολούρα μου...

Λέει ο Tony Judt (Ill Fares the Land):

Αλλά και αν ακόμα μας απασχολεί το πώς θα απαλύνουμε τα κοινωνικά δεινά, υποθέτουμε ότι αρκεί γι’ αυτό η οικονομική ‘ανάπτυξη’: από το μεγάλωμα της πίτας θα προκύψει με φυσικό τρόπο η διάχυση της ευμάρειας και των προνομίων. Δυστυχώς, όλα τα στοιχεία δείχνουν το αντίθετο. Ενώ σε δύσκολους καιρούς είναι πιθανότερο να δεχτούμε την αναδιανομή ως αναγκαία και δυνατή, σε εποχές αφθονίας η οικονομική μεγέθυνση ευνοεί κατά κανόνα τους λίγους, οξύνοντας τη σχετική υστέρηση των πολλών.

Αυτό δεν αποτελεί άραγε την ταφόπλακα της θεωρίας του Murray Bookchin, ότι οι παλιές επαναστάσεις της εποχής της σπάνης ήταν καταδικασμένες 'εντέλει', ενώ οι σημερινές κοινωνίες της αφθονίας έχουν αντικειμενικά πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να εγκαθιδρύσουν ένα σύστημα κοινοκτημοσύνης, αφού τα αγαθά φτάνουν για όλους;

Κάπως έτσι χρησιμοποιούσαν άλλοι τον Αριστοτέλη: οι δούλοι δεν χρειάζονται πια, αφού υπάρχουν οι μηχανές. Άρα, η δουλεία στη σύγχρονη μορφή της είναι αντικειμενικά μη αναγκαία. Αφήνω που η συλλογιστική αυτή ουσιαστικά νομιμοποιεί 'αντικειμενικά' την παλιά δουλεία ως προϊόν αδήριτης αναγκαιότητας. Όλες αυτές οι 'αντικειμενικές' θεωρίες δεν διαφέρουν από την παλιά προσδοκία ότι ο καπιταλισμός θα πέσει από μόνος του, υπό το βάρος των 'αντικειμενικών' αντιφάσεών του, ούτε από μια σημερινή προσδοκία ότι η αδυναμία κερδοφορίας του σύγχρονου καπιταλισμού θα επιφέρει 'αντικειμενικά' ένα σοσιαλιστικό σύστημα, όπου το κέρδος δεν θα υπάρχει σαν κίνητρο. Η διαπίστωση όμως που απηχεί ο Judt δείχνει το ακριβώς αντίθετο. Όσο βλέπεις ότι υπάρχει πλεόνασμα, τόσο θες να το αρπάξεις. Κι όλο και κάποιο ψίχουλο θα βρει κι ο φτωχός, για να μην πεθάνει της πείνας και να μπορούμε να συνεχίσουμε να τον αρμέγουμε. Άρα, αύξηση της ανισότητας. Άρα η διεκδίκηση για μεγαλύτερη ισότητα είναι ανεξάρτητη από το επίπεδο του πλούτου, το δε με ποια ένταση εκδηλώνεται έχει σχέση με παράγοντες πολιτισμικούς, ιδεολογικούς και πολιτικούς περισσότερο και όχι οικονομικούς. Και όταν σου αρπάζουν τα δικαιώματα και σε φτωχαίνουν, δεν υπάρχει περίπτωση να σου τα δώσουν πίσω αργότερα, επειδή θα 'χουν έρθει τότε 'καλύτερες μέρες', αλλά μόνο επειδή και εφόσον θα νιώσουν πίεση και απειλή, μια πίεση και απειλή που μπορεί να τη νιώσουν και στις 'χειρότερες μέρες'. Δικαίως λοιπόν αντιστέκονται όσοι αντιστέκονται σήμερα στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, και δικαίως όχι γιατί θα νικήσουν αλλά γιατί δεν πιστεύουν στη θεωρία της αυριανής καλύτερης μέρας: ό,τι σου παίρνουν σήμερα, δεν πρόκειται να σ' το δώσουν πίσω. Προκύπτει έτσι ακέραια η αυτονομία του πολιτικού: δεν σημαίνει καθόλου ότι 'όταν μεγαλώσει η πίτα' θα τρώμε όλοι πιο ισομερώς. Ο συσχετισμός των δυνάμεων θα καθορίσει πόσο ισομερώς θα τρώμε, και τίποτε άλλο.

