Τετάρτη, Ιουλίου 01, 2015



Μην ποντάρετε στον ΣΥΡΙΖΑ

Μαρκ Μαζάουερ, 1 Ιουλίου 2015 (The New York Times)

Το ανθρώπινο κόστος της πεντάχρονης λιτότητας υπήρξε καταστροφικό για την Ελλάδα, αλλά η απόφαση διεξαγωγής δημοψηφίσματος την Κυριακή απλώς θα χειροτερέψει κι άλλο την κατάσταση.
Το μόνο αναμφίβολο καλό, για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, είναι ότι ένωσε το κόμμα του, τον ΣΥΡΙΖΑ, που γινόταν όλο και πιο ανήσυχο καθώς προχωρούσαν οι διαπραγματεύσεις. Μέσα σε μια νύχτα συσπείρωσε την πολιτική του βάση και πήρε πόντους στο εσωτερικό. Ο ΣΥΡΙΖΑ επέστρεψε στη θέση που του αρέσει περισσότερο: να κάνει αντιπολίτευση στην παγκόσμια τάξη πραγμάτων.

Αλλά τι προσέφερε αυτό στη χώρα συνολικά; Το ότι το Σύνταγμα μάλλον αποκλείει τα δημοψηφίσματα για δημοσιονομικά ζητήματα μπορεί να φαίνεται μια νομικίστικη παρωνυχίδα, αναδεικνύει όμως την αρκούντως περιφρονητική στάση της κυβέρνησης απέναντι στους ισχύοντες πολιτικούς θεσμούς. Μιλά για λαϊκή βούληση αλλά επιδεικνύει μια ανησυχητική αδιαφορία για τα δημοκρατικά όργανα και διαδικασίες που λέει ότι προστατεύει.

Ο κ. Τσίπρας ζήτησε από τους Έλληνες να ψηφίσουν πάνω σ’ ένα πακέτο διάσωσης το οποίο έχει ήδη εκπνεύσει, και δεν έκρυψε την επιθυμία του να επικρατήσει το «όχι». Το μόνο λογικό συμπέρασμα, που όμως το διαψεύδει ο ίδιος, είναι ότι θέλει να δει την Ελλάδα να εγκαταλείπει το ευρώ. Το διαψεύδει γιατί γνωρίζει ότι αυτό θα ήταν μη δημοφιλές και θα αποτελούσε κολοσσιαίο ρίσκο.

Πιστεύει πως το «όχι» θα του επέτρεπε να επιστρέψει στις διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες από θέση ισχύος. Αυτό φανερώνει ένα μουλάρωμα μπροστά στα γεγονότα που ισοδυναμεί με κάτι σαν μαγική σκέψη.

Η Ελλάδα δεν είναι η μόνη χώρα που έχει ψηφοφόρους, και όλοι οι ομόλογοι του κ. Τσίπρα Ευρωπαίοι πρωθυπουργοί έχουν ήδη τη δική τους δημοκρατική εντολή. Θα αψηφήσουν τη βούληση των ψηφοφόρων τους και θα υποχωρήσουν για να σώσουν το ευρώ; Σχεδόν σίγουρα δεν θα το κάνουν για τον κ. Τσίπρα, με δεδομένη την κονιορτοποίηση της εμπιστοσύνης τους προς το πρόσωπό του τους πέντε τελευταίους μήνες. Ό,τι επομένως και αν λέει, το διαφαινόμενο αποτέλεσμα του «όχι» είναι εντέλει η επιστροφή στη δραχμή.

Αν το εκλογικό σώμα ψηφίσει «ναι», το πιο πιθανό αποτέλεσμα θα είναι η ένταση της πολιτικής αβεβαιότητας και νέες εκλογές. Η αποχή, τουλάχιστον, αναγνωρίζει σιωπηρά το μάταιο του όλου εγχειρήματος.

Το θεμελιώδες στοιχείο που έχει αγνοήσει ο κ. Τσίπρας είναι η ακραία αδυναμία της Ελλάδας. Αφενός είναι αδύναμη όπως και κάθε άλλη μικρή χώρα, με περιορισμένη ικανότητα να επηρεάσει τους κανόνες της διεθνούς ζωής. Έχει όμως και την πρόσθετη αδυναμία ότι η οικονομία της είναι δυσλειτουργική και το χρέος της συντριπτικό.

Η απάντηση του ΣΥΡΙΖΑ σε αυτό είναι σχιζοφρενική. Αρέσκεται να τονίζει το ευάλωτο της χώρας καταγγέλλοντας κάποιες ισχυρές σκοτεινές δυνάμεις –τους ντόπιους ολιγάρχες, τους διεθνείς τραπεζίτες και, επίσης, τη Γερμανία. (Μια φορά κι έναν καιρό στην κορυφή αυτής της λίστας βρίσκονταν οι Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες όμως εσχάτως αναφέρονται λιγότερο.)
Ταυτόχρονα όμως, το κόμμα μιλά για τη δύναμη που μπορεί να έχει η ακηδεμόνευτη λαϊκή εξουσία· το δε άλμα προς τη γνήσια λαϊκή κυριαρχία θα γίνει με την πρωτοπορία σε μια παγκόσμια επανάσταση εναντίον της λιτότητας. Αν δε αυτή αποτύχει, τότε θα γίνει Κούγκι, όπως λένε όλο και περισσότερο τους τελευταίους μήνες στην Αθήνα.

Η ρητορική αυτή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Φέρνει τα σημάδια του περιβάλλοντος στο οποίο διαμορφώθηκε ο κ. Τσίπρας, καθώς μεγάλωνε στα πρώτα χρόνια της Μεταπολίτευσης. Τις επόμενες δεκαετίες άνθισε μια φοιτητική κουλτούρα που έχει περί πολλού τον ακτιβισμό και διέβλεπε επαναστατικές προοπτικές σε κάθε κατάληψη σχολής.

Η κουλτούρα αυτή είχε πάθος, γνώριζε μαρξιστική θεωρία, ήταν έντονα φατριαστική και κομματισμένη. Περνούσε ώρες ατελείωτες στις συνελεύσεις όπου συζητούσε για το τι σήμαιναν για τη δημοκρατία τα πάντα, από τις καντίνες ως τους διορισμούς των καθηγητών. Οι ηγέτες των φοιτητών, έχοντας αναπτύξει εμμονή με την ιστορία της γερμανικής κατοχής, καταβρόχθιζαν τα απομνημονεύματα των ηρώων της Αντίστασης και ονειρεύονταν έναν αγώνα αντάξιο των αγώνων εκείνων.

Κάποιοι από αυτούς τους ακτιβιστές παρέμειναν στην κομματική πολιτική, λιγότεροι ίδρυσαν κοινόβια ή έγιναν αναρχικοί και πολύ λίγοι φλερτάρισαν με την επαναστατική βία. Πολλοί συνέβαλαν σημαντικά στην ανθηρή πολιτιστική και πνευματική σκηνή που σχηματίστηκε στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες. Οι περισσότεροι αποφοίτησαν, βρήκαν δουλειά κι έκαναν οικογένεια. Και κάποιοι είναι τώρα στην κυβέρνηση.

