Ζήλεια

羡慕

我看到一些无边无际的东西
天空、海洋、草场、吃草的牛羊
它们跟爱一点关系也没有
无边无际的天真与好胃口
让它们顾不上心碎

水晶珠链 (*1981), 2003年


ΖΗΛΕΙΑ

Απέραντα βλέπω κάτι πράματα
τον ουρανό, τον ωκεανό, λιβάδια, μηρυκαστικά
με την αγάπη σχέση καμιά δεν έχουν
Απέραντη αθωότητα και όρεξη γερή
γι’ αυτό ραγίσματα καρδιάς δεν τα προσέχουν

Shuǐjīng Zhūliàn (*1981), 2003

Το ποίημα το βρήκα στο Poetry International Web, όπου υπάρχει και αγγλική του μετάφραση.

Έργο αρ. 112

作品112号

谁见过那阵风碰落了那么多树叶
谁在晴朗而明亮的下午
看见那么多的叶子
突然落下 全都死去
谁就会不寒而栗

于坚 (*1954), 1988年


Έργο αρ. 112

Ποιος δει την ανεμοριπή να ρίχνει από τα δέντρα τόσα φύλλα
Ποιος τόσα φύλλα μες στο λιόλαμπρο καθάριο απόγεμα
δει ξαφνικά να πέφτουν όλα νεκρά
Αυτός θ’ ανατριχιάσει

Yú Jiān (*1954)，1988

Το ποίημα το βρήκα στο Poetry International Web, όπου υπάρχει και αγγλική του μετάφραση.

«Μια πασπάλη χιόνι…»

“有一点薄薄的小雪……”


有一点薄薄的小雪，我来到这城市的
边缘…河流顿时安静下来，枯草
和树杈间的太阳
被冬天的严厉折磨着
一片荒废的土地，几只狗
铁皮房，一个孩子
在灰色的烟雾里玩耍
在一片沼泽地……我看到
一座新坟……像一只
处女的乳房，一点小雪
覆盖其上……残缺的墓碑上写着
“暧昧某某之墓”
城市的打工者，死无葬身之地，静静躺在
水中央
我仿佛听到她在地下的呼吸
透过城市那震耳欲聋的喧嚣……

朵渔 (*1973)

«Μια πασπάλη χιόνι…»

Έχει μια πασπάλη χιόνι· έφτασα στην άκρη αυτής της πόλης…
το ποτάμι κάλμαρε μεμιάς, ανάμεσα απ’ τα ξερόχορτα
και τις διχάλες των δέντρων ο ήλιος
ταλαιπωριέται απ’ τον δριμύ χειμώνα
μια πέτσα χέρσα γη, σκυλιά
λαμαρινοπαράγκες, ένα παιδί
μες στην γκρίζα θολούρα παίζει
σ’ ένα βαλτότοπο…βλέπω
έναν φρέσκο τάφο…σα
μαστό παρθένας, λίγο χιόνι
τον σκεπάζει…στη φαγωμένη στήλη απάνω γράφει
«μνήμα τ…»
μια εργάτρια απ’ το χωριό στην πόλη πέθανε άκλαυτη, κείτεται ήσυχη
στη μέση στα νερά
θαρρώ κάτω απ’ τη γη ακούω την ανάσα της
να διαπερνά της πόλης το θόρυβο που ξεκουφαίνει…

Duǒ Yú (*1973)

Το ποίημα το βρήκα στο Poetry International Web, όπου υπάρχει και αγγλική του μετάφραση. Ευχαριστώ τον καθηγητή Nick Kaldis για την πολύτιμη βοήθειά του.

Ου φονεύσεις

Από τη New York Times, για την καταδίκη ενός αντιπάλου των αμβλώσεων που δολοφόνησε εν ψυχρώ ένα γιατρό που έκανε αμβλώσεις και υπερασπίστηκε την πράξη του στο δικαστήριο. Το δικαστήριο τον καταδίκασε για ανθρωποκτονία εκ προθέσεως. Ο δικαστής δεν επέτρεψε στους ενόρκους να εξετάσουν το να καταδικαστεί με ελαφρυντικά.

Το άρθρο της New York Times τελειώνει με τη φράση "Political beliefs, no matter how sincerely held, do not lessen accountability for murder." Οι πολιτικές πεποιθήσεις, όσο ειλικρινά και αν εμφορείται κανείς από αυτές, δεν μειώνουν την ευθύνη για τη διάπραξη ενός φόνου.

Αφιερωμένο εξαιρετικά σε όλους τους ημεδαπούς πολιτικούς φονιάδες.

February 2, 2010
Editorial
A Verdict Against Vigilantism

On Friday, a Kansas jury convicted an anti-abortion extremist of first-degree murder for the shooting death of a Wichita abortion provider, Dr. George Tiller. It was a just verdict, but it was not only the judgment of guilt that mattered in this case.

