Ο Μαρξ για τον Πόλεμο του Οπίου...

It would seem as though history had first to make this whole people drunk before it could rouse them out of their hereditary stupidity.

Το πλήρες κείμενο στο http://www.marxists.org/archive/marx/works/1853/06/14.htm

Ερόικα του Κακογιάννη

Είδα απόψε την Ερόικα του Κακογιάννη (αγγλικός τίτλος: Our last spring), ταινία του 1960 με μουσική επένδυση Αργύρη Κουνάδη και καλλιτεχνική διεύθυνση Γιάννη Τσαρούχη. Πέρα από την όμορφη φωτογραφία, την ποιητική-ρομαντική ατμόσφαιρα και το γεγονός ότι οι δύο φίλοι, Αλέκος και Λοΐζος, είναι ως ηθοποιοί "άπαξ εμφανιζόμενοι" και μπορούν έτσι να μείνουν μέσα στη φαντασία μου αταύτιστοι με άλλους ρόλους, σαν άφθαρτοι Απόλλωνες του αετώματος της Ολυμπίας, με συγκίνησαν και οι τοποθεσίες:

α) το Ναύπλιο με την πλατεία, με το λιμάνι όπου στο βάθος πεδίου διακρίνεται η Λάρισα του Άργους, και με το "σχολείο" (στην ταινία), νυν παράρτημα Ναυπλίου της Εθνικής Πινακοθήκης·
β) η παραλία του Τολού σε π.Β. (προ Βιασμού) εποχή·
γ) το κάστρο της Ασίνης, και
δ) ο ναός της Αφαίας στην Αίγινα, με τη θέα του προς την άχτιστη ακόμα Αγια-Μαρίνα.

Εκείνο που δεν αναγνώρισα, ήταν το μεγάλο σπίτι του Λοΐζου. Βρίσκεται στο Ναύπλιο; Δεν το 'χω δει. Μπορεί κανείς να με φωτίσει;

Συνάντησα κι ευτυχισμένους τουρίστες!

Οι Πορτογάλοι ετούτοι το 'χουν ρίξει στο χορό, μες στη ζέστη του Ιουνίου, στην οδό Φιλελλήνων, στην έξοδο από την Πλάκα.

Πώς πέθανε ο βασιλιάς Πύρρος;

Του ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι. Λένε πως του την έριξε μια Αργίτισσα, από μια στέγη. Στη φωτογραφία, οι τουρίστες κινδυνεύουν να τους έρθει νταμπλάς ένα ανάλογο μάθημα ελλαδογνωσίας. Ένα κομμάτι από το μπαλκόνι έχει ήδη καταπέσει. "Εις την οδόν των Φιλελλήνων" όλα αυτά.

Σκουπίδια στις παραλίες

Ας μη μιλήσω για τις γόπες, που είναι πιο πολλές από τους κόκκους της άμμου. Ας πάω στα πιο χοντρά. Χτες πήγα στο λιμανάκι της Βάρκιζας, εκείνο που έχει το καφενείο παρά θίν' αλός. Κάτσαμε στην απέναντι ακτή από το καφενείο. Ώρα 8.00 το πρωί. Την περασμένη εβδομάδα, στο ίδιο ακριβώς σημείο, είχε το μέσο όρο σκουπιδιών που περιμένεις. Χτες όμως είχε φοβερά σκουπίδια. Όπως ξέρετε, εκεί τα βράχια έχουν πολλές μικρές τρύπες, στρογγυλές ή και επιμήκεις, Ε λοιπόν, δεν υπήρχε σχεδόν τρύπα όπου τα ζώα που είχανε περάσει από κει να μην έχουν χώσει κι από ένα σκουπίδι. Κυρίως: μπουκάλια μπύρας, πλαστικά ποτήρια για φραπέ --με καλαμάκι ή χωρίς--, πακέτα τσιγάρα --τσαλακωμένα ή μη, ανάλογα με τη διάμετρο της τρύπας του βράχου, ώστε να χωρέσουν--, τενεκεδάκια από αναψυχτικά, αλλά και ρούχα πεταμένα, ένα χαλασμένο κράνος μοτοσικλέτας, σακούλες διάφορες με σκουπίδια, και ένα κουτάκι τσιγαρόχαρτο για στρίψιμο (επρόκειτο φαίνεται για εναλλαχτικούς βρομιάρηδες). Κι όλα αυτά όχι ένα από κάθε είδος, αλλά δεκάδες, και σε μια έκταση όχι παραπάνω από 5 επί 5 μέτρα, σε απόσταση δε 2 μέτρων από τη θάλασσα, ενώ ακριβώς απέναντι υπάρχουν κάδοι που έχει βάλει το καφενείο.
Διαπιστώνοντας το επίπεδο αυτών των "πολιτών" ("Προσκυνώ, τη χάρη Σου λαέ Μου... σκύβω το κεφάλι στη μεγαλοσύνη Σου..."), τους είμαι ευγνώμων γιατί, τουλάχιστον, δε μέθυσαν, να σπάσουν όλα εκείνα τα μπουκάλια, οπότε το μάζεμά τους θα ήταν αδύνατο. Γιατί κι αυτό συμβαίνει συχνά (βλ. παρακάτω). Όλα ήταν βαλμένα με μεγάλη τάξη... μέσα στις τρύπες του βράχου. Κάθε τρύπα και σκουπίδι.

