Δε γνωρίζω (ούτε με πολυενδιαφέρει) με ποιο σκεπτικό οι Χατζιδάκηδες έγραψαν τ' όνομά τους Χατζιδάκις, αλλά πάντως τώρα το φαινόμενο πέρασε και στα μικρά ονόματα: ενώ ένα από τα επιχειρήματα ενάντια στην άκρατη εφαρμογή της ετυμολογίας στην ορθογραφία μας ήταν και το θέμα των καταλήξεων –να μην καταντήσουμε δηλαδή να γράφουμε "Αριστοτέλης, Δημήτρις, Βασίλεις"–, και θεωρούνταν επιχείρημα μεστό κοινής λογικής, άρα πειστικό, να που ο διευθυντής έκδοσης του νέου περιοδικού "αλήthεια" γράφει τ' όνομά του "Δημήτρις Βεργέτης" (δεν είναι παρόραμα, γιατί έτσι υπογράφει και άρθρο του).
Γιατί όχι και Βεργέτις; Την έχει ψάξει καλά την ετυμολογία του επωνύμου του; Είναι σίγουρα από το μπερκέτ; Αλλά και το Μπερκέτης το ίδιο δε θα μπορούσε να αναχθεί σ' ένα αμάρτυρο *Μπερεκέτιος, άρα Μπερκέτις->Βεργέτις;
Αναφέρθηκα παραπάνω στην κοινή λογική. Αλλά βέβαια στο εν λόγω περιοδικό η κοινή λογική θεωρείται έτσι κι αλλιώς trash, αφού στις σελίδες του παρελαύνει όλος ο κατά Richard Dawkins [στο βιβλίο του "The god delusion" ("Η περί θεού αυταπάτη")] francophonyism –δηλ. οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι Derrida, Lacan κττ.–, που καταγγέλθηκε τόσο εύστοχα από τους "άξεστους χοντροκέφαλους χωριάτες" φυσικούς Sokal και Bricmont, ενώ φιγουράρουν επίσης οι ντόπιοι αστέρες-νάνοι του είδους, Γ. Βέλτσος κττ.
Παρ' όλα αυτά, οι υπόλοιποι Δημήτρηδες (ή μήπως Δημήτριδες;!) συνεργάτες του περιοδικού αντιστέκονται στο "σήμπτωμα" (sic· ξέρετε, όπως η θρυλική πια "διαφωρά"...) Δημήτρις και γράφουν τ' όνομά τους Δημήτρης. Προς το παρόν τουλάχιστον...
Το τεύχος Σεπτεμβρίου 2007 του μηνιαίου ενημερωτικού περιοδικού της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών "ΤΟΛΜΗ" κυκλοφόρησε με ολοσέλιδη φωτογραφία στο εξώφυλλό του το εξώφυλλο του βιβλίου Ιστορίας της Στ' Δημοτικού που αποσύρθηκε τελικά από το Υπουργείο Παιδείας, και με λεζάντα (πολυτονική) σαν κορδέλα στο κάτω μέρος του βιβλίου: "Επιτέλους αποσύρθηκε!"
Στη συνέχεια, το τεύχος Οχτωβρίου 2007 του περιοδικού "ΑΡΔΗΝ" του Γιώργου Καραμπελιά κ.ά. κυκλοφόρησε με κεντρική φωτογραφία (αλλά μικρότερων διαστάσεων) στο εξώφυλλό του το εξώφυλλο του ίδιου βιβλίου Ιστορίας μ' ένα παχύ κόκκινο Χ πάνω του, με λεζάντα (μονοτονική) στ' αριστερά της φωτογραφίας: "μια στρατηγική ήττα του νεο-οθωμανισμού και της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης", και με τίτλο κάτω από τη φωτογραφία: "ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ". Σημειωτέον ότι δεν υπάρχει μέσα στο περιοδικό, εκτός κι αν στραβώθηκα, άρθρο σχετικό με την απόσυρση του βιβλίου. Μάλλον είχε μαλλιάσει η γλώσσα τους να γράφουν γι' αυτό στα προηγούμενα τεύχη κι έτσι θεώρησαν περιττό να σχολιάσουν την απόσυρση περισσότερο απ' ό,τι με τη λεζάντα περί νεο-οθωμανισμού κλπ.