The trial sends an important message upholding the rule of law.

It was never in doubt that Scott Roeder shot Dr. Tiller, who was gunned down in the foyer of his church as he handed out bulletins on Sunday, May 31. Indeed, Mr. Roeder admitted it in court.

What was in doubt was how the jury would react to the defense’s attempts to portray the killer as somehow less culpable because of his fevered opposition to abortion and his outrage that abortion rights are constitutionally protected in this country.

The fact that the jury convicted Mr. Roeder after deliberating just 37 minutes was a stunning rejection of that argument. The verdict’s clear-eyed response to an ugly act of vigilantism should be welcomed on both sides of the political divide over abortion rights. When people turn to violence to further their political or moral beliefs, it amounts to an attack on our whole democracy and civil society.

The state judge in the trial, Warren Wilbert, also deserves credit for refusing to allow the jury to consider convicting Mr. Roeder of the lesser crime of manslaughter based on his opposition to abortion.

Political beliefs, no matter how sincerely held, do not lessen accountability for murder.

Να είμαστε πάντα κοντά στο λαό!

Γράφει η Ναυτεμπορική για τα μπλόκα των αγροτών, ποιοι δρόμοι είναι κλειστοί και ποιοι όχι, κλπ. Και λέει σ' ένα σημείο:

Ανοιχτή θα παραμείνει μέχρι αύριο το πρωί η εθνική οδός Σερρών - Θεσσαλονίκης, στο μπλόκο του Στρυμονικού. Οι αγρότες στις 11 το πρωί, θα την ξανακλείσουν συμβολικά για μία ώρα, ενώ στη συνέχεια η κυκλοφορία των οχημάτων θα διεξάγεται κανονικά λόγω του ποδοσφαιρικού αγώνα Πανσερραϊκού-ΠΑΟΚ.

Ε βέβαια, να είμαστε πάντα κοντά στο λαό...

Στρέλλα

Πολύ καλή η "Στρέλλα", η τελευταία ταινία του Πάνου Κούτρα. Επιτέλους μια ελληνική ταινία που έχει καλό σενάριο, με ανατροπές, διαλόγους φυσικότατους χωρίς ν' αποτελούν σειρά από ατάκες για κωμική σειρά, με φυσικό και πειστικό παίξιμο από τους ηθοποιούς, με καλή ρεαλιστική φωτογραφία και με μια Αθήνα που την αναγνωρίζω σαν την πόλη μου, όπως είναι, χωρίς μύθους και αντιμύθους.
Και ο "Κυνόδοντας" δεν είναι απορριπτέα ταινία, γιατί είναι καλογυρισμένος, με σφιχτό μοντάζ και καλές ερμηνείες. Αλλά η ιστορία του, ένα εφιαλτικό παραμύθι, είναι σχηματική. Στη Στρέλλα, αντιθέτως, παρακολουθούμε μια ιστορία που στάζει πραγματικότητα.
Εν τω μεταξύ, διαπιστώνω ότι στο διαδίκτυο υπάρχουν και διάφοροι τύποι που έχουν ξεσπαθώσει και ζητούν "θάνατο ή φυλακή για τους gay". Παρά δε τη δήλωση του σκηνοθέτη, ότι θεωρεί την ταινία του μια queer ταινία, εγώ την είδα απλά σαν μια ταινία για τις ανθρώπινες σχέσεις.
Το ότι η ταινία αυτή απορρίφτηκε από το ΕΚΚ λέει τα πάντα για το κατάντημα του τελευταίου. Όσο περισσότερα τα βραβεία, τόσο ηχηρότερο το χαστούκι, ευτυχώς.

Την άποψή μου περί μη queer ταινίας, παρά τη δήλωση του ίδιου του δημιουργού της, τη βρήκα και σε μια κριτική του Θανάση Γεντίμη, ο οποίος λέει:
"Παρότι ο σκηνοθέτης της ταινίας Πάνος Χ. Κούτρας επιμένει να χαρακτηρίζει τη «Στρέλλα» ως ένα 'queer' φιλμ, διατηρώ τις επιφυλάξεις μου. Η συζήτηση περί 'queer' ή μη θα μπορούσε να γίνει σε ένα θεωρητικό επίπεδο, είναι προτιμότερο όμως να μείνουμε στην ουσία, στο γεγονός δηλαδή ότι η απόκλιση της ιστορίας από την "ετεροκανονικότητα" δεν αφέθηκε να καπελώσει το συνολικό αποτέλεσμα, αποφεύγοντας επιμελώς σεναριακές ευκολίες και λοιπές υπερβολές."