Τι να κάνουμε; Πώς να αντιδράσουμε;

Παλιότερα πήγαινα με τη γυναίκα και τα παιδιά στην Αγια-Μαρίνα, αμέσως μετά το τούνελ του Καραμανλή. Άραζα όχι στην αμμουδιά που είναι το μαγαζί αλλά λίγο πιο πέρα, σε μια χαμηλή σπηλίτσα 3 επί 3 μέτρα. Την πρώτη φορά που πήγα, μου την έδωσε και άρχισα να καθαρίζω με τα χέρια, να μαζεύω ό,τι βρομιά υπήρχε (τη σπηλιά τη χρησιμοποιούσαν για να πετάνε διάφορα). Βρήκα και μερικές σακούλες, σκουπίδια κι αυτές, κι άρχισα να τις γεμίζω. Υπήρχε κίνδυνος κι από τα σπασμένα γυαλιά από τα μπουκάλια της μπύρας. Η γυναίκα μου αρνήθηκε να βοηθήσει. Τα παιδιά μου όμως μετά από λίγο τους καλάρεσε η ιδέα και τελικά μαζέψαμε καμιά 5αριά σακούλες και τις πήγαμε 200 μέτρα πιο κει, στο πάρκιν, όπου υπήρχαν κάποιοι (ελάχιστοι) κάδοι.
Την επόμενη Κυριακή, τα ίδια. Τη σπηλίτσα, που με μισή ώρα δουλειά (όχι λιγότερο!), την είχαμε κάνει εντελώς λαμπίκο, την είχαν ξανακάνει σκουπιδότοπο. Επιπλέον, τη χρησιμοποιούσαν για να χέζουν. Πού να τρέχουνε τώρα στο μαγαζί... Κι αν άλλωστε ήταν νύχτα με φεγγαράδα; Τέλος πάντων, τα καθάρισα κι αυτά, πιάνοντας τα σκατά ανάμεσα σε δύο βότσαλα κάθε φορά.
Μετά άρχισα να πηγαίνω με σακούλες απ' το σπίτι. Το μισάωρο καθάρισμα μπήκε στο πρόγραμμα.
Την τελευταία φορά που πήγα είχαν μόλις χέσει την προηγουμένη, και τα σκατά ήταν ακόμα φρέσκα, σα λιωμένη μπανάνα. Πώς να τα πιάσεις; Τέλος πάντων, τα 'πιασα με τα βότσαλα. Αλλά σιχάθηκα. Και αυτούς, και την παραλία, και τον κόσμο όλο. Δεν ξαναπήγα.
Ένα είναι σίγουρο: ότι αρνιόμουνα να κάτσω να κάνω μπάνιο με όλα αυτά τα σκουπίδια γύρω μου, έστω κι όταν δεν είχε σκατά. Μετά το καθάρισμα, αντιθέτως, ήταν πολύ ωραία. Βέβαια, αμέσως ερχόταν κόσμος, ο οποίος μάλιστα και βρόμιζε ο ίδιος και επιδίωκε να μας πάρει τη λιγοστή θέση, καθώς έβλεπε το μέρος καθαρό.
Τώρα, σε σχέση με το λιμανάκι της Βάρκιζας, αν ευκαιρήσω και ξαναπάω, θα πάω με σακούλες και με γάντια, και θα καθαρίσω. Αλλιώς δε γίνεται. Προτείνω λοιπόν σε όποιον διαβάσει τούτο εδώ και έχει την ίδια στάση απέναντι στα σκουπίδια να είναι προετοιμασμένος όταν πηγαίνει σε μια παραλία αυτού του είδους, να έχει μαζί του σακούλες και, ει δυνατόν, γάντια (κηπουρικής, καλύτερα), και να κάνει μια καθαριότητα του χώρου γύρω του. Το αίσθημα που θα νιώσει μετά είναι λυτρωτικό.

ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΡΟΠΗ, ΑΚΟΜΗ ΚΙ ΑΝ ΚΑΘΑΡΙΖΟΥΜΕ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΑΛΛΩΝ.

Και τώρα, το βιντεάκι με τα σκουπίδια χωμένα σε κάθε τρύπα. Στο τέλος-τέλος κάνω κι ένα πανοραμίκ, για να ξέρουμε πού βρισκόμαστε. Το χτιριάκι που φαίνεται είναι το γνωστό καφενείο.

Καθαρισμός στις άκρες των δρόμων

Το αίσχος με τα σκουπίδια στους εθνικούς και επαρχιακούς δρόμους είναι γνωστό. Πρόπερσι πάντως είδα για πρώτη φορά να καθαρίζουν εθνικό δρόμο, με τα σκουπίδια μαζεμένα ανά 30 μέτρα σε μαύρες σακούλες, που περίμεναν το φορτηγό να τις πάρει. Ήταν στο δρόμο Λαμίας-Δομοκού, στις στροφές πάνω από τη Λαμία, πιο πάνω από το γυφτομαχαλά (εκεί να δεις σκουπίδι!) που βρίσκεται ακριβώς κάτω από τη τσιμεντοβιομηχανία.
Φέτος είδα μάζεμα σκουπιδιών και στο δρόμο Σχηματάρι-Βαθύ, προς τη Χαλκίδα. Βέβαια, ο οδηγός που καθόταν δίπλα μου και κάνει συχνά τη διαδρομή μού είπε πως το είχαν κάνει και πέρσι, αλλά, αφού μάζεψαν τα σκουπίδια και τα 'βαλαν στις σακούλες, μετά άφησαν τις σακούλες αμάζευτες για κάμποσες μέρες, με αποτέλεσμα να τις ανοίξουν τα ζώα, κι έπειτα έβρεξε και να 'σου πάλι τα σκουπίδια στο δρόμο. Τυπικά ελληνικό. Greece is Bouzouki, που έλεγε και η Μελίνα Μερκούρη.
Τέλος πάντων, είναι τόσο σπάνιο να δεις περισυλλογή σκουπιδιών στο ελληνικό επαρχιακό δίκτυο, ώστε συγκινήθηκα και το 'γραψα σε δύο βίντεο. Στο πρώτο βίντεο φαίνεται στα δεξιά ένας μαζωχτής, και αμέσως μετά μια σακούλα. Στο δεύτερο βίντεο φαίνονται οι σακούλες: είναι οι μαύροι όγκοι στα δεξιά του δρόμου, που πλησιάζουν με ταχύτητα και χάνονται, καθώς το πούλμαν τρέχει.

Τιμιότητας ηθική επιβράβευση

Επισκέφτηκα πρόσφατα το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Καστέλι Κισσάμου, και μου έκανε πολύ καλή εντύπωση όχι μόνο το ίδιο το μουσείο αλλά και η συστηματική μνεία, στις λεζάντες των εκθεμάτων, των ονομάτων των απλών ανθρώπων, μη αρχαιολόγων, που βρήκαν αρχαιότητες στο χωράφι ή στο σχολείο ή όπου αλλού και τις παρέδωσαν στις αρχές. Όχι βέβαια πως ο μικρομεσαίος αρχαιοκάπηλος, ο αγρότης δηλαδή και οι διαμεσολαβητές που θα προωθήσουν το εύρημα προς τους εμπόρους/αγοραστές, θα συγκινηθεί και θα πάψει να καπηλεύεται τις αρχαιότητες, που δεν του ανήκουν, αλλά, εν πάση περιπτώσει, είναι ένα κίνητρο προς όσους έχουν μια στοιχειώδη τσίπα, ή προς όσους το χρήμα εμίσησαν αλλ' ουχί την δόξαν. Έτσι κι αλλιώς, το εύρημα δεν είναι πάντοτε εμπορεύσιμο. Άσχετα όμως απ' αυτό, η μνεία του ονόματος είναι καλή και μπορεί να είναι κίνητρο για κάποιους.