Ο κ. Τσίπρας και οι συνάδελφοί του, αφού υποσχέθηκαν στους ψηφοφόρους τους πράγματα που δεν μπορούν να τηρήσουν, παρουσιάζουν την τωρινή συγκυρία ως την ηρωική στιγμή της γενιάς τους. Ο μπολσεβικισμός κατέρρευσε· η Αντίσταση συνετρίβη. Ίσως όμως, ελπίζουν τώρα, να μπορέσει ο ΣΥΡΙΖΑ να ηγηθεί ενός νέου τύπου επαναστατικής νίκης και να καταφέρει ένα αποφασιστικό χτύπημα εναντίον του διεθνούς χρηματιστικού κεφαλαίου.

Δεν θα ποντάριζα σε κάτι τέτοιο.

Η τελευταία φορά που η Ελλάδα αθέτησε το χρέος της ήταν το 1932: ακολούθησε μια βραχύβια ανάκαμψη, που έπνεε ήδη τα λοίσθια όταν ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Η αθέτηση του χρέους τότε ήταν μια θετική κίνηση, γιατί όλος ο κόσμος έκανε το ίδιο και γιατί τα πραγματικά κόστη της χρεοκοπίας ήταν χαμηλά.

Τώρα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι συνέπειες και τα κόστη θα ήταν πολύ βαρύτερα, οι δυνατότητες μιας ενδογενούς ανάπτυξης πολύ μικρότερες, και πολλά από τα πλεονεκτήματα που σχετίζονται με την Ευρώπη –η Ελλάδα ως ελκυστικός τόπος ξένων επενδύσεων, η εκμετάλλευση της γεωπολιτικής της θέσης και η μετεξέλιξη των αξιών που ήρθε με το άνοιγμα μιας κοινωνίας που πριν από 40 χρόνια ήταν πολύ πιο εσωστρεφής– θα τεθούν σε κίνδυνο.

Χάρη στο απερίσκεπτο αυτό δημοψήφισμα, η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη αναταραχή που θα δοκιμάσει τις αντοχές των δημοκρατικών θεσμών που η ίδια θέσπισε μετά το 1974. Η χώρα δεν χρειάζεται μια επιστροφή στις χειρότερες υπερβολές της φοιτητικής πολιτικής κουλτούρας. Ακόμα λιγότερο χρειάζεται την εξημμένη ρητορική του βίαιου αγώνα, της εθνικής καταστροφής και του εμφύλιου πολέμου που έχει διαποτίσει ήδη τον αέρα. Η σωφροσύνη μπορεί ακόμα να επικρατήσει και το «ναι» την Κυριακή μπορεί να οδηγήσει επιτέλους στο σχηματισμό μιας κυβέρνησης εθνικής ενότητας που η χώρα ποτέ δεν είχε από τότε που άρχισε η κρίση. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε αναμένεται περαιτέρω πολιτική πόλωση κι ένα μέλλον αυξανόμενης φτωχοποίησης στο περιθώριο της Ευρώπης.

Ο Μαρκ Μαζάουερ είναι καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Columbia.

Τρίτη, Απριλίου 14, 2015

Αν και η είδηση έχει πια κυκλοφορήσει ευρέως και δεν χρειάζεται τόσο πολύ αναδημοσίευση, αναγκάζομαι να τη βάλω εδώ διακόπτοντας τον βαθύ ύπνο του τεφτεριού μου, για το λόγο ότι την είχα αναρτήσει στο στάτους μου στο Facebook, απ' όπου εξαφανίστηκε ως δια μαγείας...

------------------------------
http://www.iefimerida.gr/news/201238/zoi-konstantopoyloy-se-katastasi-amok-pare-moy-afentiko-soy-na-se-apolysei-tora-ihitiko

Ενα απίστευτο -διπλό- επεισόδιο με πρωταγωνίστρια την πρόεδρο της Βουλής Ζωή Κωνσταντοπούλου συνέβη στην Αιδηψό.
Η πρόεδρος της Βουλής προπηλάκισε υπάλληλο πρατηρίου υγρών καυσίμων, από τον οποίο απαιτούσε να της αλλάξει λάστιχο στο αυτοκίνητό της, ενώ απείλησε και δύο γυναίκες που έτυχε να βρίσκονται εκεί και επιχείρησαν να βιντεοσκοπήσουν τη σκηνή. Απαίτησε να σβήσουν φωτογραφίες και βίντεο και μάλιστα, σύμφωνα με τις καταγγελίες τους, άνοιξε η ίδια την πόρτα και άρπαξε τα κινητά τους θέλοντας να διασφαλίσει ότι όντως τα έσβησαν.
Το πρώτο επεισόδιο έγινε την Κυριακή του Πάσχα, όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου πήγε σε πρατήριο υγρών καυσίμων ΕΚΟ, στο 1ο χιλιόμετρο του δρόμου Αιδηψός-Ιστιαία, απαιτώντας να της αλλάξουν το λάστιχο επειδή έχανε αέρα.
Στις διαμαρτυρίες του υπαλλήλου ότι δεν είναι βουλκανιζατέρ και δεν έχει αυτή τη δυνατότητα, η Ζωή Κωνσταντοπούλου άρχισε να φωνάζει και να τον απειλεί: «Πάρε μου το αφεντικό σου να σε απολύσει τώρα, δεν ξέρεις ποια είμαι εγώ». Ο υπάλληλος επέμεινε, της έβαλε αέρα στο προβληματικό λάστιχο και η πρόεδρος της Βουλής αποχώρησε.
Το σκηνικό επαναλήφθηκε και την επόμενη ημέρα, Δευτέρα του Πάσχα, όπου και απαίτησε πάλι να γίνει αλλαγή του ελαστικού. Ο υπάλληλος του πρατηρίου επανέλαβε ότι δεν έχει αυτή τη δυνατότητα. «Δεν μπορούμε να σας αλλάξουμε λάστιχο, δεν έχουμε τα κατάλληλα εργαλεία, δεν είμαστε βουλκανιζατέρ».
Η Ζ. Κωνσταντοπούλου έφυγε και επέστρεψε 20 λεπτά αργότερα, προκαλώντας έντονο επεισόδιο. «Δώσε μου τα στοιχεία σου και το τηλέφωνο του αφεντικού σου, ξέρεις ποια είμαι εγώ;» του έλεγε απειλητικά, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες. «Δεν κρύβομαι, γιατί όμως να σας δώσω τα στοιχεία μου; Τι έκανα;» απαντούσε σε υψηλούς τόνους ο υπάλληλος.
«Κάτι αγενέστατοι τύποι σαν και σένα καταστρέφουν τον τόπο μας» είπε, σύμφωνα με αυτόπτες μάρτυρες, στον υπάλληλο.
«Αγενέστατο να πας να πεις τον άντρα και την οικογένειά σου και όχι εμένα, δεν σου επιτρέπω» απάντησε εκείνος με ένταση.
«Δώσε μου τα στοιχεία του τώρα να πάρω το αφεντικό σου» απείλησε η πρόεδρος της Βουλής.
«Τι είσαι, μπάτσος είσαι να σου δώσω τα στοιχεία μου; Ερχεσαι δυο φορές τον χρόνο εδώ και το παίζεις Αιδηψιώτισσα; Οτι ενδιαφέρεσαι για το καλό του τόπου;», απάντησε ο υπάλληλος.
Μάλιστα, η πρόεδρος της Βουλής έφτασε στο σημείο να απειλήσει δύο γυναίκες που βρίσκονταν στο βενζινάδικο τυχαία, επειδή κατέγραψαν εικόνες και βίντεο από το επεισόδιο.
«Είναι παράνομη η βιντεοσκόπηση, είναι ποινικό αδίκημα, σβήστε τα τώρα» τους φώναζε απειλητικά και τις ανάγκασε να σβήσουν ό,τι είχαν τραβήξει. Μάλιστα, άρπαξε η ίδια τα κινητά των δύο γυναικών για να διαπιστώσει ότι όντως είχαν σβήσει το υλικό.
«Διαγράψτε το τώρα, δείξτε μου τι έχετε τραβήξει» έλεγε με ένταση.
To επεισόδιο επιβεβαιώνει και ο ιδιοκτήτης του πρατηρίου, ενώ μάρτυρες λένε ότι στη σκηνή υπήρχαν και οδηγοί άλλων αυτοκινήτων που γιουχάισαν την πρόεδρο της Βουλής.