Την ίδια άποψη έχει και ο πρωταγωνιστής της ταινίας (από την Deutsche Welle):
"Στη συζήτηση με το κοινό ένας θεατής θέτει την ερώτηση, εάν η “Στρέλλα” ανήκει στο είδος του queer cinema, δηλαδή ενός κινηματογράφου που ασχολείται με το θέμα της ομοφυλοφιλίας. Ενώ ο Πάνος Κούτρας απάντησε καταφατικά, ο Γιάννης Κοκκιασμένος, ένας από τους πρωταγωνιστές της ταινίας και δεδηλωμένος ετεροφυλόφιλος, επέμενε πως δεν πρόκειται για queer film, αλλά για μια τρυφερή ταινία."

Άγιος Βασίλης superfluous

Στο αποψινό δελτίο της ΝΕΤ ήταν κάτι παιδάκια στο Ευγενίδειο και η δημοσιογράφος έκανε σ' ένα κοριτσάκι την κλασική ερώτηση:
"Εσένα, τι θέλεις να σου φέρει ο Άγιος Βασίλης;"

Και η απάντηση, κατόπιν σκέψεως:
"Δε θέλω να μου φέρει τίποτα, γιατί μου τα δίνουν όλα οι γονείς μου."!

Δύο τινά: ή πράγματι το παιδί δεν έχει ανεκπλήρωτες επιθυμίες, ή δεν πιστεύει στην ύπαρξη του Αϊ-Βασίλη.

Μνήμη Σίμωνος Καρά

Κάνω μεταγραφή των βινυλίων και των κασετών μου σε mp3 (καιρός ήταν!) και, μεταγράφοντας ένα δίσκο του Συλλόγου προς Διάδοσιν της Εθνικής Μουσικής, από τη σειρά Ελληνικοί Αντίλαλοι, έπεσα πάνω στο εισαγωγικό σημείωμα του αείμνηστου Σίμωνα Καρά, με ιστορικό ενδιαφέρον για όσους δεν είναι ενήμεροι άλλως πως:

Δι' ασήμαντον αφορμήν

Έβλεπα χτες τους "Φακέλους" του Αλέξη Παπαχελά, που ήταν αφιερωμένοι στα περσινά Δεκεμβριανά, και έλεγε πως όλα άρχισαν από μια μοιραία κλήση για παράνομο παρκάρισμα σε δρόμο των Εξαρχείων. Το περιπολικό του Κορκονέα στάλθηκε να δει και τελικά ο οδηγός του σκότωσε τον Αλέξη Γρηγορόπουλο.
Σήμερα το πρωί, λοιπόν, έβλεπα την εκπομπή του Λυριτζή και του άλλου στη ΝΕΤ, και από κάτω περνούσε η κορδέλα με τις ειδήσεις, και σε μια στιγμή έλεγε πως "χαρίζονται οι παραβάσεις για παράνομη στάθμευση από 1ης Δεκεμβρίου, λόγω εορτών". Σκέφτηκα λοιπόν πως τζάμπα η όλη φασαρία πέρσι. Θα μπορούσαν να μην είχαν στείλει καν το περιπολικό, αφού γνώριζαν ότι, όπως κάθε χρόνο, μετά από λίγες μέρες η όποια κλήση θα σβηνόταν έτσι κι αλλιώς λόγω Χριστουγέννων. Το έστειλαν όμως, κι έτσι σκοτώθηκε ένα αγόρι, κάηκε το χριστουγεννιάτικο δέντρο και μια βιβλιοθήκη και καρβούνιασαν πλήθος αυτοκίνητα, άγνωστο αν παρκαρισμένα νομίμως ή όχι...
Θα ήταν αστείο, αν δεν ήταν τραγικό.

Κοινωνική Σαπίλα

Είδα απόψε την Κοινωνική σαπίλα, ταινία του Στέλιου Τατασόπουλου, του 1932, στη φρεσκοστεγασμένη Ταινιοθήκη. Για τα μέτρα της εποχής στην Ελλάδα, πρέπει να ήταν πολύ ρηξικέλευθο. Το σενάριο, βέβαια, προσχηματικό:

Ένας φτωχός φοιτητής μαθαίνει από τον πατέρα του πως στο εξής πρέπει να κολυμπήσει μόνος του. Πιάνει δουλειά σ' ένα θέατρο, όπου του αναγνωρίζεται το ταλέντο του (παρόλο που δεν μπορεί να πάρει τα πόδια του στις πρόβες του χορευτικού) και γίνεται πρωταγωνιστής!! Έψαχνε για any job, λόγω ανεργίας, είδε μια πόρτα ανοιχτή σ' ένα θέατρο, μπήκε μέσα και... habemus protagonistam! Τέλος πάντων, ερωτεύεται την πρωταγωνίστρια (Νίκι και όχι Νίκη), και, παρόλο που υποτίθεται ότι έπιασε δουλειά για να μπορέσει να συνεχίσει τις σπουδές του, εμείς τον βλέπουμε μαζί με την κοπέλα να σαλιαρίζει στο Φάληρο πίνοντας μπίρες και όχι να μελετά τα βράδια. Η πρωταγωνίστρια πάντως κάποια στιγμή προτιμά έναν γυναικά βιομήχανο ο οποίος της υπόσχεται δικό της θέατρο και θίασο κλπ. Τσιμπάει σαν καμιά χωριατοπούλα κι έτσι ο φτωχός φοιτητής την αποκαλεί πόρνη (διάβασμα χειλιών) και την εγκαταλείπει. Στη συνέχεια αποχωρεί και από το θέατρο όπου δούλευε σαν πρωταγωνιστής. Ο θεατρώνης, πάντως, δεν δείχνει να πολυσκοτίζεται που ο πρωταγωνιστής του τον παρατάει σύξυλο μέσα στη σεζόν, ούτε μαθαίνουμε αν η πρωταγωνίστρια συνεχίζει να παίζει στο θέατρο μετά το σπίτωμά της στου βιομηχάνου.
Ειρήσθω εν παρόδω ότι στην αποκαταστημένη κόπια εμφανίζεται δύο φορές μια σεκάνς από τις πρόβες του θεάτρου, διάρκειας περίπου ενός λεπτού, με απόσταση πενταλέπτου η πρώτη φορά από τη δεύτερη. Δουλειά άραγε της Ταινιοθήκης ή του Τατασόπουλου, ο οποίος μας ειπώθηκε ότι συμμετείχε στο μοντάζ της ταινίας όταν αυτή αποκαταστάθηκε;
Τέλος πάντων, ο εκ νέου άνεργος και πρώην φοιτητής δε βρίσκει δουλειά (δεν το είχε σκεφτεί αυτό όταν παραιτιόταν από το θέατρο) και τελικά πουλάει τα ρούχα του σ'ένα κατάστημα, όπου στη μαρκίζα διαβάζουμε ανάποδα τη λέξη ΕΝΔΥΜΑΤΑ, ως ΑΤΑΜΥΔΝΕ, πράγμα που πάλι με έβαλε σε σκέψη αν οφείλεται σε γκάφα της Ταινιοθήκης κατά την αποκατάσταση της ταινίας ή όχι.
Ο Ντίνος (αυτό είναι το όνομά του) μπλέκει με τον υπόκοσμο αλλά τελικά ξεφεύγει, και μάλιστα από τα ναρκωτικά, για τα οποία μαθαίνουμε ότι διακινούνται ακόμα και στα νοσοκομεία, και επίσης βλέπουμε έναν να κάνει ένεση... στο έξω μέρος του πήχη του! Παραμένει όμως ο Ντίνος χωρίς δουλειά και πεινάει άγρια. Ο θεατρώνης του τον πετυχαίνει στο δρόμο και προσπαθεί να τον πείσει να επιστρέψει στο θέατρο, αλλά εκείνος αρνείται παρά την πείνα του. Φαίνεται πως ο σκηνοθέτης, σε μια σχιζοφρενική αυτοάρνηση του επαγγέλματός του, ταυτίζει μέσα στην ιστορία του τον κόσμο του θεάματος με την κοινωνική σαπίλα της μπουρζουαζίας (βλ. παρακάτω την περίπτωση της κατάληψης της Λυρικής, πέρσι στα Δεκεμβριανά). Αλλιώς, είναι απορίας άξιον γιατί δεν γυρνά, μια και μάλιστα η συμπρωταγωνίστριά του φαίνεται να μη δούλεψε άλλο εκεί μετά το σπίτωμά της στου βιομηχάνου. Τέλος, λιποθυμά μες στο δρόμο. Κάτι καπνεργάτες τον περιμαζεύουν, τον συνεφέρνουν και του βρίσκουν δουλειά στο καπνεργοστάσιο που δουλεύουν κι αυτοί. Εκεί ο Ντίνος "δεν αργεί να γίνει ηγετικό συνδικαλιστικό στέλεχος", προφανώς με την ίδια ραγδαία ανέλιξη που είχε γίνει και πρωταγωνιστής του θιάσου! Οργανώνεται μια εργατική συγκέντρωση-ομιλία, όπου επεμβαίνει η αστυνομία και γίνεται της τρελής (έχει πλάκα η σκηνή), και ο Ντίνος συλλαμβάνεται και καταλήγει μαζί με πολλούς άλλους "πολιτικούς κρατουμένους" στη φυλακή, παρέα με "τους ποινικούς και τους αλήτες". Και εδώ πάλι εμφανίζεται μια σεκάνς από τη ζωή της φυλακής δύο φορές, ολόιδια.
Ο βιομήχανος διαβάζει για τη σύλληψη του Ντίνου και δείχνει το άρθρο της εφημερίδας στη Νίκι. Αυτή συγκινείται (κομμάτι αργά) και τρέχει παντού για να πετύχει την αποφυλάκισή του, άγνωστο με ποια ιδιότητα, αφού ο βιομήχανος την είχε σπιτώσει αλλά όχι παντρευτεί, άρα με ποιο κοινωνικό κύρος προσπαθεί να βοηθήσει τον Ντίνο; Τέλος πάντων, τελικά τον επισκέφτεται στη φυλακή αλλά αυτός τη σνομπάρει, κι έτσι εκείνη φεύγει. Μετά από λίγο καιρό η Νίκι ανακαλύπτει πως ο βιομήχανος, εκτός από μπεκρής, πηγαίνει και με διάφορες άλλες γυναίκες. Τον αποκαλεί "άθλιο" (διάβασμα χειλιών) και τον εγκαταλείπει. Πηγαίνει έξω από τη φυλακή όταν αποφυλακίζεται ο Ντίνος, μα εκείνος και πάλι δεν της μιλά. Απελπισμένη, κάθεται μόνη της σ' ένα καφενείο, όπου την πλευρίζει ένας σωματέμπορος που αργότερα την ωθεί να εκπορνευτεί με το ζόρι. Γίνεται βαβούρα και μαζεύεται κόσμος, μαζί τους κι ο Ντίνος που έτυχε να περνά από κάτω. Ανεβαίνει, βάζει ένα χαρτονόμισμα στο τραπέζι (για να εξαγοράσει την ελευθερία της Νίκις;) αλλά φεύγει χωρίς να την καταδεχτεί. "Θέλει να ξεκόψει από το παρελθόν", λέει το σχόλιο της ταινίας. "Ξέρει ότι τον περιμένουν οι σύντροφοί του στον αγώνα ενάντια στην κοινωνική σαπίλα". Άρα η ταινία δεν έχει χάπυ εντ, παρά το ότι η Νίκι εγκατέλειψε το βιομήχανο και μάλιστα έγινε και θύμα σεξουαλικοοικονομικής εκμετάλλευσης από τον σωματέμπορο, άρα έγινε προλετάρια. Αφήνω το απίστευτο του ότι μια πρωταγωνίστρα θεάτρου, αντί να γυρίσει στο θέατρο, γίνεται παρ' ολίγον λαϊκή πόρνη. Σε αυτή την άρνηση του Ντίνου να ξαναβρεί τη χαμένη του αγάπη παρά την προφανή ψυχική μεταστροφή της ηθοποιού, διαβλέπω μιαν εξαιρετικά τσιγκούνικη και μοραλιστική-αντιδραστική αντιμετώπιση της γυναίκας από τον Τατασόπουλο.