Πεζοδρόμου ξεδόντιασμα

Ιούλιος 2007. Τέλος της οδού Αποστόλου Παύλου, στο σημείο που συναντιέται με τη Διονυσίου Αρεοπαγίτου και το δρόμο προς το λόφο του Φιλοπάππου. Ένα-ένα τα κολονάκια που εμποδίζαν την κυκλοφορία των αυτοκινήτων (για τις μηχανές, καλά, δεν το συζητάμε καν) πέφτουν. Αδιαφορία πλήρης.

Λατέρνας σκύλευση

Ακούω συχνά στο κέντρο της πόλης κάτι λατέρνες σκέτο δράμα. Προφανώς δεν υπάρχει πια κανένας τεχνίτης να τις επιδιορθώσει και να "καρφώσει" νέες μελωδίες, με αποτέλεσμα το άκουσμα να είναι καταθλιπτικά ξεχαρβαλωμένο. Αναρωτιέμαι αν υπάρχει άνθρωπος που να ρίχνει δεκάρες σ' αυτά τα μουσικά γκρανγκινιόλ, όταν παραδίπλα στους ίδιους δρόμους παίζουν μπάντες ολόκληρες. Καλύτερα θα 'ταν τα γερόντια αυτά ν' απλώνουν στην ψύχρα το χέρι, όπως τόσοι άλλοι αξιοπρεπείς ζητιάνοι. Αλλά λατερνατζήδες; Ποιον κοροϊδεύουν;
Αρχές Ιουλίου άκουσα το nec plus ultra. Η ηχογράφηση δεν είναι η καλύτερη, υπάρχει και ο θόρυβος των οχημάτων, γωνία Πανεπιστημίου και Αιόλου, αλλά πάντως κάτι ακούγεται. O "λατερνατζής" γυρνά τη μανιβέλα κάθε 2 λεπτά της ώρας· δεν πρόσεξα αν είναι συντονισμένος με το "Σταμάτη" της διασταύρωσης. Το άκουσμα είναι κάτι μεταξύ free jazz piano και Schoenberg της ατονικής περιόδου, υπό τα όμματα του Βασίλη Αυλωνίτη και της τσιγγάνας του:



Στην παρακάτω φωτογραφία, δε, προσέξτε τα αηδή συνθήματα και κυρίως το ραδιοφωνάκι. Ε, να περνά κι η ώρα, βρ' αδερφέ...

Αλήτες, ψεύτες, απατεώνες

Παλιά, τα ιατρικά έξοδα ("νοσήλια") εκπίπτονταν από το εισόδημα, με αποτέλεσμα να μπορούν ακόμη και να σε κατεβάσουν ολόκληρο φορολογικό κλιμάκιο, να σε περάσουν δηλ. σε χαμηλότερο φορολογικό συντελεστή.

Στη συνέχεια, η "σοσιαλιστική" κυβέρνηση Σημίτη έπαψε να τα αφαιρεί από το εισόδημα και άρχισε να τα αφαιρεί από το φόρο, να τα θεωρεί δηλαδή μείωση φόρου και όχι, όπως πριν, έκπτωση από το εισόδημα. Το αποτέλεσμα ήταν (το μαντέψατε!) αύξηση του τελικού ποσού που έπρεπε να πληρώσει ο φορολογούμενος.

Φέτος, με το ίδιο εισόδημα όπως και πέρσι, μου βγήκε να πληρώσω φόρο 30% περισσότερο.
Τρελάθηκα! Πώς γίνεται, αφού οι φορολογικοί συντελεστές είναι οι ίδιοι με πέρσι;

Στον πρόλογο του φυλλαδίου με τις οδηγίες για τη συμπλήρωση της δήλωσης φόρου εισοδήματος, ο υπουργός αναφέρει μία-μία τις ελαφρύνσεις που εισήγαγε φέτος (ανθυποπεριπτώσεις των υποπτεριπτώσεων), αλλά για επιβαρύνσεις λόγος κανείς. Μυστήριο!

Τελικά, τη βρήκα την άκρη. Είναι τα νοσήλια, που έλεγα στην αρχή. Από φέτος, αντί να αφαιρείται από το φόρο το σύνολο του ποσού των νοσηλίων, αφαιρείται μόλις το 20%, δηλ. το 1/5 του ποσού των νοσηλίων! Αν δηλαδή ο φόρος που αναλογεί στο εισόδημά σας είναι 2000 ευρώ αλλά ξοδέψατε για την υγεία σας 1000 ευρώ, δε θα πληρώσετε φόρο 2000-1000 = 1000 ευρώ, όπως θα πληρώνατε έως πέρσι, αλλά 2000-1000*20%, δηλ. 2000-200 = 1800 ευρώ. Το ότι τα 800 αυτά ευρώ παραπάνω δεν τα φάγατε στα μπουζούκια αλλά τα ξοδέψατε σε γιατρούς και νοσοκομεία διόλου δεν απασχολεί την "κοινωνικά ευαίσθητη" κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.