Ώστε η μεν Εκκλησία χαιρετίζει απλά το γεγονός, ο δε Καραμπελιάς και οι συν αυτώ μιλούν για ήττα του νεο-οθωμανισμού και της φιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης.
Τα τραπεζοκαθίσματα του καφενείου του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου έχουν καταλάβει (όχι μόνο στο σημείο της φωτογραφίας αλλά και σε όλη τη διαδρομή κάτω από το στέγαστρο του καφενείου) το διάδρομο τυφλών. Κανέναν δεν απασχολεί το θέμα, ούτε καν την τουριστική αστυνομία, ως ώφειλε, αφού οι πελάτες αυτού του καφενείου είναι κατεξοχήν τουρίστες, και άρα μπαίνει θέμα "βιτρίνας" της χώρας. Ψύλλοι στ' άχυρα, δηλαδή (ας θυμηθούμε και την περίφημη "πιλοτική" διαγράμμιση για τα αναπηρικά καροτσάκια στην οδό Σόλωνος και, γενικότερα, το λεγόμενο "post-Olympic stress")...
Αλλά μήπως 10 μέτρα δίπλα από το Ιστορικό Δημαρχείο της Πλατείας Κοτζιά ή όπως αλλιώς λέγεται τώρα, δεν έβαλαν έναν κάδο (50 τόνων) για μπάζα ακριβώς πάνω στο διάδρομο τυφλών; Φανταστείτε την πρόσκρουση...
Σε σχέση με τη γνωστή διχογνωμία, πώς πρέπει να ονομάζεται η ενδογλωσσική μετάφραση, και πότε πρέπει να θεωρείται ενδογλωσσική, να παραθέσω ένα τεκμήριο από άλλη γλώσσα. Βρήκα την εξής φράση, γραμμένη από Τουρκάλα πανεπιστημιακό (κοινωνιολόγο):
(ο τίτλος ενός βιβλίου της δεκαετίας του 1890)...translated from Ottoman into modern Turkish by...., and into English by myself.
και παρακάτω για ακόμα πιο πρόσφατα:
I would like to thank .... for translating this and the subsequent articles [σ.σ.: δημοσιευμένα στην Τουρκία το 1924] from the original [σ.σ.: δηλ. τα "οθωμανικά"!] into Turkish.
Πήγα χτες στην Έκθεση της Βουλής, Φιλελλήνων και Μητροπόλεως, για τα 30χρονα από το θάνατο της Μαρίας Κάλλας. Στις παρακάτω πανάθλιες φωτογραφίες (λόγω που ήταν από πάνω οι λάμπες, και αντανακλάται το είδωλό τους) βλέπουμε στη μια τη Μαριάννα/Μαίρη Καλογεροπούλου με δυο φίλες της στο Καβούρι. Λοιπόν αυτός ο βράχος που φαίνεται από πίσω πρέπει να είναι το γνωστό σε όλους τους λουόμενους του Καβουριού νησάκι που είναι προσβάσιμο με τα πόδια από την αμμουδιά, καθότι τα νερά είναι σούπερ ρηχά. Συγκινήθηκα που έχω πατήσει κι εγώ στο ίδιο μέρος με αυτή την κοπέλα. Μπανάλ, θα μου πείτε, αλλά δεν είναι ένα μέρος όπως το Ηρώδειο, οπότε το πράγμα είναι όντως αναμενόμενο, αφού η γυναίκα ήταν επαγγελματίας της μουσικής, αλλά αυτό το άσημο νησάκι.
Στην άλλη φωτογραφία βλέπουμε την τάξη της δασκάλας της, Ελβίρας δε Ιδάλγο, να έχει βγει βόλτα στο Πεδίο του Άρεως. Είναι η γνωστή λεωφόρος Ηρώων, με τις προτομές των Αγωνιστών του '21. Το ωραίο είναι ότι, καθώς το Πεδίο του Άρεως έχει μόλις μετατραπεί σε πάρκο (από τον Μεταξά, αν δεν κάνω λάθος, που δεν είπε αυτός το ΟΧΙ, κατά τον Λαζόπουλο), τα δέντρα είναι εντελώς χαμηλά κι έτσι φαίνεται από πίσω ο Λυκαβηττός! Μοναδική θέα, όντως, για έναν Κυψελιώτη!