Σημασία λοιπόν είχε προφανώς να περάσει το εξαιρετικά απλοϊκό μήνυμα, μήνυμα καταγγελίας της σάπιας κοινωνίας και εξύψωσης του εργατικού κινήματος, με τον σάπιο βιομήχανο, τη σάπια γυναίκα και τους αγνούς εργάτες-φτωχούς φοιτητές.

Αναφέρθηκα πιο πάνω στην κατάληψη της Λυρικής πέρσι. Σε κάθε κοινωνική κρίση, όπως η περσινή, ακούγονται και λέγονται, εκτός από τα πολύ σωστά, και οι μεγαλύτερες κοτσάνες. Κάποιοι από τους καταληψίες, ας πούμε, κυκλοφόρησαν τότε μια προκήρυξη που εν ολίγοις έλεγε ότι "όταν οι Γερμανοί σκοτώνανε, η Λυρική ανέβαζε το τάδε έργο. Όταν μετά τη Βάρκιζα οι μοναρχοφασίστες σκοτώνανε, η Λυρική ανέβαζε το τάδε έργο. Όταν η χούντα βασάνιζε το '73 μετά το Πολυτεχνείο, η Λυρική ανέβαζε το τάδε έργο." Κλπ. κλπ. Ταύτιζε δηλαδή την ίδια τη λειτουργία της Λυρικής ως μουσικού θεάτρου με την κοινωνική αναλγησία. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το ίδιο σχήμα και, αντί να μιλήσουν για το τι έκανε η Λυρική κάθε στιγμή, να μιλήσουν για το τι έκανε "του Λινάρδου η ταβέρνα" κάθε στιγμή. "Όταν οι Γερμανοί έκαναν το μπλόκο της Κοκκινιάς, ο Βαμβακάρης έγραφε το 'Σκύλα μ' έκανες και λιώνω' ", κοκ.:

Απέξω πανούκλα κι από μέσα κούκλα

Είδα προχτές τη συνέντευξη της Κωσταντίνας Κούνεβας από το Σταύρο Θοδωράκη. Στο τέλος είπε ο Θοδωράκης ότι την πρώτη φορά που την είδε έπαθε σοκ, αλλά ότι τις επόμενες μέρες πηγαίνοντας πάλι και πάλι, στο τέλος άρχισε να τη βλέπει πάλι όμορφη. Και το απέδωσε στο χαρακτήρα της. Και ακούγοντάς το θυμήθηκα μια εκπομπή που είδα πριν από κάνα μήνα, μάλλον στο Κανάλι της Βουλής, για τη "Λέσχη των Ινδικών Χοιριδίων" του πρωτοπόρου χειρούργου και ανθρωπιστή γιατρού Archibald McIndoe, όπου τα "ινδικά χοιρίδια" ήταν Βρετανοί στρατιώτες που είχαν καεί στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο beyond repair. Και βρήκαν τα "ινδικά χοιρίδια" και γυναίκες και παντρεύτηκαν, και μια τους έλεγε πως "μετά από λίγο δεν βλέπεις πια την παραμόρφωση", παρότι αυτή είναι τεράστια. Και εννοούσε όχι "δε σε νοιάζει η παραμόρφωση" αλλά "δεν τη βλέπεις".

Μεταφραστικά σημεία και τέρατα, 3

Τα 'χω ξαναπεί για το Κανάλι της Βουλής και τα μεταφραστικά του αίσχη [1] [2]. Η πλάκα είναι ότι κοστίζει, λέει, στον γενικό προϋπολογισμό της Βουλής ο υποτιτλισμός και η μίσθωση προγραμμάτων για το κανάλι 2 εκατομμύρια ευρώ! Τέλος πάντων, προ ημερών είδα το 2ο μέρος της ταινίας "Μαντάμ ντε Πομπαντούρ", και σταχυολογώ εδώ τα πιο τραγικά λάθη:

Les grenouilles se lassant du régime démocratique
Οι βάτραχοι ήθελαν ένα δημοκρατικό κράτος

Un coeur enrhumé
Μια ακλόνητη καρδιά

Je ne me suis pas autant amusé depuis au moins un siècle
Είμαι δυστυχισμένος εδώ κι έναν αιώνα

J’en aurais fait de mon coeur tout autant
Πάγωσε η καρδιά μου με τη μία
(πολύ μάγκικες εκφράσεις, αυτός ο Λουδοβίκος!)

Gardez-vous aussi d’afficher votre opinion
Αφισοκολλήστε τη γνώμη σας

Vous vous trompez à mon égard
Μη θίγετε την υπόληψή μου

Votre rang
Το Εγώ σας

Je n’ai jamais voulu ta mort
Δεν ήθελα το θάνατό του

Avant que je le crache à même la figure
Πριν το μίσος του καταφέρει να με σκοτώσει

Respecter la position d’autrui
Να σέβεσαι τις ανάγκες του λαού

Parlons poisson
Μιλήστε, Πουασόν.
(Η Πομπαντούρ λεγότανε κανονικά Πουασσόν, που σημαίνει ψάρι. Ωστόσο, στη σκηνή αυτή ο Λουδοβίκος ΙΕ' της λέει, αντί να συζητάνε για πολιτικά, να πάνε να της δείξει τη στέρνα με τα ψάρια του. --Ας μιλήσουμε για ψάρια. Δευτερευόντως, βέβαια, η φράση σημαίνει και "ας μιλήσουμε για την Πουασσόν", δηλ. ας μιλήσουμε για σένα. --"Μιλήστε, Πουασόν", πάντως, με τίποτα).

Le souper
Η σούπα
(λέει η κυρία ότι "με βάρυνε το βραδυνό", και όχι "με βάρυνε η σούπα", η οποία, συνήθως, είναι όχι βαριά για το στομάχι αλλά το αντίθετο.)

Elle nous supplie de la défendre dans son agression de la Prusse
Μας προσφέρει βοήθεια στις επιθέσεις της Προύσας (Prusse = Πρωσία)

Désormais
Δυστυχώς

On nous attend
Σας περιμένουμε

Comment cette femme si respectueuse à mon égard peut-elle commettre de telles maladresses?
Γιατί είναι τόσο σεβάσμια; Είναι σήμα κατατεθέν της ατζαμοσύνης
(Πέρα από την κατανόηση άρτζι μπούρτζι και λουλάς, έχει πλάκα ότι μιλάει μια βασίλισσα των Βερσαλλιών και λέει "σήμα κατατεθέν", χρησιμοποιεί δηλ. μια έκφραση καθαρά αστική.)

Θα είχε κι άλλα, αλλά τέλειωσε η εγγραφή που είχα κάνει κι έχασα το τέλος. Πάντως πρόλαβα το μαχαίρωμα του Λουδοβίκου ΙΕ', ο οποίος απαλλάχτηκε έτσι από τα γλωσσικά μαχαιρώματα του/της μεταφραστή/τριας.

