"Ποδήλατα στην πόλη και μέσα στο μετρό!"

Η πορεία διοργανώθηκε σήμερα 20 Οχτωβρίου 2007 από τους Ποδηλάτ-ισσ-ες (www.podilates.gr) σα μια προσπάθεια πίεσης και διαμαρτυρίας για την αδιαφορία του Κράτους και της διοίκησης του Δήμου Αθηναίων, που δεν εφαρμόζουν τη λεγόμενη Μελέτη [του Θάνου] Βλαστού για τη δημιουργία ποδηλατοδρόμων, παρά το ότι η μελέτη αυτή παραγγέλθηκε από τον ίδιο το Δήμο (ή από το Υπουργείο Μεταφορών: δεν ξέρω καλά) και έχει εγκριθεί.

Η πορεία είχε καλή προσέλευση· μαζεύτηκαν γύρω στα 800 άτομα. Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν:

"Αυτό, αυτό, / αυτό είναι σωστό, / ποδήλατα στην πόλη / και μέσα στο μετρό" (ή και "... / ποδήλατα στους δρόμους, / στα τρένα, στο μετρό").

Άλλο που ακούστηκε ήταν:

"Δεν είμαστε Παπούα, / δεν είμαστε Ζουλού, / είμαστε η λύση / του κυκλοφοριακού".

Η πορεία ξεκίνησε στις 12.50 από το άγαλμα της Αθηνάς στο Πεδίο του Άρεως (λεωφ. Αλεξάνδρας), ανέβηκε την Αλεξάνδρας, έστριψε δεξιά στη Βασ. Σοφίας, έφτασε στο Σύνταγμα και έστριψε αριστερά στην οδό Φιλελλήνων. Στις 13.50, και ενώ η πορεία έστριβε από την οδό Φιλελλήνων αριστερά στην Αμαλίας, άρχισε να βρέχει, ευτυχώς όχι πολύ δυνατά. Η πορεία κατέβηκε την Πανεπιστημίου, έφτασε στην Ομόνοια και τέλος στην 3ης Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά τη Χαλκοκονδύλη, όπου τα ποδήλατα άρχισαν να παρατάσσονται κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στη δεξιά και στη δεύτερη από δεξιά λουρίδα της 3ης Σεπτεμβρίου. Τότε, στις 14.10, άρχισε το βάψιμο με κίτρινο χρώμα της συμβολικής ποδηλατολουρίδας, συμβολικής όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει τέτοια απόφαση από το Κράτος, αλλά και γιατί η μελέτη Βλαστού προβλέπει στην πραγματικότητα τη διαπλάτυνση του πεζοδρομίου ώστε να καλύψει όλη τη σημερινή δεξιά λουρίδα της 3ης Σεπτεμβρίου και την κατασκευή ποδηλατόδρομου πάνω σ' αυτή τη διαπλάτυνση, ενώ το βάψιμο έγινε πάνω στο οδόστρωμα της δεξιάς λουρίδας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις, αλλά τι να κάνουμε;

Το κλίμα ήταν ήρεμο και η αστυνομία συνεργάστηκε, με Ζητά που πήγαινε μπροστά και περιπολικά που είχαν κλείσει ορισμένες διασταυρώσεις. Τις περισσότερες βέβαια μικροδιασταυρώσεις τις είχαν κλείσει οι ίδιοι οι ποδηλάτες, με τη μέθοδος του "ταπώματος" (corking), όπου ένας-δύο ποδηλάτες τοποθετούνται ακίνητοι με τα ποδήλατα κάθετα στον άξονα του δρόμου, μπροστά από τα σταματημένα αυτοκίνητα, στο έβγα κάθε διασταύρωσης.
Πάντως η πορεία σταματούσε και σε πολλά κόκκινα, όχι τόσο από "σεβασμό" αλλά για να προλαβαίνει να καταφτάνει η ουρά της και να ενώνεται με την κεφαλή και επίσης για να δίνεται χρόνος ώστε να φωνάζονται τα συνθήματα, να χτυπιούνται τα παλαμάκια, ν' ακούγονται όλες μαζί οι σφυρίχτρες, να ομοφωνούν οι άναρθρες κραυγές. Στη διασταύρωση των Χαυτείων πολλοί σήκωσαν τα ποδήλατα στον αέρα "ως άλλοι Ηρακλείς", πράγμα που είχε μια δυνατή διάσταση.