Η ανάρτηση στο Facebook του υπαλλήλου του πρατηρίου τον οποίο προπηλάκισε η Ζωή Κωνσταντοπούλου

Το περιστατικό σχολίασε και ο υπάλληλος του πρατηρίου υγρών καυσίμων, Νίκος Αλατσατιανός, τον οποίο προπηλάκισε η πρόεδρος της Βουλής, αρχικά κοινοποιώντας στο δικό του προφίλ την ανάρτηση της καταγγέλλουσας Βάλιας Παναγιωτίδου και εν συνεχεία σχολιάζοντας κάτω από αυτήν:

(το κείμενο στο λινκ)

Αποκλειστική συνέντευξη της καταγγέλλουσας
Μιλώντας στο iefimerida.gr, η κυρία Βάλια Παναγιωτίδου, υπάλληλος του ΟΤΕ, περιέγραψε λεπτό προς λεπτό την καταγγελία της.
«Σήμερα το απόγευμα, στις 4, πέρασα με το πλοίο από την Γλύφα στον Αγιόκαμπο γιατί ήθελα να κατευθυνθώ στην εκκλησία του Αγ. Ιωάννη Ρώσσου. Ο τελικός μου προορισμός ήταν η Αθήνα, αλλά ήταν ωραία μέρα και είπαμε με τη φίλη μου να το κάνουμε σαν εκδρομή. Σταματήσαμε για να βάλουμε βενζίνη περίπου ένα χιλιόμετρο πριν φτάσουμε στην Αιδηψό, στο δεξί χέρι έχει ένα πρατήριο ΕΚΟ. Ηταν γύρω στις 5 παρά 20. Πάρκαρα στις αντλίες.
Ακριβώς μπροστά μου ήταν ένα γαλάζιο αυτοκίνητο, ένας "σκαραβαίος", και είδα μια κυρία και δύο άνδρες να φωνάζουν δυνατά. Ο ένας άντρας φαινόταν ότι ήταν υπάλληλος βενζινάδικου από τη στολή που φορούσε. Και οι τρεις φώναζαν υπερβολικά δυνατά. Από τη φωνή κατάλαβα αμέσως ότι η γυναίκα ήταν η πρόεδρος της Βουλής, Ζωή Κωνσταντοπούλου, και σήκωσα το κινητό να τραβήξω τη σκηνή. Εκείνη την ώρα η κυρία Κωνσταντοπούλου έλεγε στον υπάλληλο "δεν με εξυπηρέτησες, δώσε μου τα στοιχεία σου, θα πάρω το αφεντικό σου" και εκείνος απαντούσε "τι τα θέλεις; Δεν κρύβομαι. Δεν ντρέπεσαι να μου ζητάς τα στοιχεία μου να πάρεις το αφεντικό μου;». Η κυρία Κωνσταντοπούλου επέμενε "δώσε μου τα στοιχεία σου και το αφεντικό σου, τώρα θα δεις τι έχει να γίνει". Ο τρίτος κύριος, που υπέθεσα ότι λόγω του αξιώματός της θα ήταν αστυνομικός, έλεγε "Ζωούλα, να πάρουμε την Αστυνομία;" και φώναζε στον υπάλληλο "δεν ντρέπεστε, δεν ξέρετε ποια είναι; Γιατί δεν την εξυπηρετείτε;".
Η φίλη μου που ήταν στο αυτοκίνητο τραβούσε βίντεο, εγώ μπήκα μέσα στο κατάστημα και είδα την κυρία Κωνσταντοπούλου να ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου μου και να απαιτεί από τη φίλη μου να σβήσει το βίντεο. Εκείνη τρόμαξε και το διέγραψε. Η κα Κωνσταντοπούλου, της πήρε το κινητό από τα χέρια για να δει αν έχει κάτι άλλο υλικό ή αν είναι οριστική η διαγραφή και της το επέστρεψε. Κατόπιν κατευθύνθηκε στο κατάστημα και άρχισε να μου φωνάζει να διαγράψω και εγώ το βίντεο και ότι ήταν παράνομο. Της είπα "δεν σας έχω τραβήξει βίντεο" γιατί όντως εγώ είχα πάρει φωτογραφία και το κινητό μου μπλόκαρε. Κατευθύνθηκε ο τρίτος κύριος προς τα εμένα και φώναζε "δώσε το κινητό και σβήσε ό,τι έχεις κάνει". Του είπα "σας παρακαλώ, δεν μπορείτε να μου πάρετε το κινητό" και γυρίζει προς την κα Κωνσταντοπούλου και της λέει: "Ζωούλα, θέλεις να πάρουμε την Αστυνομία;". Ερχεται η πρόεδρος της Βουλής ακριβώς μπροστά μου και μου λέει "δείξτε μου τι έχετε τραβήξει τώρα, γιατί είναι ποινικό αδίκημα και η φωτογραφία και το βίντεο". Ηταν τρομερά απειλητική. Εντάξει, δεν έχω και το κατάλληλο ύψος να σταθώ απέναντί της και φώναζε πάρα πολύ. Ανοίγω το κινητό μου, βλέπει ότι έχω μια φωτογραφία, τη διαγράφω.
"Είναι απαράδεκτος ο τρόπος σας" της είπα.
"Εσείς είστε απαράδεκτη, που τραβάτε βίντεο και είστε τυχερή που το διαγράψατε" απάντησε η Ζωή Κωνσταντοπούλου και έφυγε.
Εκείνη την ώρα εμφανίστηκε η σύζυγος του κυρίου που ήταν δίπλα της και αρχικά τον πέρασα για άνδρα της προσωπικής της ασφάλειας, και του είπε "γρήγορα, θα χάσουμε το πλοίο". Εκεί συνειδητοποίησα ότι ήταν απλώς περαστικός.
Ρώτησα τον υπάλληλο αν θέλει να του αφήσω τα στοιχεία μου γιατί δεν είναι μικρό πράγμα στις μέρες μας να απειλείς έναν εργαζόμενο.
Νιώθω πολύ άσχημα που δεν κράτησα το βίντεο.
Εχει πάρει μεγάλη έκταση το θέμα και δεν σας κρύβω ότι ανησυχώ λίγο και έχω αγχωθεί γιατί δέχομαι και πολλά μηνύματα. Καταλαβαίνετε ότι είναι η πρόεδρος της Βουλής, δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Αλλά έχω σοκαριστεί με τη συμπεριφορά της. Δεν είναι μικρό πράγμα, η πρόεδρος της Βουλής να ουρλιάζει μπροστά σου ενώ συμπεριφέρεται κατά τέτοιο τρόπο μπροστά σε έναν υπάλληλο, είναι σοκαριστικό».
Ακούστε εδώ το ηχητικό της συνέντευξης στο iefimerida.gr της Βάλιας Παναγιωτίδου