Ψάχνοντας μια λέξη, έπεσα σ' ένα άρθρο ενός κοινωνικού ανθρωπολόγου για τους φόνους τιμής που διαπράττουν οι άντρες Μουσουλμάνοι στην Ευρώπη. Πολύ ενδιαφέρον.
Ποια λέξη όμως έψαχνα; Τη λέξη μαστούρα. Στο Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής λέει ότι προέρχεται από το τουρκικό mastur. Έψαξα όμως τη λέξη στο τουρκοαγγλικό λεξικό Seslisozluk και δε γράφει τίποτα. Τελικά, φαίνεται πως η λέξη είναι όχι τούρκικη αλλά αραβική και σημαίνει "κρύβω, καλύπτω" κττ. Λέω "φαίνεται", γιατί δεν μπόρεσα να γράψω τη λέξη μέσα σε αραβοαγγλικό λεξικό, καθότι σου ζητάνε να τη γράψεις σε αραβική γραφή. Σε αναζήτηση όμως στο Google μού έβγαλε μερικά αποτελέσματα σε λατινικό αλφάβητο. Φαίνεται, π.χ., πως ένας κρυμμένος ιμάμης ονομάζεται "αλ-μαστούρ". Μνεία της λέξης υπάρχει και στο παραπάνω άρθρο του ανθρωπολόγου.
Αυτό το καταπώς φαίνεται λάθος του ΛΚΝ μού θύμισε ένα αρθράκι που είχα διαβάσει πριν από καιρό για την άγνοια αυτών των γλωσσών από αυτούς που καταρτίζουν τα ετυμολογικά λήμματα στα λεξικά μας. Το αρθράκι εκείνο μιλούσε για την ετυμολόγηση της λέξης "μπουζούκι". Φαίνεται πως, εκτός κι αν κάνω λάθος, το ίδιο ισχύει και στην περίπτωση της "μαστούρας".
Τώρα, γιατί και πώς το "κρύβω, καλύπτω" κατέληξε να σημαίνει σε μας "κάνω κεφάλι", ουκ έχω ειπείν ουδέν.
ΥΓ. λίγες μέρες αργότερα: Κοιτάξτε τα σχόλια, για διορθώσεις του περιεχομένου. Επίσης, πρόσθεσα σύνδεσμο στη λέξη "αρθράκι".
Τα κινέζικα μπαίνουν ολοένα περισσότερο στην ποπ κουλτούρα. Η μούρλα με τα τατουάζ είναι γνωστή. Πριν από κάνα μήνα μπήκα στο "Γρηγόρη - Μικρογεύματα" της Καραγιώργη Σερβίας κι έξω απ' την τουαλέτα είχε τα εξής σήματα:
Πάντως, τα πιο καθαρά σύμβολα που έχω δει σε τουαλέτα (σε φωτογραφία όμως, όχι στην πραγματικότητα), είναι τα εξής:
Την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου, στις 22.30, στο "Κύτταρο", θα εμφανιστεί σε επετειακή συναυλία το ροκ συγκρότημα Σπυριδούλα, με διάφορους επώνυμους guests αλλά και μ' έναν-δυο ανώνυμους, όπως η αφεντιά μου, που χρημάτισα τραγουδιστής τους το '77-'78 (πριν από και, για ένα διάστημα, παράλληλα με τον Παύλο Σιδηρόπουλο).
Ο ΣΥΡΙΖΑ διοργανώνει εκδηλώσεις για τα 90 χρόνια της Οχτωβριανής δήθεν Επανάστασης. Πόσα χρόνια ακόμα και πόσες επέτειοι θα τους χρειαστούν ώσπου να αναγνωρίσουν ότι δεν ήταν επανάσταση αλλά πραξικόπημα; Ένα κομματικό πραξικόπημα, που, αντί να βάλει στη θέση του αλλοτριωμένου εργάτη της καπιταλιστικής κοινωνίας τον μαρξικό Νέο Αδάμ, έβαλε το Νέο Δούλο του Μονοκομματικού Κράτους. Τόσο ριζοσπάστες!