Να και ένα από τα λίγα ποδήλατα με συρόμενο καρότσι για παιδί:



Να και το βάψιμο του δρόμου:



Το σύνθημα πάνω στην άσφαλτο:

Ελλάς, η χώρα με την ηγετική θέση στα Βαλκάνια

Πάντως το παρόν ταξί είναι όπως βλέπετε βουλγάρικο, έστω και αν διαφημίζει την Τράπεζα Πειραιώς. Προσέξτε σε πόσα μέρη έχει αναρτημένες τις τιμές. Οι δικοί μας οι ταξιτζήδες, με την "ηγετική θέση στα Βαλκάνια", χρεώνουν άμα λάχει 70 ευρώ τη διαδρομή Σταθμός Λαρίσης - Πλάκα. Θα πρέπει να βγει ένας νόμος που να τους υποχρεώνει να αναρτούν το τιμολόγιο από τη μύτη τους, σαν τους Αράπηδες, που λέει και ο Αλογοσκούφης...

Φυλή συνόγκαιρη του κόσμου

Πρόσφατα διάβαζα το Ελληνιστικό Πορτραίτο του Buschor, και είχε μια φωτογραφία πορτρέτου του Μενάνδρου. Ο εδώ αγαπητός επαγγελματικός μου συνεργάτης τού μοιάζει ώρες-ώρες πολύ:

Αυτή τη στιγμή μάλιστα, και μέχρι τις 31 Οχτωβρίου, τρέχει στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο η έκθεση "Πραξιτέλης", όπου εκτίθενται τέσσερις κεφαλές του Μενάνδρου.

Bunny girl

Hotel Kavantza, Olympia, Greece

Έχετε ξαναδεί ξενοδοχείο με ειδική αποθήκη για τη φούντα; Μην ξεχνάτε πως βρισκόμαστε στην "κατακαημένη" Ηλεία, όπου στο παρελθόν έχουν καεί εκτάσεις και εκτάσεις μόνο και μόνο για να εξαφανιστούν τα ίχνη των φουντοκαλλιεργητών. Το συγκεκριμένο άντρο βρίσκεται στην Ολυμπία, ονόματα δε λέμε...






Εντάξει, STAFF ήθελε να γράψει ο άνθρωπος...

Σκυλίσια ζωή

Στη φωτογραφία, τα αιωνίως ησυχάζοντα σκυλιά στο σταθμό του ΟΛΠ για τα κρουαζιερόπλοια, στα Καρβουνιάρικα του Πειραιά. Η μόνη περίπτωση να σηκωθούν, είναι να τους δώσει κάποιος φαΐ, αλλά και πάλι: από το χόντρος δεν μπορούν να κουνηθούν.

"Μη πετάτε τίποτα"

Είδα ένα δίσκο του Σαββόπουλου του 1994 με αυτό τον τίτλο, και μου έκανε εντύπωση, γιατί τον θυμάμαι το Σαββόπουλο, τον καιρό τού "Ζήτω το ελληνικό τραγούδι", να κριτικάρει κάποιον (όχι παρόντα στο στούντιο) για το ότι δεν έβαζε νι, λέγοντάς του: "Δηλαδή θα πούμε 'Κλείσε ΤΗ πόρτα, ρε!';" Πώς λοιπόν του ξέφυγε αυτό το "Μη πετάτε τίποτα" στο εξώφυλλο του δίσκου του;

Χώρες της Κεντρικής Ασίας

Χρόνια τώρα ήθελα να μάθω τα στοιχειώδη για τις χώρες της Κεντρικής Ασίας. Τελικά, έκατσα κι έφτιαξα ένα αρχείο Word με πέντε πράματα γι' αυτές. Μετά από προτροπή του γιου μου, το κρεμάω εδώ, μήπως ενδιαφέρει κανέναν:
Κεντρικής Ασίας Χώρες

Πίσω μου σ' έχω Σατανά...