-------------------------
Αυτή λοιπόν την ανάρτηση, η αόρατη χειρ την εξαφάνισε, προτού προλάβω να απαντήσω σ' ένα σχόλιο φίλης Συριζαίας, που έλεγε:

Είσαι πολύ σίγουρος ότι έγιναν έτσι τα πράγματα; Γιατί βρωμάει στημένο από πολύ μακριά όλο αυτό. Και ό,τι κι αν προσάπτεις στην Ζ.Κ., χαζή δεν είναι, να κάνει τέτοιες μ@λα@κίες.
Απαντάω λοιπόν εδώ, μια και η ανάρτηση στο FB δεν υπάρχει, τη παρεμβάσει...τίνος άραγε;
Η καταγγελία έγινε επώνυμα, με παρρησία, και με μάρτυρες. Τι άλλο χρειάζεται για να δώσει κανείς βάση σε μια είδηση; Μήπως όταν διαβάζουμε ότι χρυσαυγίτες μαχαίρωσαν αλλοδαπό και ότι υπήρξαν μάρτυρες του σκηνικού, είμαστε αυτόπτες μάρτυρες; Με την ίδια λογική, θα πρέπει άραγε και τότε να αναρωτηθούμε αν είμαστε "πολύ σίγουροι, γιατί βρωμάει στημένο από πολύ μακριά;"
Μήπως τελικά δεν αρκούν οι μάρτυρες αλλά χρειάζεται και φωτογραφία ή βίντεο, η φωτογραφία και το βίντεο που η ΖΚ απείλησε ότι αποτελούν ποινικό αδίκημα;
Και γιατί τάχα "βρωμάει στημένο από πολύ μακριά"; Μήπως επειδή μας κάνει να ντρεπόμαστε; 
Και από πότε η "εξυπνάδα" εμποδίζει τους αρχομανείς και τους εμπαθείς να εκφράζουν το χαρακτήρα τους; Αν ήταν έτσι, όλοι οι άνθρωποι με στοιχειώδη ευφυΐα θα ήταν εξωτερικά άψογοι στη συμπεριφορά τους, δεν θα εκτίθονταν ποτέ. Ξέρουμε όμως πολύ καλά ότι δεν είναι έτσι. Άλλωστε η αίσθηση της εξουσίας δίνει φτερά, και όσο βλέπεις ότι σε παίρνει, ότι υπάρχουν οπαδοί που σε πιστεύουν και σε στηρίζουν και σε καλύπτουν, τόσο τραβάς το σκοινί. Πάντα έτσι δε γίνεται;

Μένει τώρα να δούμε αν το μακρύ χέρι των οπαδών της ΖΚ μπορεί να απαλείψει, εκτός από αναρτήσεις στο Facebook, και αναρτήσεις στον Blogger...

Κυριακή, Απριλίου 13, 2014

Να ποιος διαβάζει Kontra News!

Προχτές, ημέρα επίσκεψης της Άγγελας Μέρκελ, Γερμανοί τουρίστες διαβάζουν το πρωτοσέλιδο της Κόντρα Νιούς, γραμμένο στα γερμανικά:




Νά και το άρθρο:


Πέμπτη, Δεκεμβρίου 19, 2013

Λατέρνας επάνοδος

Έχω ελεεινολογήσει παλιότερα σε τούτο το μπακαλοτέφτερο τους γυρολόγους της λατέρνας, ανθρώπους που προσπαθούν να βγάλουν ζητιανομεροκάματο βγάζοντας βόλτα στους δρόμους της Αθήνας, είτε στην Ομόνοια είτε στη Διον. Αρεοπαγίτου, σάμπως γιαγιά σε αναπηρικό καροτσάκι, παμπάλαιες σαραβαλιασμένες λατέρνες που δεν παράγουν σχεδόν ούτε νότα, ξομπλιασμένες δίκην Επιταφίου με φωτογραφίες του Βασίλη Αυλωνίτη και του Μίμη Φωτόπουλου από την ταινία Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο, και εκλιπαρώντας τους διαβάτες με τα λόγια "για την παράδοσή μας, βρε παιδιά!", την ίδια ώρα που στο πίσω μέρος της λατέρνας έχουν κι ένα τρανζιστοράκι για ψυχαγωγία τις ώρες που δεν κινείται τίποτα. Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα;

Οποία χαρά ένιωσα λοιπόν, όταν ανακάλυψα στο διαδικτυακό τηλεοπτικό κανάλι destv.tv, που μου το αποκάλυψε ένα άρθρο του Γιάννη Παπαδημητρίου (με ελαφρώς υπερφίαλο τίτλο, είναι αλήθεια) στο Protagon, ένα ρεπορτάζ που παρουσιάζει έναν Έλληνα στη Χαλκιδική ο οποίος κατασκευάζει καινούργιες λατέρνες, και μάλιστα γυρεύει, όπως λέει, και καινούργιες μουσικές. Επιτέλους, και εύγε!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 28, 2013

Κεραυνοί Βαρθολομαίου στο Αγ. Ορος

Η Καθημερινή, Κυριακή 27 Οκτ. 2013
Οξύς για την υπόθεση Βατοπεδίου, τις συμπλοκές μοναχών στη Μονή Εσφιγμένου και τη ρωσική διείσδυση.
Του Σταύρου Τζίμα
Η ατμόσφαιρα στη Διπλή Σύναξη της Ιεράς Κοινότητος στις Καρυές για την επέτειο της συμπλήρωσης 100 χρόνων από την ενσωμάτωση του Αγίου Ορους στο ελληνικό κράτος (1913) κάθε άλλο πανηγυρική, όπως θα άρμοζε στο πνεύμα της ημέρας, ήταν την περασμένη Κυριακή, παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου. Η διαμάχη με την πολιτεία για τη φορολογία των εκτός Αθω ακινήτων των μονών έκανε βαρύ το κλίμα, καθώς μάλιστα το επίσημο ελληνικό κράτος απουσίαζε – όχι με δική του ευθύνη.

Ουδείς, ωστόσο, φανταζόταν αυτό που θα ακολουθούσε. Με το που ξεκίνησε την ομιλία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης, «άστραψε και βρόντηξε». Ηγούμενοι και εκπρόσωποι των μοναστηριών παρακολουθούσαν, αμήχανοι στην πλειοψηφία τους, τον πνευματικό τους ηγέτη να απευθύνεται προς το ανώτατο διοικητικό όργανο της μοναστικής πολιτείας «άνευ περιστροφών, ως πατήρ προς τέκνα, εν πνεύματι και αληθεία, εν ειλικρινεία και εντιμότητι», προβαίνοντας «εις ωρισμένας διαπιστώσεις και πατρικάς οφειλετικάς προτροπάς ενώπιος ενωπίω» και να εξαπολύει κεραυνούς: για το Βατοπέδι, την Εσφιγμένου, αλλά και για τη ρωσική διείσδυση...