Μια άλλη επέτειος

Σήμερα, 9 Νοεμβρίου, είναι η επέτειος της πτώσης του τείχους του Βερολίνου. Πολύ σημαντική ημερομηνία, αναμφίβολα. Ωστόσο, επειδή δρυός πεσούσης πάς ανήρ ξυλεύεται, καλό είναι να μην επισκιάζει τελείως η μεγάλη αυτή επέτειος το ναζιστικό παρελθόν πολλών "αντικομουνιστών" της τότε Δυτ. Γερμανίας. Οπότε, σαν στοιχειωδώς εξισορροπητική επέτειος ας χρησιμεύει η κοντινή της, 7η Νοεμβρίου:

(από την Deutsche Welle)

7.11.1968: A Slap in the Face for the German Chancellor

The then Defense Minister Gerhard Schröder (not to be confused with Chancellor Gerhard Schröder, SPD) was calmly composing a memorandum when his head of government, Kurt Georg Kiesinger, was met with a surprise assault in the Berlin convention hall – or, more precisely, an "attack", as the Chancellor later described it.

Despite security measures at the national convention of Germany’s Christian Democratic Party on that memorable 7th day of November, 1968, an attractive young woman suddenly stormed up to the Swabian aesthete Kiesinger and slapped him in the face.

Kiesinger and the CDU should actually have been on the alert for such an occurrence, since the same woman, Beate Klarsfeld – a Frenchwoman who also held a German passport – had already caused an uproar in parliament several months earlier, when she shouted out "Nazi Kiesinger" from the spectators’ stands, in the middle of a debate in the upper house. As Klarsfeld explained to anyone who wished to hear it (and to many who didn’t), it should simply be out of the question that in this still fairly young Federal Republic, a former member of the National Socialist Party – that is, a Nazi – be allowed to become the head of government.

From the point of view of Kurt Georg Kiesinger, who suffered a slight tear to the conjunctiva of his left eye, this was the act of a woman who had links to "agitators" and was armed with "materials from Eastern resources". The acting president of the convention declared the slap to be abhorrent, whereupon the Chancellor received a standing ovation from the delegates.

It was a time when a number of leading German politicians were still burdened with an active Nazi past - for example, Hans Globke or Heinrich Lübke. And then there was Kiesinger’s successor as leader of the state of Baden-Württemberg, a certain Mr Hans Filbinger, who in his role as a navy judge in the very last days of the "Thousand Year Reich" had sentenced youths undermining the army and thus considered to be "enemies of the people" to death.

And, as Beate Klarsfeld frankly admitted afterwards, there was also a very real background to her well-planned act. In February of that year, the 28-year-old self-proclaimed Nazi hunter and pro-Jewish activist had sued the German-French Jugendwerk (youth organization) for a symbolic 1 franc in compensatory damages when she was fired from her job at the organization. And why? Because she had openly criticized the National Socialist past of this same Mr. Kiesinger.

On the evening of the very same day - this is how quickly German judges can pass sentences when necessary – on that very same evening, Beate Klarsfeld was sentenced to a remarkable twelve months imprisonment without probation on charges of libeling the Chancellor and for the premeditated infliction of bodily harm.

Beate Klarsfeld – who in the years that followed, became as famous as she was notorious – offered her own explanation for why this sentence was so remarkable from her point of view as a protestor, and why it all happened in the first place:

"Well, I believe that this was a gesture that not only struck a blow to Kiesinger, the Nazi Chancellor, but also to the public that had democratically elected him. And I think that the young generation’s slap in the face to the Nazi generation was the symbolic gesture for the year 1968, when I slapped Kiesinger in the face. "

"My husband and I considered for a long time what kind of a gesture could be symbolic – and above all, what would draw the public’s attention to Kiesinger’s Nazi past. And I did not immediately resort to these means. Rather, before I was fired from the German-French Jugendwerk, I published several articles in the "Freie Tribüne" as well as in the French newspaper "Combat", in which I attacked Kiesinger’s Nazi past and rejected him as Chancellor for the young generation, contrasting him with a resistance fighter such as Willy Brandt.

“As a result of these articles, I was fired, and felt it was necessary to carry out research into Kiesinger’s Nazi past. The slap in the face was an escalation, since I had already made many attempts to make the public aware of his history and to point out that it was unacceptable to have a former deputy department chief for the Nazis as our Federal Chancellor. So, a symbolic gesture had to be made which would firstly shake up the public and let them know exactly what kind of a person our Chancellor is, and secondly, would motivate young people to focus their criticism on Kiesinger.

"And then the gesture – the slap – took place in Berlin, which I chose on purpose because of its protected status under the allies. I had also counted on this to be a kind of personal protection for me in case I was taken to court. Since I had both German and French citizenship, I would be able to rely on my status as a French citizen, which in fact I did.

And naturally, the sentencing on the same evening to one year in prison without probation made the scandal even greater. Just a short time earlier, Rudi Dutschke had been beaten to a pulp: a former Nazi and member of the right wing beat him up and he was then sentenced to pay a fine of 200 DM - and for a slap in the face, I was given one year in prison without probation.

The judge pointed out to me that, after all, this was an act of violence, and was I aware of that? I answered him by saying, 'Forcing us to live under a Nazi Chancellor is an act of violence, but a woman slapping a man in the face is not."