Ιδού τι διάβασα στην εφημερίδα Το Θέμα, των Τριανταφυλλόπουλου-Θέμου, στο φύλλο της Κυριακής, 9ης Σεπτεμβρίου 2007, στη σελίδα 25 της ενότητας "Η ζωή μας", σελίδα που έχει για γενικό τίτλο "Αγγίγματα ψυχής", και για υπότιτλο "Αφηγήσεις, απόψεις, θέσεις, μικρά θαύματα της καθημερινότητάς μας", με επιμελητή κάποιον Σωκράτη Γκιόλια, sogi@alter.gr:

Ρήσεις

Γάβγιζε σαν σκύλος

Το πόσο αντιδρά ο διάβολος στην ευχή φαίνεται από το παρακάτω γεγονός που μου συνέβη το 1989: "Κάποιο μεσημέρι ανέβηκα στο λεωφορείο από τα γραφεία της Μητροπόλεως για να κατέβω στον Πειραιά. Αφού κάθισα σε κάποιο κάθισμα, έλεγα από μέσα μου το 'Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με'. Ύστερα από λίγο κάποιος κύριος ο οποίος καθόταν πίσω μου άρχισε να γαβγίζει σαν τον σκύλο! Και το έκανε συνέχεια. Ακόμα περισσότερο δε όταν άρχισα να λέω: 'Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον δούλον σου'. Όλος ο κόσμος τον έβλεπε με απορία, μερικές γυναίκες δε έκαναν και τον σταυρό τους. Μάλιστα φοβήθηκαν τόσο πολύ, που τραβήχτηκαν από κοντά του! Κι αυτός με βλέμμα απλανές και αγριεμένο κοιτούσε προς τα έξω και ύστερα από δυο-τρεις στάσεις, σπρώχνοντας και μουγκρίζοντας, κατέβηκε από το λεωφορείο".
Με την ευχή καιγόταν ο διάβολος και ο δυστυχισμένος αυτός άνθρωπος γάβγιζε σαν τον σκύλο! (Του πρωτοπρεσβύτερου Στ. Κ. Αναγνωστόπουλου)


Να τι μπορείς να διαβάσεις εν έτει 2007 σε κυριακάτικη εφημερίδα στην Ελλάδα... Προσέξτε δε το αντιφατικό "με βλέμμα απλανές και αγριεμένο", για να καταλάβετε πόσο βιωμένη είναι η εμπειρία!

Ο Μαρξ για τον Πόλεμο του Οπίου...

It would seem as though history had first to make this whole people drunk before it could rouse them out of their hereditary stupidity.

Το πλήρες κείμενο στο http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/06/14.htm

Ερόικα του Κακογιάννη

Είδα απόψε την Ερόικα του Κακογιάννη (αγγλικός τίτλος: Our last spring), ταινία του 1960 με μουσική επένδυση Αργύρη Κουνάδη και καλλιτεχνική διεύθυνση Γιάννη Τσαρούχη. Πέρα από την όμορφη φωτογραφία, την ποιητική-ρομαντική ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι οι δύο φίλοι, Αλέκος και Λοΐζος, είναι ως ηθοποιοί "άπαξ εμφανιζόμενοι" και μπορούν έτσι να μείνουν μέσα στη φαντασία μου αταύτιστοι με άλλους ρόλους, σαν άφθαρτοι Απόλλωνες του αετώματος της Ολυμπίας, με συγκίνησαν και οι τοποθεσίες:

α) το Ναύπλιο με την πλατεία, με το λιμάνι όπου στο βάθος πεδίου διακρίνεται η Λάρισα του Άργους, και με το "σχολείο" (στην ταινία), νυν παράρτημα Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης·
β) η παραλία του Τολού σε π.Β. (προ Βιασμού) εποχή·
γ) το κάστρο της Ασίνης, και
δ) ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα, με τη θέα του προς την άχτιστη ακόμα Αγια-Μαρίνα.

Εκείνο που δεν αναγνώρισα, ήταν το μεγάλο σπίτι του Λοΐζου. Βρίσκεται στο Ναύπλιο; Δεν το 'χω δει. Μπορεί κανείς να με φωτίσει;

Συνάντησα κι ευτυχισμένους τουρίστες!

Οι Πορτογάλοι ετούτοι το 'χουν ρίξει στο χορό, μες στη ζέστη του Ιουνίου, στην οδό Φιλελλήνων, στην έξοδο από την Πλάκα.

Πώς πέθανε ο βασιλιάς Πύρρος;

Του ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι. Λένε πως του την έριξε μια Αργίτισσα, από μια στέγη. Στη φωτογραφία, οι τουρίστες κινδυνεύουν να τους έρθει νταμπλάς ένα ανάλογο μάθημα ελλαδογνωσίας. Ένα κομμάτι από το μπαλκόνι έχει ήδη καταπέσει. "Εις την οδόν των Φιλελλήνων" όλα αυτά.