«...Εφιστώμεν την προσοχήν πάντων, ίνα μη έχωμεν αναρχικάς εκφάνσεις, ως αι προ δύο περίπου μηνών, “διά ροπάλων και ξύλων” και συγχρόνων τεχνικών “όπλων”, προσελθόντων έξωθεν της θείας ταύτης παρεμβολής...», είπε αναφερόμενος στα κωμικοτραγικά γεγονότα με συμπλοκές μοναχών, μπουλντόζες και βόμβες μολότοφ, που διαδραματίστηκαν στο κονάκι της ζηλωτικής Ιεράς Μονής Εσφιγμένου στις Καρυές. Ο κ.κ. Βαρθολομαίος ήταν ιδιαίτερα οξύς απέναντι στους Ζηλωτές της Εσφιγμένου, αλλά τα «σκάγια» του πήραν και την ελληνική πολιτεία. «Αρατε πύλας, εξέλθετε και απέλθετε», αξίωσε από τους αυτοεγκλείστους Εσφιγμενίτες, ενώ έκανε λόγο για «φαινόμενα επιλεκτικής τηρήσεως της νομιμότητος υπό των εντεταλμένων και τεταγμένων εις την διασφάλισιν της τάξεως κρατικών οργάνων», τα οποία αποφεύγουν να υλοποιήσουν βιαίως τις δικαστικές και πατριαρχικές αποφάσεις για απομάκρυνση των φανατικών ζηλωτών από την Εσφιγμένου, το κονάκι της στις Καρυές και τον Αθω.

Δεν ήταν τυχαία, σημείωναν στην «Κ» θρησκευτικές πηγές που γνωρίζουν άριστα τα τεκταινόμενα στο Αγιον Ορος, η σφοδρότητα με την οποία επετέθη στους Ζηλωτές ο Προκαθήμενος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Το Φανάρι παρακολουθεί με μεγάλη ανησυχία τη ραγδαία εξάπλωση του θρησκευτικού φανατισμού στον Αθω, που με πυρήνα την Εσφιγμένου, επεκτείνεται σε κελιά φτωχών μοναχών και περνάει τις μάντρες των μοναστηριών, ενώ ενισχύεται υλικά και πολιτικά από ισχυρούς κύκλους παλαιοημερολογιτών στην Ελλάδα, στις ΗΠΑ και στη Ρωσία. Αίσθηση επ’ αυτού προκάλεσε η απουσία του ηγουμένου και του εκπροσώπου μιας άλλης μονής, της Κωνσταμονίτου, από την πανηγυρική συνεδρίαση της Ιεράς Κοινότητας παρουσία του Πατριάρχη. Οι γνωρίζοντες στις Καρυές κάνουν λόγο για «δεύτερη Εσφιγμένου», μολονότι μνημονεύει ακόμη τον Πατριάρχη, καθώς η μονή εμφανίζει ροπή προς τον ζηλωτισμό και μάλιστα είχε αντιδράσει σφόδρα στην απόφαση του Πατριαρχείου και της Ιεράς Κοινότητος να διορίσει νέα αδελφότητα Εσφιγμενιτών στη θέση της παλαιάς, την οποία κήρυξε σχισματική.

Εκεί που «πάγωσαν», όμως, ηγούμενοι και αντιπρόσωποι ήταν όταν τον άκουσαν να λέει για το «έτερον λυπηρόν πρόβλημα, εξελισσόμενον, είναι το, διά της εις δίκην παραπομπής, διά εκ προθέσεως πράξεις “κακουργηματικής” βαρύτητος, καθηγουμένου εκ των πρώτων Ιερών Μονών του Αγίου Ορους και μοναχού συνεργάτου αυτού». Ποιο ήταν αυτό; Το Βατοπέδι και οι περιπέτειες του ηγουμένου του. «Οι ειρημένοι (σ.σ.: δεν κατονόμασε, αλλά φωτογράφισε τον ηγούμενο και τον μοναχό του Βατοπεδίου) κατά το κατηγορητήριον παραπεμπτικόν βούλευμα, εκινήθησαν αξιοποίνως εις πολυπράγμονας πρωτοβουλίας και ενεργείας πέραν και επί υπερβάσει των μοναχικών καθηκόντων αυτών, διά τα οποία εγκατελείψατε οι τον τόπον της Θεομήτορος οικούντες τον κόσμον και τα του κόσμου. Ο διασυρμός τον οποίον υφίσταται ο Ιερός Τόπος εξ αιτίας των, επί σειράν ετών, είναι μέγας... Φαίνεται ότι ο πειρασμός της εκκοσμικεύσεως προσβάλλει καί τινας των Αγιορειτών αδελφών και πρέπει να τονισθή και να επισημαίνηται συνεχώς και επανειλημμένως η διαφορετική αποστολή τού μοναχού ίνα μη μετατρέπεται ούτος από ανθρώπου προσευχής και αφιερώσεως εις απλούν κοινωνικόν εργάτην ή –όπερ χείρον– και επιχειρηματίαν».

Το σοκ ήταν ισχυρό για όσους παρευρίσκοντο στη Σύναξη, καθώς στην αγιορείτικη κοινωνία είχε εδραιωθεί η πεποίθηση ότι τόσο για το Φανάρι όσο και για τη μοναστική πολιτεία το θέμα του Βατοπεδίου έχει κλείσει, πολύ περισσότερο που ο ίδιος ο κ. Βαρθολομαίος έχει ήδη άρει από τον κ. Εφραίμ το μέτρο της αφαίρεσης του δικαιώματος άσκησης διοικητικών καθηκόντων που του είχε επιβάλει. Μάλιστα, αμέσως μετά τη Σύναξη κατεβλήθη προσπάθεια από κύκλους της Κοινότητος, αλλά και του Πατριαρχείου, να μη «βγει» από τις Καρυές το περιεχόμενο της ομιλίας του κ.κ. Βαρθολομαίου ή, έστω, να κοινοποιηθεί αργά τη νύχτα. Οπερ και εγένετο, με τη διαφορά ότι πρόλαβαν και την ανάρτησαν στην ιστοσελίδα τους οι της νόμιμης εσφιγμενίτικης αδελφότητας και έτσι «εξήλθε» του Αθω, προκαλώντας αίσθηση στον κόσμο των πιστών.

Πηγές προσκείμενες στο Φανάρι ερμήνευαν την ευθεία επίθεση στον κ. Εφραίμ ως μήνυμα ότι «δεν μπορείς να οδεύεις προς το δικαστήριο με κατηγορίες σε βαθμό κακουργήματος και ταυτόχρονα να παραμένεις ηγούμενος στην δεύτερη τη τάξει μονή». Ο ίδιος ο κ. Εφραίμ, πάντως, αποχώρησε κατηφής από τις Καρυές, ενώ με καθυστέρηση τεσσάρων ημερών, η Μονή Βατοπεδίου ανάρτησε στην ιστοσελίδα της ανακοίνωση, στην οποία δηλώνει «την πίστη και την αγάπη της στην Μητέρα Εκκλησία, αλλά και την αφοσίωσή της προς το σεπτό πρόσωπο του Παναγιωτάτου Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου...». Ειρωνεία. Μία ημέρα πριν ο Πατριάρχης τού τα «ψάλει», ο κ. Εφραίμ είχε στείλει την περίφημη βυζαντινή χορωδία του Βατοπεδίου να του ψάλει θρησκευτικούς ύμνους στο γεύμα που του παρέθεσε στο κελί Μπουραζέρι, στις Καρυές, η Ιερά Κοινότητα.