Χτες, 9 Αυγούστου ’07, στις 10 η ώρα το βράδι, βρέθηκα στο Σύνταγμα κι έπεσα πάνω σε μια συγκέντρωση οπαδών του Falun Gong, της γνωστής κινέζικης σέχτας που υφίσταται άγριες διώξεις από το κινεζικό κράτος, το οποίο τη θεωρεί κίνδυνο για το καθεστώς. Και σίγουρα είναι, από μιαν άποψη, αφού τάσσεται ανοιχτά κατά του μονοκομματικού κράτους, και μάλιστα μια εφημερίδα που πρόσκειται σ’ αυτήν έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό μια καμπάνια, που ωθεί όσους Κινέζους είναι γραμμένοι στο ΚΚΚ να αποχωρήσουν. Βασικά επανέλαβαν τις καταγγελίες τους ότι το κινεζικό κράτος κάνει μεταμοσχεύσεις οργάνων κρατουμένων μελών του Falun Gong χωρίς τη συγκατάθεσή τους, και μάλιστα όχι μόνο αφού πεθάνουν αλλά και ζωντανών, και αναφέρθηκαν σε όλο το φάσμα των διώξεων που υφίστανται και των καταπατήσεων των ανθρώπινων δικαιωμάτων τους. Καθώς πλησιάζουν οι Ολυμπιακοί του Πεκίνου, εντείνονται οι προσπάθειες των κάθε λογής κατατρεγμένων του κινεζικού κράτους (και υπάρχουν πολλοί) να προβάλουν, ακόμα και εντός Κίνας, τα παθήματά τους, καθώς το Πεκίνο, προκειμένου να διατηρήσει μια μίνιμουμ δημόσια εικόνα, εικάζεται ότι αναγκαστικά θα αφήνει κάποια περιθώρια έκφρασης στους διαμαρτυρόμενους, αντί να προσφεύγει από την πρώτη στιγμή στην καταστολή. Πέρα από το σοβαρό του θέματος, υπάρχει και το ελαφρώς ευτράπελο: ο ομιλητής μιλάει αγγλικά, αλλά ανάθεμα κι αν κατάλαβα δέκα λέξεις. Τα μιλούσε «αλά κινέζικα». Ίσως βέβαια η συγκέντρωση να απευθυνόταν κυρίως στους Κινέζους που ζουν στην Αθήνα, οπότε σίγουρα αυτοί θα καταλάβαιναν τα αγγλικά του! Πάντως, το “Thank you very much, thank you” του τέλους ακούγεται καθαρά… Μη νομίσετε ότι φταίει η ποιότητα του βίντεο, που δεν καταλαβαίνετε και πολλά: τόσα καταλάβαινα κι εγώ, που ήμουν παρών. Τέλος πάντων: υπήρχε και Έλληνας ομιλητής.
Τα συνθήματα που φαίνονται στο κλιπ είναι “Human rights abuse cannot co-exist with Beijing Olympics ”, ελληνιστί «Πεκίνο: Εγκλήματα και Ολυμπιακοί δεν πάνε μαζί». Οι συντελεστές της συγκέντρωσης κρατάνε διάφορες, ευρωπαϊκές κυρίως, σημαίες, και βέβαια τα συνθήματά τους. Πάνω από την κεντρική σκηνή της εκδήλωσης κρέμονται ομοίως σημαίες. Στο τέλος του κλιπ τρεμοπαίζουν, στο βάθος πίσω, τα φωτισμένα παράθυρα του χτιρίου της Βουλής. Το στιλ της εκδήλωσης είχε στοιχεία κοινά με τις δικές μας, αλλά και έναν αέρα διαφορετικότητας. Οι πανοβασταχτές ήταν ακίνητοι και αμίλητοι• επίσης, δεν κάπνιζαν (Falun Gong γαρ). Η παρουσία της αστυνομίας ήταν αισθητή και μέσα στην πλατεία, σε μιαν απόσταση 20 περίπου μέτρων πίσω από τους (λίγους, καμιά 200αριά) συγκεντρωμένους, χωρίς όμως διμοιρίες ΜΑΤ, απλώς κάποιους μπερεδοφόρους που κρατούσαν γουόκι-τόκι.
