Κείμενο κατοίκων της οδού Μεσολογγίου και των πέριξ

Ευχαριστώ αυτήν που μου το έστειλε:

Η Τζαβέλα να μετονομαστεί σε οδό Αλέξη Γρηγορόπουλου

Το παρακάτω κείμενο με εκφράζει απόλυτα σχετικά με την πρόσφατη δολοφονία και τις ταραχές που ακολούθησαν και εξακολουθούν ακόμα. Είναι των Οικολόγων-Πράσινων:

http://www.ecogreens.gr/gr/modules.php?name=News&file=article&sid=987

Πέρα απ' όλες τις άλλες ορθότατες αναλύσεις και επισημάνσεις προς πάσα κατεύθυνση, το κείμενο ζητά να αναγνωριστεί ο Αλέξης Γρηγορόπουλος ως θύμα τρομοκρατικής πράξης.

Φυσικά, το κράτος δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτεί ότι η Αστυνομία του διατηρεί τρομοκράτες "φαρμακοχέρηδες", που το μόνο που τους λείπει είναι να βγάλουν και μια προκήρυξη και να τη στείλουν στην Αυριανή, που θα λέει: "Γι' αυτούς τους λόγους, αποφασίσαμε να εκτελέσουμε τον 15χρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο...".

Μπορεί όμως ο Δήμος Αθηναίων να βαφτίσει την οδό της δολοφονίας "οδό Αλέξη Γρηγορόπουλου", όπως έγινε με τον Θάνο Αξαρλιάν, το από σπόντα θύμα της 17η Νοέμβρη στο Σύνταγμα, όπου μέρος της οδού Λέκκα μετονομάστηκε σε οδό Θάνου Αξαρλιάν. Θα μπορούσε έτσι να κάνει και κάτι σωστό για την "Αθήνα μας" ο δήμαρχος Νικήτας Κακλαμάνης.

A good man

Ο καλός αυτός άνθρωπος με είδε να κλειδώνω το ποδήλατό μου σ' ένα κάγκελο του Αβραμόπουλου, στο επάνω σίδερο, και με φώναξε (καθότανε στη στάση του τρόλεϊ παραδίπλα, ψηλά στην οδό Συγγρού, στο ρεύμα της ανόδου) και μου επισήμανε ότι το όλο σίδερο ήτανε κομμένο πιο δεξιά, κι έτσι θα μπορούσε κανείς να μου κλέψει το ποδήλατο σέρνοντάς το ως το σημείο που ήταν κομμένο το σίδερο ώστε να απελευθερωθεί από το πέταλο που είχα βάλει για ασφάλεια. Τον ευχαρίστησα, κλείδωσα το πέταλο στο αποκάτω σίδερο που ήταν εντάξει, κι έφυγα. Ένα τέταρτο αργότερα επέστρεψα. Ήταν ακόμα εκεί. Τράβηξα τη φωτογραφία του. Να και το κομμένο σίδερο, προς γνώση των ποδηλατών:

Κοτσανολόγιο 2

Στο φυλλάδιο της Ελληνοαμερικανικής Ένωσης που ανακοίνωνε την παρουσίαση του βιβλίου του Stephen Miller, Plato in Olympia, αναφερόταν ότι θα παρίσταται και η εκδότις της ελληνικής εκδοχής του βιβλίου.

Ο Γιωργάκης στη Βουλή αναφέρθηκε στην τρομοκρατική επίθεση στη Βομβάη και είπε ότι ως ΠΑΣΟΚ "εκφράζουμε την αποτροπή, τη λύπη και τη συμπαράστασή μας".

Την ψώνισε;

Ελπίζω όχι, γιατί τον συμπαθώ τον Μαμαγκάκη. Αλλά αυτή η σελίδα μ' έβαλε σε σκέψεις...

Πάρκιν ποδηλάτων

Επιτέλους! Πάρκιν ειδικά για ποδήλατα στο σταθμό Βικτώρια του ΗΣΑΠ, στην οδό Χέυδεν.