«Ρώσοι - Ουκρανοί» 

Ο κ.κ. Βαρθολομαίος μπορεί να μη συμπεριέλαβε στο πρόγραμμα των επισκέψεών του το Βατοπέδι, πήγε όμως στην Ιερά Μονή Παντελεήμονος, όπου μαίνεται ο ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ Ρώσων και Ουκρανών για την «κυριαρχία» στο μοναστήρι, με φόντο την ποικιλότροπη ρωσική «διείσδυση» στον Αθω. Και δεν το έπραξε τυχαία, όπως ανέφεραν άνθρωποι του περιβάλλοντός του και όπως φάνηκε από την ομιλία του: «Δεν πρέπει να γίνει το Ορος το Αγιον τόπος συγκεντρώσεως προσώπων εμφορουμένων υπό εθνοφυλετικών αντιλήψεων, τα οποία θα επεθύμουν να καταστήσουν τον Ιερόν τούτον Τόπον κέντρο εθνοφυλετικών ανταγωνισμών και συγκρούσεων. Πρέπει να παραμείνει τόπος ησυχαστικός, όπου λατρεύεται ο Θεός υπό πάντων των μοναχών και των προσκυνητών χωρίς τοπικιστικάς προτιμήσεις και συσπειρώσεις», είπε απευθυνόμενος στην αδελφότητα, στην οποία δεν υπάρχει ούτε ένας Ελληνας μοναχός, πλην των Σλάβων και στέλνοντας μήνυμα στη Μόσχα ότι στον ορθόδοξο Αθω δεν μπορεί και δεν πρέπει να υπάρξουν «εθνικά καθαρά» μοναστήρια.

Δευτέρα, Αυγούστου 26, 2013

Πέμπτη, Αυγούστου 22, 2013

Love means never having to say you're sorry

Συγνωμολογία ενέσκηψε τις τελευταίες μέρες με αφορμή το τιτίβισμα της Λένας Διβάνη για τους ελεγκτές και τους τζαμπατζήδες, αναφορικά με το επεισόδιο όπου ο νεαρός (οι περισσότεροι --και η ίδια η Λ. Διβάνη-- τον βάφτισαν "παιδί", αν και σ' έναν 18-19χρονο συνήθως λέμε "τώρα είσαι πια άντρας", και το χαίρεται· αν απευθυνθείς σ' έναν 18-19χρονο αποκαλώντας τον παιδί, θα του ανάψουν τα λαμπάκια και θα σε κατηγορήσει, δικαίως, στην καλύτερη περίπτωση για πατερναλιστική αφ' υψηλού συγκατάβαση και στη χειρότερη για ευθεία προσβολή της ενήλικης προσωπικότητάς του) έχασε τη ζωή του καθώς έπεσε στο κράσπεδο του δρόμου πηδώντας --ή σπρωγμένος-- από το τρόλεϊ, μετά τον διαπληκτισμό-συμπλοκή του μ' έναν ελεγκτή επειδή δεν είχε ακυρώσει εισιτήριο.

Αρθρογράφοι του ιντερνετίου ζήτησαν από τη Λ. Διβάνη να ζητήσει συγνώμη, και της προσήψαν ότι έγραψε άρθρο όπου υπερασπίστηκε τον εαυτό της και το τιτίβισμά της με πλήθος λέξεων, ενώ μία λέξη θα είχε αρκέσει: ΣΥΓΝΩΜΗ. Αναπτύχτηκαν θεωρίες για το πόσο δύσκολο είναι, τελικά, να ζητήσει ένας άνθρωπος συγνώμη, με παραδείγματα μάλιστα αντλημένα ακόμη και από τη σφαίρα της ορθογραφίας! (πώς λέμε "συγνώμη, έγραψα από άγνοια την τάδε λέξη λάθος";)

Η απαίτηση συγνώμης ακολουθεί την εξής διαδικασία: Εγώ-εμείς οι ομοφρονούντες θεωρώ/ούμε ότι είχες απόλυτα λάθος, ότι υπήρξες τραγική, και σου το γράψαμε σε όλους τους τόνους. Το ότι εσύ δεν το παραδέχεσαι δεν μπορεί παρά να σημαίνει ότι δεν τολμάς να ζητήσεις συγνώμη, ότι σου λείπει το ψυχικό μεγαλείο ή απλώς η ευθύτητα, η ντομπροσύνη. Την περίπτωση να μην έχεις πειστεί και γι' αυτό να επιμένεις στην άποψή σου, δεν σ' την αναγνωρίζουμε. Όσο γι' αυτούς που σε υποστηρίζουν (αλήθεια, κι αυτοί από κακώς εννοούμενο εγωισμό κινούνται; μα αυτοί δεν είχαν εκτεθεί αρχικά), εεε... τέλος πάντων, επιστρέφουμε σε σένα: ζήτα επιτέλους βρε παιδί μου μια συγνώμη, ας είναι και ανειλικρινής, πώς αλλιώς θα αποκατασταθεί η τάξη; πώς θα επέλθει η κάθαρση; τόσο κοινό σε παρακολουθεί με αγωνία (και λαχτάρα)!

--Το ίδιο δεν ζητούσε και η εθνικοφροσύνη από τους κομουνιστές; Μια δήλωση μεταμέλειας· κι αυτοί δεν είχαν το θάρρος να τη δώσουν, από γαϊδουρινό πείσμα... Το ίδιο δεν ζητούσαν και οι Κοκκινοφρουροί της Πολιτιστικής Επανάστασης; Μιαν "αυτοκριτική"...

Κυρίες και κύριοι αρθρογράφοι και opinion makers του κυβερνοχώρου, υποψήφιοι πολιτευτές/τριες και μη, η συγνώμη δεν έχει κανένα νόημα όταν επιβάλλεται στανικά από μια πλειοψηφία (αν είναι κιόλας πλειοψηφία). Πώς είστε τόσο σίγουρες/οι ότι η γυναίκα αυτή δεν επιμένει ειλικρινά, και όχι από κακώς εννοούμενο εγωισμό, στη δική της άποψη; Ποιες είναι οι αποδείξεις σας γι' αυτό; Υπάρχει κάποιο λεξικό, κάποια βίβλος, κάποιος τυφλοσούρτης στον οποίο μπορούμε να ανατρέξουμε για να μάθουμε ποια είναι η σωστή άποψη για ένα θέμα σαν κι αυτό; Αφού δεν υπάρχει, τι νόημα έχει να πιέζετε τον άλλον να ζητήσει συγνώμη; Τι αξία έχει μια συγνώμη που δίνεται υπό την απειλή του εξοστρακισμού και της κατακραυγής, και πόσο αυτή η διαδικασία μοιάζει με οχλοκρατικό δικαστήριο, παρά τους ηθικολογικούς κλαυθμηρισμούς για το "παιδί" και τις καθωσπρεπίστικες καταδίκες του ιντερνετικού λιντσαρίσματος;

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ:
Son of China's war hero apologises for attacking teachers during Cultural Revolution

Chen Xiaolu, a former Red Guard and youngest son of civil war and Sino-Japanese war hero Marshal Chen Yi (...) apologised this week for his behaviour as a young man when he physically attacked teachers at Beijing No. 8 middle school. At the time, he was serving as a student “revolutionary leader”.