Μήνας Φωτογραφίας

Πήγα χτες στην Εσπλανάδα του Ολυμπιακού Πόλου του Φαλήρου. Η έκθεση γίνεται ακριβώς κάτω από την Εσπλανάδα. Κατεύθυνση κατεβαίνοντας από Συγγρού "Ολυμπιακό Στάδιο" (προς Γλυφάδα δηλαδή) και μετά πινακίδα "Γήπεδο Beach Volley". Ψάξτε για την αφίσα πάνω από την είσοδο, γιατί άλλη σήμανση δεν υπάρχει...

Μου άρεσαν περισσότερο:

Από την ενότητα A Brave New World:
Sara van Marcke http://www.outlandish-photo.be (εκτίθενται τα περισσότερα από τα Untitled 2007... Παίξτε δε με τα μπιλάκια στο παραπάνω σάιτ, είναι πολύ ωραία!)
Wei Bi prison photography

Από την ενότητα Indefinite 2009 - Academy of Fine Arts in Poznan:
Magdalena Płaczkowska (Πουατσκόβσκα), απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του Πόζναν (στην Έκθεση: , Πρόγραμμα: Νέοι Ευρωπαίοι Φωτογράφοι)

Από την ενότητα Νέοι Έλληνες φωτογράφοι 2009F, επιμέλεια Μανόλη Μωρεσόπουλου:
Ολυμπία Ορνεράκη, looking-through

Από την ενότητα Αστικές Αντι-λήψεις:
Σκόρπιες φωτογραφίες (δεν συγκράτησα ονόματα, καθώς έκλεινε η έκθεση) με φωτογραφίες δρόμου και πόλης, από τη Φωτογραφική Ομάδα Ζεύξις, που ιδρύθηκε γύρω από τον Νίκο Αποστολόπουλο.

Η έκθεση έχει και βίντεο, αλλά τα περισσότερα δεν τα είδα, γιατί δεν προλάβαινα.

Κατάδεσμος

Δύο μαγαζιά που πήγαινα γιατί μ' άρεσε το πρόγραμμά τους ήταν οι 1002 Νύχτες και το Χαμάμ. Και στα δύο καπνίζουν, παρά το νόμο. Αναγκάστηκα να τα κόψω και τα δύο. Ορκίζομαι να μην ξαναπατήσω σε μαγαζί με καπνό, αφού δεν σέβονται ένα νόμο που επιτέλους θα με προστάτευε από το παθητικό κάπνισμα. Καλύτερα μόνος, παρά παρέα και φτυσμένος.

Ελλάδα, την κατάρα μου να 'χεις, ώσπου ν' αλλάξεις!

Να και το μέιλ που έστειλα σήμερα στις 1002 Νύχτες, οι οποίες το Σεπτέμβρη που είχα πάει τελευταία φορά τηρούσαν την απαγόρευση, όχι όμως πια:

Είχα σκοπό να έρθω στην Τηγανούρια. Τηλεφώνησα μάλιστα και έκανα και κράτηση. Επειδή δεν μου είχατε απαντήσει προ ημερών στο ερώτημα για το κάπνισμα που είχα θέσει στο προηγούμενο μέιλ μου, μου δημιουργήθηκαν υποψίες, κι έτσι ρώτησα τον κύριο που μου έκανε την κράτηση, αν ισχύει ακόμα η τήρηση του νόμου στο μαγαζί σας (πού καταντήσαμε: να ρωτάμε αν ισχύει ακόμα η τήρηση του νόμου...), και μου είπε πως "όχι, καπνίζουνε", και πως υπάρχει "ένας χώρος που δεν έχει τασάκια", τα γνωστά δηλαδή κακόγουστα ανέκδοτα. Έτσι, ακύρωσα την κράτηση. Και ούτε πρόκειται να ξαναέρθω στο μαγαζί σας, γι' αυτόν και μόνο το λόγο, εκτός κι αν με ειδοποιήσετε ότι η απαγόρευση του καπνίσματος ξαναϊσχύει στο μαγαζί σας. Κρίμα, γιατί μ' αρέσουν τα προγράμματά σας. Μείνετε όμως με τους καπνιστές πελάτες σας, που προφανώς είναι περισσότεροι, και άρα αυτό και μόνο μετράει για σας, παρά τα παράπονα που σίγουρα κάνετε κι εσείς, είμαι σίγουρος, στην καθημερινή σας ζωή, ότι "αυτός ο τόπος δεν πάει μπροστά με τίποτα". Γενικά, μείνετε εκεί που είστε...

Θα μου πεις, "χέστηκ' η φοράδα στ' αλώνι". Δεν πειράζει! Ας χέστηκε! Ίσως αν αρχίσουν οι διαφωνούντες να εκδηλώνονται, κι όχι να χάνονται στην ανωνυμία, κάτι ν' αλλάξει.