ΨΑΡΙΑΝΟΣ ΓΡ, ΒΟΥΛΗ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ 2011, 21.12.10.avi

Μνήμη Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου

Η εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από πιστόλι ‘οργάνου της τάξης’ πριν από δύο χρόνια, το βράδυ του Σαββάτου 6ης Δεκεμβρίου 2008, ανήμερα του Αγίου Νικολάου, βραδιά που θα έπρεπε να κυλήσει σε ατμόσφαιρα χαράς και όχι δακρύων, και τα γεγονότα από το ξεχείλισμα δίκαιης οργής που ακολούθησαν, δεν άφησαν αδιάφορο κανέναν στην Ελλάδα. Παρά τη συντονισμένη προσπάθεια Αστυνομίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης να διαστρεβλώσουν τις περιστάσεις της δολοφονίας και να την παρουσιάσουν λίγο-πολύ ως νόμιμη άμυνα, κάτι πήγε στραβά (το γνωστό βίντεο) και όλοι στην Ελλάδα, όσοι βέβαια (και ήταν πολλοί) δεν είπαν “καλά του ‘κανε του κωλόπαιδου!” ή δεν σήκωσαν αδιάφορα τους ώμους, ένιωσαν, και πρώτα-πρώτα η μαθητιώσα νεολαία, ότι η δολοφονία αυτή είχε στόχο τους ίδιους, την ίδια τους την ύπαρξη, τα νιάτα τους και τα όνειρά τους. Στα πιο απομακρυσμένα και ήσυχα μέρη της χώρας μεταδόθηκε το μικρόβιο της διαμαρτυρίας, ακόμα και, λόγου χάρη, στη Σαντορίνη.
Ένα χρόνο μετά, το Γενάρη του 2010, έγινε στην Αθήνα η μεγάλη έκθεση του Εικαστικού Επιμελητηρίου στο Γκάζι, με θέμα την ανθρώπινη μορφή, έκθεση που παλιά ήταν ετήσια αλλά κάποια στιγμή είχε ανασταλεί για χρόνια, οπότε όταν τελικά έγινε πήρε τη μορφή συλλογικής αναδρομικής. Κάπου 2500 εκθέτες πήραν μέρος, πραγματικό πανηγύρι της τέχνης. Κάποια από τα έργα αναφέρονταν στα Μικρά Δεκεμβριανά, στις συγκρούσεις, στην αστυνομία, στους κουκουλοφόρους. Είδα και ένα, του Παναγιώτη Δρακόπουλου, με τίτλο Ματωμένα Όνειρα, που αναφερόταν στο Μεγάλο Νεκρό:

Λεπτομέρειες:


Εις μνήμην, λοιπόν, του αδικοχαμένου εφήβου.
Τώρα, τι δουλειά έχει η ΑΔΕΔΥ να κάνει 3ωρη στάση εργασίας για τα δύο χρόνια, λέει, από το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου, δεν ξέρω.

Η Πλάκα του Τομ

Ο Τομ είναι πάντα μες στην επικαιρότητα, χρόνια τώρα:

Ου φονεύσεις

Από τη New York Times, για την καταδίκη ενός αντιπάλου των αμβλώσεων που δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα γιατρό που έκανε αμβλώσεις και υπερασπίστηκε την πράξη του στο δικαστήριο. Το δικαστήριο τον καταδίκασε για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Ο δικαστής δεν επέτρεψε στους ενόρκους να εξετάσουν το να καταδικαστεί με ελαφρυντικά.

Το άρθρο της New York Times τελειώνει με τη φράση "Political beliefs, no matter how sincerely held, do not lessen accountability for murder." Οι πολιτικές πεποιθήσεις, όσο ειλικρινά και αν εμφορείται κανείς από αυτές, δεν μειώνουν την ευθύνη για τη διάπραξη ενός φόνου.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους ημεδαπούς πολιτικούς φονιάδες.

February 2, 2010
Editorial
A Verdict Against Vigilantism

On Friday, a Kansas jury convicted an anti-abortion extremist of first-degree murder for the shooting death of a Wichita abortion provider, Dr. George Tiller. It was a just verdict, but it was not only the judgment of guilt that mattered in this case.

The trial sends an important message upholding the rule of law.

It was never in doubt that Scott Roeder shot Dr. Tiller, who was gunned down in the foyer of his church as he handed out bulletins on Sunday, May 31. Indeed, Mr. Roeder admitted it in court.

What was in doubt was how the jury would react to the defense’s attempts to portray the killer as somehow less culpable because of his fevered opposition to abortion and his outrage that abortion rights are constitutionally protected in this country.

The fact that the jury convicted Mr. Roeder after deliberating just 37 minutes was a stunning rejection of that argument. The verdict’s clear-eyed response to an ugly act of vigilantism should be welcomed on both sides of the political divide over abortion rights. When people turn to violence to further their political or moral beliefs, it amounts to an attack on our whole democracy and civil society.

The state judge in the trial, Warren Wilbert, also deserves credit for refusing to allow the jury to consider convicting Mr. Roeder of the lesser crime of manslaughter based on his opposition to abortion.

Political beliefs, no matter how sincerely held, do not lessen accountability for murder.