In an email sent to the South China Morning Post on Wednesday, Chen said he decided to make an official apology after noticing how little China's younger generation knew about human rights abuses during the Cultural Revolution.

“As a student leader and chairman of the school’s revolutionary committee, I was directly responsible for the torture of staff, teachers, and fellow students,” Chen wrote in a tone of remorse in his statement. “And later into the movement, I - due to lack of courage - failed to save them from inhumane persecution.”

“Today I’d like to sincerely apologise to them via the internet," Chen wrote, adding he would also like to apologise to former teachers and staff, personally, in a upcoming reunion.

At the end of his statement, Chen denounced a recent trend he has noticed in China of trying to justify and glorify the Cultural Revolution.

(South China Morning Post, 21/8/13)

Δευτέρα, Ιουνίου 17, 2013

17 Ιουνίου 1953

Να μην ξεχνιόμαστε. Κλείνουν σήμερα 60 χρόνια από τον ξεσηκωμό των Ανατολικογερμανών ενάντια στη σοβιετόδουλη κομουνιστική χούντα που τους κυβερνούσε. Σήμερα, με τη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα που, μετά την ήττα του κομουνισμού, σαρώνει ανεμπόδιστη τα πάντα, χρειάζεται άσκηση μνήμης για να μην ξεχνά κανείς τι ήταν ο "υπαρκτός σοσιαλισμός", και επομένως πόσο πραγματικά αξίζουν οι όποιοι "δημοκράτες" και "προοδευτικοί" νοσταλγοί του. Η άσκηση αυτή μνήμης γίνεται ακόμα δυσκολότερη, αφού η πιο εμφανής απειλή έρχεται πια από το άλλο άκρο, την ακροδεξιά και το ναζισμό: πιο γνήσια τέκνα, αυτά, του καπιταλισμού.

Μπάχαλο γιοκ

Μου κάνει εντύπωση η απουσία εμπρησμών και λεηλασιών στην Τουρκία αυτές τις μέρες. Απ' όσο το έψαξα, δεν σημειώθηκαν τέτοια περιστατικά. Ίσως θα έπρεπε οι Έλληνες αναρχοβάνδαλοι να τους αποστείλουν επιστολή διαμαρτυρίας· εξέγερση χωρίς μπάχαλο δεν νοείται.

Σάββατο, Ιουνίου 15, 2013

BBC ή ЦТ СССΡ ;

Οι αντιστάσεις στην επαίσχυντη ενέργεια των δύο Σ και του ΣιΚέ έχουν και τα ευτράπελά τους: είδα στο απεργιακό δελτίο της ΕΡΤ το Σπύρο Χαλβατζή να λέει, αναφερόμενος σε οργανισμούς όπως το BBC κλπ., ότι (από μνήμης) "μην τρελαθούμε κιόλας, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αυτονομία ενός ΜΜΕ από τους πολιτικούς προϊσταμένους του, είτε BBC λέγεται αυτό είτε όπως αλλιώς λέγεται, όσο υπάρχουν μονοπώλια. Είμαστε όλοι ενήλικες κι έχουμε τον κοινό δείκτη νοημοσύνης". Μιλάνε όλοι για ποδηγέτηση των ΜΜΕ από την πολιτική εξουσία, μιλάνε και οι οπαδοί της ΕΣΣΔ. Ε ρε γλέντια... Και συνεχίζοντας είπε ότι πρέπει να φύγουν τα "μαύρα" (δηλ. το μαύρο στις οθόνες από την απουσία σήματος) και να έρθουν τα "κόκκινα" και τα χρώματα της ελπίδας... Μου έκανε επίσης εντύπωση ότι δεν απέφυγε τον όρο "κρατική τηλεόραση". Ξεκάθαρα πράματα· τι "δημόσια" και αηδίες...κρατική!

Πέμπτη, Μαΐου 30, 2013

Δυο μέτρα, δυο σταθμά

Είπε για πλάκα ο Σλαβόι Ζίζεκ ότι "και όποιος δεν ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ θα σταλεί στο γκουλάγκ", και γέλασε ο Τσίπρας και χειροκρότησε. Στη συνέχεια ο Πάγκαλος τηλεφώνησε σε τηλεοπτική εκπομπή και δήλωσε ότι ο Τσίπρας πρέπει να πάει φυλακή (!) επειδή χειροκρότησε, και στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ δήλωσε ότι έχει πάψει εδώ και καιρό να ασχολείται με τις δηλώσεις του Πάγκαλου. Τον βολεύει τελικά τον ΣΥΡΙΖΑ η γελοιότητα της δήλωσης Πάγκαλου και ο ξέφρενος αντι-Συριζισμός του, για να μην απαντάει στο εξής ερώτημα:

Αν κάποιος δεξιός υποστηριχτής της ΝΔ σε ομιλία του δήλωνε ότι "και όποιος δεν ψηφίσει Νέα Δημοκρατία θα σταλεί στη Μακρόνησο", και ήταν στο ακροατήριο τιμώμενο πρόσωπο ο Σαμαράς και γελούσε και χειροκροτούσε, τι θα έκαναν οι Συριζαίοι; Δεν θα "έχαναν το χιούμορ" τους; Την επόμενη φορά λοιπόν που ο Τσίπρας θα θελήσει να συμπλεύσει με τέτοιου είδους χιούμορ, ας το κάνει με ευκαιρία καμιά αναφορά στη Μακρόνησο...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 23, 2012

Πολιτική και θρησκευτικότητα γύρω στο 2000 μ.Χ.

"What came out was my anger against the Greeks that were celebrating the downfall of the junta, and the junta had fallen because of Cyprus; and the Greeks were celebrating of how brave they were. So I just gave hell to the Greeks, their politicians, everybody, and it was Lambrias who recognized my voice on this, the voice on Free Cyprus, and so he told Karamanlis I was giving hell to everybody including Karamanlis!"


"— I'm not particularly religious, or I'm not religious at all. But there is some affiliation; I do pray (...)
— Whom do you pray to?
— Yeah, that's a...good question....because...I believe God is within us and that...God being good or bad or whatever depends on us. If I am a good person, then God -whoever he is- is glorified. If I'm bad, nasty, cheating, God is just going down. But from the point of view of concentrating the prayer on something, it's been this icon."

(Μαρία Μπέκετ)

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2012

Κινηματογραφικά

Στο τελευταίο τεύχος του πολύ καλού περιοδικού Senses of Cinema έχει τα εξής σχετιζόμενα με την Ελλάδα ή με Έλληνες, που μου κίνησαν ιδιαιτέρως το ενδιαφέρον:

1) μια παρουσίαση του έργου της θρυλικής σκηνοθέτιδας Shirley Clarke, της οποίας έχω δει δύο ταινίες στην Ελλάδα, The Connection (1960) και Portrait of Jason (1967), και τα δύο έξοχα. Το άρθρο είναι του Ελληνοαυστραλού Άγγελου Κουτσουράκη. Κράχτης: Μαθαίνουμε ότι ο Ίνγκμαρ Μπέργκμαν θεωρούσε τον Ιάσονα την πιο συναρπαστική ταινία που είχε δει ποτέ.