Old fashion fan club

Έλεος, ρε παιδιά! Έχετε δει κανέναν εργάτη να φοράει κασκέτο τα τελευταία σαράντα χρόνια; Αμ ο άλλος με τη γραβάτα, τι σου λέει; Σκέτος Ξανθόπουλος σε κυριακάτικη έξοδο με το "αίσθημα", τη δεκαετία του '60!

Μάχιμες ντουλάπες

Περισσότεροι από 100 αστυνομικοί αποσπάστηκαν από επιτελικές θέσεις στη ΓΑΔΑ για να μετάσχουν σε επιχειρήσεις "σκούπα" στο κέντρο της πρωτεύουσας και όχι μόνο.

Αυτό λέει η λεζάντα, μα αρκεί η φωτογραφία για να πειστεί κανείς ότι το καλύτερο που έχουν να κάνουν οι "επιτελικοί" είναι να χάσουν κάνα κιλό, γιατί, έτσι και τα θηράματά τους το βάλουν απλά στα πόδια, αυτοί, τέτοιοι χοντρομπαλάδες που είναι, θα σκάσουν στα πρώτα 10 μέτρα.

Λάδι βρέχει, κάστανα χιονίζει

Από τις υπώρειες της Ακρόπολης, εδώ και χρόνια.
Η ωραία αυτή παροιμία σημαίνει "πέρα βρέχει". Λέγεται γι' αυτόν που αδιαφορεί για τα πάντα.
Προσέξτε πόσα πολλά σύμφωνα ακούγονται μόνο μια φορά μέσα στη φράση. Μόνο το χι και το νι επαναλαμβάνονται άπαξ.

Βαθύ κράτος (Ελλάδα)

Προ ημερών αναφέρθηκα στο "βαθύ κομμάτι της ελληνικής ευσέβειας". Εδώ παραθέτω και μια νέα, αυτάρεσκη ουσιαστικά --ε, δικαιούμαστε κι εμείς, κοινωνιολογική αδεία, ένα "βαθύ κράτος"!--, αναφορά υπουργού στο "βαθύ κράτος" της Ελλάδας. Αναδημοσιεύω την είδηση:

Ο Υπουργός Πολιτισμού κ. Μιχάλης Λιάπης κατά τη δεύτερη ημέρα συζήτησης του Σχεδίου Νόμου «Ίδρυση Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία Μουσείο Ακρόπολης», στην Ολομέλεια της Βουλής, ανέφερε μεταξύ άλλων:
Πριν από λίγο καιρό, αντιπροσωπεία του ΠΑΣΟΚ επισκέφθηκε το Νέο Μουσείο της Ακροπόλεως. Και σύμφωνα με τα δημοσιεύματα του Τύπου, εντυπωσιάστηκε από ένα έργο που με το που το βλέπεις, αντιλαμβάνεσαι αμέσως το μέγεθος της προσπάθειας που καταβλήθηκε. Αλλά και την σημασία του στην ιστορία του πολιτιστικού γίγνεσθαι της χώρας. Η ανέγερση του μουσείου αυτού που θαυμάσατε κύριοι συνάδελφοι, κατέστη τελικώς εφικτή χάρις στο ευέλικτο νομικό πλαίσιο που διέπει την λειτουργία του Οργανισμού Ανέγερσης Νέου Μουσείου Ακροπόλεως. Και σε αυτή την περίπτωση, η ευελιξία και η απαγγύλωση από τους μηχανισμούς του βαθέως κράτους, ήταν εκείνες που μας επέτρεψαν να φτάσουμε μέχρι εδώ, μετά από άπειρα προβλήματα, ατέρμονες δίκες, ατελείωτες αναβολές.

Για την ορθογραφία ("αγγύλωση", "βαθέως"), ουδέν σχόλιον. Έτσι κι αλλιώς, δεν είναι του υπουργού.