Σκουπίδια στις παραλίες

Ας μη μιλήσω για τις γόπες, που είναι πιο πολλές από τους κόκκους της άμμου. Ας πάω στα πιο χοντρά. Χτες πήγα στο λιμανάκι της Βάρκιζας, εκείνο που έχει το καφενείο παρά θίν' αλός. Κάτσαμε στην απέναντι ακτή από το καφενείο. Ώρα 8.00 το πρωί. Την περασμένη εβδομάδα, στο ίδιο ακριβώς σημείο, είχε το μέσο όρο σκουπιδιών που περιμένεις. Χτες όμως είχε φοβερά σκουπίδια. Όπως ξέρετε, εκεί τα βράχια έχουν πολλές μικρές τρύπες, στρογγυλές ή και επιμήκεις, Ε λοιπόν, δεν υπήρχε σχεδόν τρύπα όπου τα ζώα που είχανε περάσει από κει να μην έχουν χώσει κι από ένα σκουπίδι. Κυρίως: μπουκάλια μπύρας, πλαστικά ποτήρια για φραπέ --με καλαμάκι ή χωρίς--, πακέτα τσιγάρα --τσαλακωμένα ή μη, ανάλογα με τη διάμετρο της τρύπας του βράχου, ώστε να χωρέσουν--, τενεκεδάκια από αναψυχτικά, αλλά και ρούχα πεταμένα, ένα χαλασμένο κράνος μοτοσικλέτας, σακούλες διάφορες με σκουπίδια, και ένα κουτάκι τσιγαρόχαρτο για στρίψιμο (επρόκειτο φαίνεται για εναλλαχτικούς βρομιάρηδες). Κι όλα αυτά όχι ένα από κάθε είδος, αλλά δεκάδες, και σε μια έκταση όχι παραπάνω από 5 επί 5 μέτρα, σε απόσταση δε 2 μέτρων από τη θάλασσα, ενώ ακριβώς απέναντι υπάρχουν κάδοι που έχει βάλει το καφενείο.
Διαπιστώνοντας το επίπεδο αυτών των "πολιτών" ("Προσκυνώ, τη χάρη Σου λαέ Μου... σκύβω το κεφάλι στη μεγαλοσύνη Σου..."), τους είμαι ευγνώμων γιατί, τουλάχιστον, δε μέθυσαν, να σπάσουν όλα εκείνα τα μπουκάλια, οπότε το μάζεμά τους θα ήταν αδύνατο. Γιατί κι αυτό συμβαίνει συχνά (βλ. παρακάτω). Όλα ήταν βαλμένα με μεγάλη τάξη... μέσα στις τρύπες του βράχου. Κάθε τρύπα και σκουπίδι.

Τι να κάνουμε; Πώς να αντιδράσουμε;