2) ένα άρθρο του John Conomos για τον κριτικό κινηματογράφου Andrew Sarris, συγγραφέα μεταξύ άλλων του The American Cinema (1968).

3) μια κριτική του επίσης Ελληνοαυστραλού Βρασίδα Κάραλη, συγγραφέα του A History of Greek Cinema (2012), για το βιβλίο Greek Cinema, Texts, Histories, Identities, σε επιμέλεια των Lydia Papadimitriou και Yannis Tzioumakis.

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2012

Η μέρα που ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε πολυσυλλεκτικό κόμμα

Η Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ είναι διασκεδαστικά αποκαλυπτική. Από την Αυγή της 3/12/12:

"Ο Τσίπρας έδωσε διέξοδο στην καταπιεσμένη αριστερή μου ιδεολογία" 
 
Ονομάζομαι Οικονόμου Μαρία. Είμαι από την οργάνωση Φυλής. Θέλω να πω μόνο δύο λόγια. Ήμουν οργανωμένη στη Ν.Δ. για 18 ολόκληρα χρόνια. Όχι κατ' ανάγκην δεξιά, αλλά με αριστερές αρχές. Και αριστερή συμπεριφορά στην καθημερινότητά μου, στη δουλειά μου, στις συναναστροφές μου. Ήμουν μία από τους εγκλωβισμένους στα δύο πρώην μεγάλα κόμματα και νιώθω ευτυχής που μου δώσατε χώρο και λόγο στον ΣΥΡΙΖΑ.
Βρίσκομαι σήμερα εδώ γιατί άκουσα τον δυνατό, τον καθαρό, τον έντιμο λόγο του συντρόφου Αλέξη Τσίπρα και του είμαι ευγνώμων γιατί έδωσε διέξοδο στην καταπιεσμένη αριστερή μου ιδεολογία. Και τελειώνω λέγοντας ότι στον ΣΥΡΙΖΑ βρήκα επιτέλους, μετά από 18 ολόκληρα χρόνια, την πολιτικά βιολογική μου οικογένεια.
Ήρθα για να μείνω και θα συνεχίσω να αγωνίζομαι μαζί σας με όλες μου τις δυνάμεις.
Σας ευχαριστώ πολύ

Δεν ψήφιζε απλώς, παρά ήταν οργανωμένη 18 χρόνια στη Νέα Δημοκρατία.
Μετά τους εγκλωβισμένους του Χρηματιστηρίου, νά και οι εγκλωβισμένες της Νέας Δημοκρατίας, που μετά από 18 χρόνια βρίσκουν πια την πολιτικά....βιολογική τους οικογένεια, στο δε πρόσωπο του χαρισματικού (αν και χωρίς παχιά φρύδια) αρχηγού την...καταπιεσμένη αριστερή τους ιδεολογία· και κυρίως νά η κομματική εφημερίδα, η οποία θεωρεί ότι αυτό τον τραγέλαφο σκόπιμο είναι να τον προβάλει στην πρώτη της (ονλάιν) σελίδα. Πάμε πλησίστιοι για εξουσία...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 02, 2012

Βαριά μαστούρα

Πανελλήνια Συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, 30/11-2/12/2012

Αλέξης Τσίπρας (Η Αυγή):
Κοιτάξτε τι γίνεται σε όλη την Ευρώπη.
Όλοι έχουν στραμμένα τα μάτια τους πάνω μας.
Όλοι περιμένουν εμείς να γίνουμε η σπίθα που θα βάλει φωτιά στον κάμπο.
Που θα παρακινήσει τους λαούς να ξεσηκωθούν.
Που θα δώσει το παράδειγμα της μεγάλης αλλαγής.
Τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στην Ευρώπη μετά από μια μεγάλη συντριπτική νίκη του λαού μας στην Ελλάδα.
Από πειραματόζωο της κρίσης θα γίνουμε ο εμβρυουλκός προοδευτικών αλλαγών και ανατροπών προς όφελος των λαών σε όλη την Ευρώπη. (...)

Πάνος Σκουρλέτης (Η Καθημερινή):
Ο εκπρόσωπος Τύπου Π. Σκουρλέτης, είπε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθετεί εύκολες συνταγές του παρελθόντος, έχει εναλλακτική λύση και εξέφρασε τη βεβαιότητα ότι συντελείται μια βαθειά πολιτική και κοινωνική αλλαγή και η ενίσχυση του κόμματός του δεν οφείλεται σε απλή μετατόπιση ψηφοφόρων. Χαρακτήρισε τη Συνδιάσκεψη ως ένα ποιοτικό άλμα με στόχο τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό (...)

Ζωή Κωνσταντοπούλου (ό.π.):
Όταν οι αντίπαλοι λένε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει εμπειρία διακυβέρνησης, η απάντηση είναι «ευτυχώς», είπε η κ. Κωνσταντοπούλου και αναφέρθηκε στην «εμπειρία διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ», που έφεραν τη χώρα στη σημερινή κατάσταση. Εμείς, πρόσθεσε, έχουμε εμπειρία αγώνων, σύγκρουσης και διεκδίκησης, υπεράσπισης των αδυνάτων και αυτό είναι το πιο πολύτιμο αγαθό σε αυτήν τη συγκυρία.

Καλά, τι πίνουνε;

Παναγιώτης Λαφαζάνης (ό.π.):
Ο κ. Λαφαζάνης υποστήριξε την ανάγκη διατήρησης των ιδεολογικών ρευμάτων εντός του ΣΥΡΙΖΑ, σημειώνοντας ότι αυτή είναι και η δημοκρατική παράδοση της Αριστεράς. «Ακόμη και στη σοβιετική επανάσταση υπήρχαν οι μειοψηφίες και οι απόψεις τους ήταν δημόσιες» είπε (...)

Η Συντακτική Συνέλευση διαλύθηκε δια της βίας και καταργήθηκε  το Δεκέμβρη του 1917 γιατί στις εκλογές για την ανάδειξή της είχαν πλειοψηφήσει οι Σοσιαλεπαναστάτες, τα υπόλοιπα κόμματα βγήκαν ουσιαστικά εκτός νόμου μέσα στο 1918, και οι τάσεις μέσα στο μοναδικό εναπομένον νόμιμο κόμμα, το κυβερνών (τι σύμπτωση!) ΚΚΡ(μπ), απαγορεύτηκαν το 1921. Αλλά ο Λαφαζάνης δεν έχει πρόβλημα να κάνει το άσπρο μαύρο, ώστε να πετύχει μ' ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: και να διασώσει τη δική του τάση μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και να αποδώσει πλαστά εύσημα στη σοβιετική επανάσταση· αν και ο όρος "σοβιετική επανάσταση" είναι τόσο θολός χρονολογικά, ώστε ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι θέλει, πόσο μάλλον ένας σταλινικός.

Ένα είναι το δικό μου συμπέρασμα: η χώρα δεν έχει πολιτικούς σε κανένα σημείο του φάσματος. Έχει δημαγωγούς, σφουγγοκωλάριους, πουλημένους και αιθεροβάμονες. Α, και δολοφόνους, μην τους ξεχνάμε. Το δε μόνο πραγματικό επιχείρημα όλων τους είναι "ψηφίστε εμάς, δε βλέπετε τι χάλια είναι οι άλλοι;"