Το γεγονός ότι στον πρόλογο του φυλλαδίου οδηγιών, που υπογράφεται από τον αρμόδιο υπουργό, η επιβάρυνση αυτή δεν αναφέρεται καθόλου, αποτελεί απόκρυψη της αλήθειας και σκαστή περίπτωση παραπληροφόρησης.

Πολύδωρας και λεωφορειολουρίδες

Εσχάτως ο μίστερ Πολύδωρας, στο πλαίσιο έκτακτων μέτρων για τον έλεγχο των Εξαρχείων, έβαλε μια κλούβα να σταθμεύει μόνιμα στη δεξιά καθώς ανεβαίνουμε πλευρά της οδού Ακαδημίας, 20 μέτρα πριν από τη Χαριλάου Τρικούπη, καταλαμβάνοντας έτσι στο διηνεκές τη λεωφορειολουρίδα. Όλα τα λεωφορεία, τρόλεϊ κλπ. είναι υποχρεωμένα να προσπερνούν την κλούβα από τ' αριστερά. Και ξέρουμε βέβαια πόσα ΜΜΜ περνούν από κει κάθε πεντάλεπτο. Η απόλυτη περιφρόνηση προς τον ΚΟΚ και τους πολίτες...

Ψέλια, ενώτια, περίαπτα, και το κακό συναπάντημα

Διαβάζοντας σήμερα την επιφυλλίδα του Παντελή Μπουκάλα για τα "σουτ εντός παιδιάς" στο μπάσκετ, όπου αναφέρει το Ροΐδη, ο οποίος έγραφε πολύ σωστά ότι καταντάμε να χρησιμοποιούμε δήθεν ελληνικές λέξεις που δεν τις καταλαβαίνουμε διόλου, μόνο και μόνο για να αποφύγουμε τη χρήση δήθεν ξένων λέξεων, θυμήθηκα τη λέπρα των περισσότερων αρχαιολόγων μας, που χρησιμοποιούν ακόμα και στις λεζάντες στις προθήκες των μουσείων μας λέξεις ακατανόητες στους "μη ειδικούς", όπως ψέλιο, ενώτιο, περίαπτο και άλλες ων ουκ έστι, δυστυχώς, αριθμός, με αποτέλεσμα εντελώς πραγματικό και θλιβερό να κοιτάς την αγγλική μετάφραση παραδίπλα για να καταλάβεις περί τίνος πρόκειται... bracelet, earring, pendant... ώστε μετά να εξηγήσεις στους αμύητους φίλους σου ότι πρόκειται πολύ απλά για βραχιόλια, σκουλαρίκια, μενταγιόν. Και αυτό, το να αναγκάζεσαι να διαβάσεις την αγγλική μετάφραση για να καταλάβεις, πολλοί το λένε εξελληνισμό της γλώσσας. Η απόλυτη διαστροφή!

Η "σοβαρή" Νέα Ελληνική Τηλεόραση

Προ ημερών έβλεπα το βραδινό δελτίο των 9.00 στη ΝΕΤ.

Ξεκινά η Χούκλη με πρώτη είδηση "Ευρώπη, ώρα μηδέν", για το ενδεχόμενο αποτυχίας του Συμβουλίου των ηγετών των 27 στο Βερολίνο, που είχε σκοπό την επανέναρξη των διαδικασιών για τη σύναψη της νέας περιορισμένης συνθήκης της ΕΕ, μετά την καταψήφιση του Ευρ. Συντάγματος από τους Γάλλους και τους Ολλανδούς. Συνδέεται με το Βερολίνο και οι ανταποκριτές της ΝΕΤ εκεί αρχίζουν να περιγράφουν την κρίση και το ενδεχόμενο αποτυχίας της συνόδου. Όλοι δείχνουν άκρως προβληματισμένοι.

