Η εισήγηση του Σουηδού (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα) για τα "Εγκλήματα του κομουνισμού"

http://assembly.coe.int/Mainf.asp?link=http://assembly.coe.int/Documents/WorkingDocs/Doc05/EDOC10765.htm

Άλλο, αρκετά σχετικό:

http://www.rferl.org/featuresarticle/2005/02/f734266c-fcda-4865-a9f4-df3e66279858.html

Σχόλιο δικό μου

Στην εισήγησή του (προς το τέλος της ιστοσελίδας), ο Σουηδός διαφωνεί με όσους λένε πως πρέπει να καταδικαστούν μόνο τα εγκλήματα και όχι η ιδεολογία. Επίσης, καταδικάζει το ναζισμό, αλλά αποσιωπά τελείως το φασισμό (τον ιταλικό, τον γιαπωνέζικο...). Αυτά τα δύο δείχνουν πως είναι πολύ δεξιός. Κατά τα άλλα, συμφωνώ.

Εάν λοιπόν εγκριθεί με βάση αυτή την πλατφόρμα, πρόκειται για αστικοδεξιό ιδεολογικό (και όχι μόνο ιδεολογικό) αυταρχισμό, που όντως μπορεί να οδηγήσει κάποτε και σε διώξεις, στη βάση του γνωστού σλόγκαν «Καμιά ελευθερία στους εχθρούς της ελευθερίας». Αν αυτό είναι φιλοσοφικά προβληματικό (και εσχάτως πολιτικά αναποτελεσματικό...) προκειμένου για την απαγόρευση του ναζισμού (και του φασισμού!), είναι ευνόητο πόσο προβληματικότερο είναι για μια ιδεολογία σαν τον κομουνισμό, ο οποίος, παρά τις κοντόθωρες απόψεις του Σουηδού, έχει τις ρίζες του στο σοσιαλισμό γενικότερα, ο οποίος σοσιαλισμός έχει τις ρίζες του στο Διαφωτισμό, και αποτελεί, είτε το θέλει είτε όχι ο κύριος Δεξιάρας, το ένα ήμισυ της ευρωπαϊκής πολιτικής κουλτούρας εδώ και αιώνες.

Καταδίκη επομένως των εγκλημάτων, ναι, και αλλαγές στα σχολικά εγχειρίδια, ναι. Αλλά αμπελοφιλοσοφίες και καταδίκη ολόκληρων θεωρητικών συστημάτων όχι, γιατί αυτό κρίνεται από τον καθέναν και με βάση εντελώς άλλες διαδικασίες, και όχι με ψηφοφορίες σε οργανισμούς όπως το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Επίσης: γιατί να μην καταδικαστούν και τα ιστορικά εγκλήματα του χριστιανισμού; Αλλά, και αν αυτό γινόταν (που δε γίνεται), αυτό θα επέτρεπε να κάνουμε μια ψευτοανάλυση και να πούμε ότι για τα εγκλήματα του χριστιανισμού φταίει η χριστιανική ιδεολογία και, παραπέρα, να καταδικάσουμε με ψηφοφορία τη χριστιανική ιδεολογία; Αστεία πράγματα.

Επίσης, τα εγκλήματα των «δημοκρατιών» στις αποικίες αλλά και στις μητροπόλεις, πού τα βάζει; Γιατί να μην καταδικάσουμε και την αστική ιδεολογία, ως πρόξενο πάσης ιστορικής νόσου και μαλακίας;

Τέλος, ένα κείμενο της άλλης πλευράς, που λέει τις δικές του αλήθειες και κρύβει τα δικά της εγκλήματα:

http://www.ocnus.net/artman/publish/article_22375.shtml

Πότε "τον" και πότε "το";

Η κλασική σχολή είναι η ακραιφνώς φωνολογική, ότι δηλ. βάζουμε "τον" ανάλογα με το γράμμα που ακολουθεί:
(το μεγάλο όγκο· το ζωγράφο· το Νίκο· το Σουλεϊμάν).


Η σχολή της "κατανοησιμότητας" λέει να βάζουμε "τον" και στις περιπτώσεις που ακολουθεί αρσ. επίθετο+αρσ. ουσιαστικό, καθώς και όταν ακολουθεί σκέτο αρσ. ουσιαστικό έμψυχου όντος:
(τον μεγάλο όγκο· τον ζωγράφο· τον Νίκο· τον Σουλεϊμάν), ώστε να γνωρίζει αμέσως ο αναγνώστης αν τον περιμένει κάτι αρσενικό ή ένας άντρας τέλος πάντων.


Εγώ σκέφτομαι το εξής: το "τον" να μπαίνει όταν ακολουθούν:
1) όχι ένα αλλά δύο ή περισσότερα επίθετα (οπότε η απόσταση από το άρθρο ως το ουσιαστικό παραμεγαλώνει), και
2) όχι ένα οποιοδήποτε έμψυχο αρσενικό αλλά μόνο ένα ξενικό κύριο όνομα

(το μεγάλο όγκο· τον μεγάλο, επιβλητικό όγκο· το ζωγράφο· το Νίκο· τον Σουλεϊμάν)

Πρώιμη εμφάνιση του γ' εν. προσώπου του παθ. παρατατικού σε -το

Πώς οργάνοσε η Εκλησία τις λιτανείες τούτες; Στους δρόμους εξετυλίγετο κάπια ενιαία, δραματική δράση: είταν οι χοροί, μιλούσε ο ένας, απαντούσε ο άλος, ο επίσκοπος είταν η ορατή ενότητα, σταματούσανε στα σταβροδρόμια, επεκαλούντο το Θεό, σώπαινε το πλήθος, ξεσπούσε ξαφνικά σε επίκλησες, σε απειλές, σε ελπίδες.

Νίκος Καζαντζάκης, γράμμα στη Γαλάτεια Καζαντζάκη, 1/5/1922

(Από το http://www.historical-museum.gr/kazantzakis/gr/index.html)

Εντυπωσιάζει η συνύπαρξη τύπων όπως "επίκλησες" με τύπους όπως "επεκαλούντο".