Παλιότερα πήγαινα με τη γυναίκα και τα παιδιά στην Αγια-Μαρίνα, αμέσως μετά το τούνελ του Καραμανλή. Άραζα όχι στην αμμουδιά που είναι το μαγαζί αλλά λίγο πιο πέρα, σε μια χαμηλή σπηλίτσα 3 επί 3 μέτρα. Την πρώτη φορά που πήγα, μου την έδωσε και άρχισα να καθαρίζω με τα χέρια, να μαζεύω ό,τι βρομιά υπήρχε (τη σπηλιά τη χρησιμοποιούσαν για να πετάνε διάφορα). Βρήκα και μερικές σακούλες, σκουπίδια κι αυτές, κι άρχισα να τις γεμίζω. Υπήρχε κίνδυνος κι από τα σπασμένα γυαλιά από τα μπουκάλια της μπύρας. Η γυναίκα μου αρνήθηκε να βοηθήσει. Τα παιδιά μου όμως μετά από λίγο τους καλάρεσε η ιδέα και τελικά μαζέψαμε καμιά 5αριά σακούλες και τις πήγαμε 200 μέτρα πιο κει, στο πάρκιν, όπου υπήρχαν κάποιοι (ελάχιστοι) κάδοι.
Την επόμενη Κυριακή, τα ίδια. Τη σπηλίτσα, που με μισή ώρα δουλειά (όχι λιγότερο!), την είχαμε κάνει εντελώς λαμπίκο, την είχαν ξανακάνει σκουπιδότοπο. Επιπλέον, τη χρησιμοποιούσαν για να χέζουν. Πού να τρέχουνε τώρα στο μαγαζί... Κι αν άλλωστε ήταν νύχτα με φεγγαράδα; Τέλος πάντων, τα καθάρισα κι αυτά, πιάνοντας τα σκατά ανάμεσα σε δύο βότσαλα κάθε φορά.
Μετά άρχισα να πηγαίνω με σακούλες απ' το σπίτι. Το μισάωρο καθάρισμα μπήκε στο πρόγραμμα.
Την τελευταία φορά που πήγα είχαν μόλις χέσει την προηγουμένη, και τα σκατά ήταν ακόμα φρέσκα, σα λιωμένη μπανάνα. Πώς να τα πιάσεις; Τέλος πάντων, τα 'πιασα με τα βότσαλα. Αλλά σιχάθηκα. Και αυτούς, και την παραλία, και τον κόσμο όλο. Δεν ξαναπήγα.
Ένα είναι σίγουρο: ότι αρνιόμουνα να κάτσω να κάνω μπάνιο με όλα αυτά τα σκουπίδια γύρω μου, έστω κι όταν δεν είχε σκατά. Μετά το καθάρισμα, αντιθέτως, ήταν πολύ ωραία. Βέβαια, αμέσως ερχόταν κόσμος, ο οποίος μάλιστα και βρόμιζε ο ίδιος και επιδίωκε να μας πάρει τη λιγοστή θέση, καθώς έβλεπε το μέρος καθαρό.
Τώρα, σε σχέση με το λιμανάκι της Βάρκιζας, αν ευκαιρήσω και ξαναπάω, θα πάω με σακούλες και με γάντια, και θα καθαρίσω. Αλλιώς δε γίνεται. Προτείνω λοιπόν σε όποιον διαβάσει τούτο εδώ και έχει την ίδια στάση απέναντι στα σκουπίδια να είναι προετοιμασμένος όταν πηγαίνει σε μια παραλία αυτού του είδους, να έχει μαζί του σακούλες και, ει δυνατόν, γάντια (κηπουρικής, καλύτερα), και να κάνει μια καθαριότητα του χώρου γύρω του. Το αίσθημα που θα νιώσει μετά είναι λυτρωτικό.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΑΛΛΩΝ.

Και τώρα, το βιντεάκι με τα σκουπίδια χωμένα σε κάθε τρύπα. Στο τέλος-τέλος κάνω κι ένα πανοραμίκ, για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Το χτιριάκι που φαίνεται είναι το γνωστό καφενείο.

Καθαρισμός στις άκρες των δρόμων

Το αίσχος με τα σκουπίδια στους εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους είναι γνωστό. Πρόπερσι πάντως είδα για πρώτη φορά να καθαρίζουν εθνικό δρόμο, με τα σκουπίδια μαζεμένα ανά 30 μέτρα σε μαύρες σακούλες, που περίμεναν το φορτηγό να τις πάρει. Ήταν στο δρόμο Λαμίας-Δομοκού, στις στροφές πάνω από τη Λαμία, πιο πάνω από το γυφτομαχαλά (εκεί να δεις σκουπίδι!) που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη τσιμεντοβιομηχανία.
Φέτος είδα μάζεμα σκουπιδιών και στο δρόμο Σχηματάρι-Βαθύ, προς τη Χαλκίδα. Βέβαια, ο οδηγός που καθόταν δίπλα μου και κάνει συχνά τη διαδρομή μού είπε πως το είχαν κάνει και πέρσι, αλλά, αφού μάζεψαν τα σκουπίδια και τα 'βαλαν στις σακούλες, μετά άφησαν τις σακούλες αμάζευτες για κάμποσες μέρες, με αποτέλεσμα να τις ανοίξουν τα ζώα, κι έπειτα έβρεξε και να 'σου πάλι τα σκουπίδια στο δρόμο. Τυπικά ελληνικό. Greece is Bouzouki, που έλεγε και η Μελίνα Μερκούρη.
Τέλος πάντων, είναι τόσο σπάνιο να δεις περισυλλογή σκουπιδιών στο ελληνικό επαρχιακό δίκτυο, ώστε συγκινήθηκα και το 'γραψα σε δύο βίντεο. Στο πρώτο βίντεο φαίνεται στα δεξιά ένας μαζωχτής, και αμέσως μετά μια σακούλα. Στο δεύτερο βίντεο φαίνονται οι σακούλες: είναι οι μαύροι όγκοι στα δεξιά του δρόμου, που πλησιάζουν με ταχύτητα και χάνονται, καθώς το πούλμαν τρέχει.