Ξαφνικά, η Χούκλη σταματά τη σύνδεση με το Βερολίνο, για να μεταδώσει την... απονομή του τίτλου του πρωταθλητή μπάσκετ στον Παναθηναϊκό, ο οποίος μόλις είχε νικήσει τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ.
Η νέα αυτή σύνδεση κράτησε γύρω στα 10 λεπτά, γιατί η απονομή δεν έλεγε να γίνει, και η Χούκλη προσπαθούσε να γεμίσει το νεκρό χρόνο κάνοντας βλακώδεις ερωτήσεις αθλητικού περιεχομένου στους εκεί δημοσιογράφους. Αυτοί μιλούσαν για το triple crown που είχε πετύχει ο Παναθηναϊκός, και η Χούκλη το είπε «τριπλ κρόουν» · το «τριπλό στέμμα» δεν της προέκυψε, παρά τη θητεία της στο "Ομιλείτε ελληνικά".

Τελικά έγινε η απονομή, και η δημοσιογράφος αποφάσισε να επιστρέψει στο «φλέγον» πρώτο θέμα του δελτίου της, πλην όμως «Το κύκλωμα έπεσε, θα προσπαθήσουμε να συνδεθούμε με τους συναδέλφους αργότερα. Ας περάσουμε στο επόμενο θέμα του δελτίου μας: ΚΑΜΙΝΙ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ Η ΑΘΗΝΑ ΣΗΜΕΡΑ…»

Είπαμε, σοβαρό κανάλι η ΝΕΤ...

Το ρήμα "δέχομαι" σε παθητική διάθεση

Τρία παραδείγματα με το ρήμα "δέχομαι" σε παθητική διάθεση, από τις Αποστολικές Διαταγές (3ος-4ος αι. μ.Χ.)

Εἴ τις κληρικὸς διὰ φόβον ἀνθρώπινον, Ἰουδαίου ἢ Ἕλληνος ἢ αἱρετικοῦ, ἀρνήσεται, εἰ μὲν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀποβαλλέσθω• εἰ δὲ τὸ ὄνομα τοῦ κληρικοῦ, καθαιρείσθω• μετανοήσας δέ, ὡς λαϊκὸς δεχθήτω. (κανόνας ΞΒ')

Ἐάν τις δαίμονα ἔχῃ, κληρικὸς μὴ γινέσθω, ἀλλὰ μηδὲ τοῖς πιστοῖς συνευχέσθω• καθαρισθεὶς δέ, προσδεχέσθω, καί, ἐὰν ᾖ ἄξιος, γινέσθω. (κανόνας ΟΘ')

Στο τρίτο μάλιστα παράδειγμα, εκτός από το "προσδεχθῇ", έχουμε επιπλέον και δύο μετοχές, μέση και παθητική: δεξάμενος-δεχθείς:

Εἴ τις κληρικός ἢ λαϊκός ἀφωρισμένος, ἤτοι ἄδεκτος, ἀπελθὼν ἐν ἑτέρᾳ πόλει προσδεχθῇ ἄνευ γραμμάτων συστατικῶν, ἀφοριζέσθω καὶ ὁ δεξάμενος, καὶ ὁ δεχθείς. (κανόνας ΙΒ')

υπερκεράζω

Λέι το "Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής" (ΛΚΝ):

«Υπερκεράζω, -ομαι: σε μια σύγκρουση, σε μια αναμέτρηση περνώ πιο μπροστά, προχωρώ πιο πέρα.»

Σε μια σίγκρυσι, ιπάρχει αντίπερα στρατόπεδο. Σε αφτί τιν περίπτοσι, τι σιμένι «περνώ πιο μπροστά»; Από πιόν; Από τον σιμπολεμιστί μυ, καθώς εφορμύμε εναντίον τυ εχθρύ; ί μίπος διαπερνό τιν αντίπαλι παράταξι κε βρίσκομε «πιο πέρα» απ’ αφτίν, πίσο διλ. απ’ τις γραμές τις;

Σε μια αναμέτρισι, αντιθέτος, π.χ. σ’ έναν αγόνα δρόμυ, κινύμε προς τιν ίδια κατέφθινσι με τον αντίπαλό μυ, οπότε βγένι νόιμα. Κε εδό όμος, θα μπορύσε να ίνε πολί σαφέστερο κε να λέι: «σε μια αναμέτρηση περνώ πιο μπροστά από τον αντίπαλό μου, τον αφήνω πίσω· σε μια σύγκριση, ξεπερνώ το συγκρινόμενο».

Το ερμίνεβμα διλαδί πάσχι σοβαρά, κιρίος ος προς το «σύγκρουση» [ακιρότητα;], αλά κε ος προς το «αναμέτρηση» [αοριστία, κακό γράψιμο, έλιψι παραστατικότιτας].