Μαθήματα ιστορίας

Διέσχιζα προ ημερών το μπουγάζι Κέρκυρας-Ηγουμενίτσας με την παντόφλα της γραμμής και, 7 η ώρα το πρωί, άνοιξε δίπλα μου μια συζήτηση από κάποιους ΚΑΠΗτες για τα όσα έλεγε η πρωινή τηλεόραση για την οικονομική κρίση. Ένας λοιπόν απ' αυτούς μέσα σε μόλις 5 λεπτά έκανε με τα σχόλιά του την εξής διαδρομή: Καραμανλής -> δάνεια -> κραχ -> Εβραίοι -> Χίτλερ (το μόνο καλό που έκανε ήταν να τους εξαφανίσει) -> Μεγ. Αλέξαντρος (πήγε τον πολιτισμό στις χώρες που κατάκτησε). Ο παπάς που ήτανε μαζί τους προσπάθησε με πολύ έμμεσο τρόπο να απαγκιστρώσει τη συζήτηση από τα αίματα. Οι άλλοι δεν σχολίασαν τίποτα, ούτε υπέρ ούτε κατά. Λίγο αργότερα, ο περί ού είχε αποκοιμηθεί με το κομπολόι στο χέρι...

Επιγραφές σε φωνητική ορθογραφία

Μου αρέσει πολύ η λεγόμενη φωνητική ορθογραφία, και ενθουσιάζομαι όταν βλέπω επιγραφές σε αυτήν. Σκέφτηκα λοιπόν να τις μαζεύω εδώ, και ξεκινάω από σήμερα:

ΠΕΔΙΑ ΚΛΙΝΕΤΕ ΠΟΡΤΑ ΓΑΤΕΣ

Η "βαθιά Εκκλησία"

Στην Παλλήνη εκτέθηκαν πρόσφατα ή εκτίθενται τώρα ή θα εκτεθούν προσεχώς λείψανα του αγίου Σεραφείμ του Σάροφ, φερμένα από τη Ρωσία, και ο τοπικός, μάλλον, μητροπολίτης δήλωσε ότι αυτό δείχνει την αγάπη της χριστιανικής Ρωσίας, που προσφέρει για προσκύνηση αυτά τα αγιότατα λείψανα "στο βαθύ κομμάτι της ελληνικής ευσέβειας".
Είχαμε λοιπόν το "βαθύ κράτος" της Τουρκίας, τώρα μάς προέκυψε και το "βαθύ κομμάτι της ελληνικής ευσέβειας"...

Μήδεια (2), του Δημήτρη Παπαϊωάννου

Μεγάλη μάπα! Δεν ξέρω πώς ήταν η πρώτη του Μήδεια, αλλά ετούτη, "πιο αφαιρετική" τάχατες, ήταν μια φτενή, σχηματικότατη απόδοση του μύθου, όπου όλες οι σχέσεις και τα βιώματα των ηρώων είχαν μειωθεί σε σκέτες χειρονομίες, και όπου τη θέση της συμβατικής ψυχολογικής απόδοσης των συναισθημάτων (έρωτας, ζήλια, προδοσία, μίσος, εκδίκηση, απελπισία), την οποία υποθέτω ο Παπαϊωάννου θέλησε να αποφύγει, δεν την πήρε κάτι άλλο, ανώτερο ή έστω διαφορετικό, αλλά το τίποτα μιας φτενής, ισχνής, λιπόσαρκης, άψυχα διανοητικής απόδοσης. Σα να σου διηγούμαι ένα παραμύθι, και να θέλω να αποφύγω τον κλασικό τρόπο αφήγησης, και, αντί να βρω έναν καλύτερο ή έστω διαφορετικό τρόπο, που να αναδεικνύει κάποια πράγματα, να αρχίσω απλώς να σου λέω ξερά ολόξερα τα σκέτα γεγονότα, χειρονομώντας συνάμα άψυχα και στεγνά για παραστατικότητα.

Ευτυχώς, το καλοκαίρι είδα την Sylvie Guillem με κάτι Γιαπωνέζους να χορεύουν Μορίς Μπεζάρ (Μπολέρο, Ιεροτελεστία της Άνοιξης κ.ά.), και σκίρτησαν τα κύτταρά μου, κι ας ήταν χορογραφίες των αρχών της δεκαετίας του '60!

Ralph Waldo Emerson

Only so much do I know, as I have lived.