Ουκ εις μάτην αποκλήθηκε κυνικός ο Διογένης. Όχι από το γυμνάσιο Κυνοσάργους, όπως λένε οι ξενέρωτοι στα βιβλία τους, αλλά από το ότι το "Φανάρι" του έχει γίνει για τους "άνδρες Αθηναίους" τόπος χεσίματος των σκυλιών τους. Στο παρακάτω βιντεάκι, τα μαύρα στίγματα που φαίνονται παντού είναι όλα σκυλοκούραδα:
Η πορεία διοργανώθηκε σήμερα 20 Οχτωβρίου 2007 από τους Ποδηλάτ-ισσ-ες (www.podilates.gr) σα μια προσπάθεια πίεσης και διαμαρτυρίας για την αδιαφορία του Κράτους και της διοίκησης του Δήμου Αθηναίων, που δεν εφαρμόζουν τη λεγόμενη Μελέτη [του Θάνου] Βλαστού για τη δημιουργία ποδηλατοδρόμων, παρά το ότι η μελέτη αυτή παραγγέλθηκε από τον ίδιο το Δήμο (ή από το Υπουργείο Μεταφορών: δεν ξέρω καλά) και έχει εγκριθεί.
Η πορεία είχε καλή προσέλευση· μαζεύτηκαν γύρω στα 800 άτομα. Το σύνθημα που κυριάρχησε ήταν:
"Αυτό, αυτό, / αυτό είναι σωστό, / ποδήλατα στην πόλη / και μέσα στο μετρό" (ή και "... / ποδήλατα στους δρόμους, / στα τρένα, στο μετρό").
Άλλο που ακούστηκε ήταν:
"Δεν είμαστε Παπούα, / δεν είμαστε Ζουλού, / είμαστε η λύση / του κυκλοφοριακού".
Η πορεία ξεκίνησε στις 12.50 από το άγαλμα της Αθηνάς στο Πεδίο του Άρεως (λεωφ. Αλεξάνδρας), ανέβηκε την Αλεξάνδρας, έστριψε δεξιά στη Βασ. Σοφίας, έφτασε στο Σύνταγμα και έστριψε αριστερά στην οδό Φιλελλήνων. Στις 13.50, και ενώ η πορεία έστριβε από την οδό Φιλελλήνων αριστερά στην Αμαλίας, άρχισε να βρέχει, ευτυχώς όχι πολύ δυνατά. Η πορεία κατέβηκε την Πανεπιστημίου, έφτασε στην Ομόνοια και τέλος στην 3ης Σεπτεμβρίου, αμέσως μετά τη Χαλκοκονδύλη, όπου τα ποδήλατα άρχισαν να παρατάσσονται κατά μήκος της διαχωριστικής γραμμής ανάμεσα στη δεξιά και στη δεύτερη από δεξιά λουρίδα της 3ης Σεπτεμβρίου. Τότε, στις 14.10, άρχισε το βάψιμο με κίτρινο χρώμα της συμβολικής ποδηλατολουρίδας, συμβολικής όχι μόνο γιατί δεν υπάρχει τέτοια απόφαση από το Κράτος, αλλά και γιατί η μελέτη Βλαστού προβλέπει στην πραγματικότητα τη διαπλάτυνση του πεζοδρομίου ώστε να καλύψει όλη τη σημερινή δεξιά λουρίδα της 3ης Σεπτεμβρίου και την κατασκευή ποδηλατόδρομου πάνω σ' αυτή τη διαπλάτυνση, ενώ το βάψιμο έγινε πάνω στο οδόστρωμα της δεξιάς λουρίδας. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε παρεξηγήσεις, αλλά τι να κάνουμε;
Το κλίμα ήταν ήρεμο και η αστυνομία συνεργάστηκε, με Ζητά που πήγαινε μπροστά και περιπολικά που είχαν κλείσει ορισμένες διασταυρώσεις. Τις περισσότερες βέβαια μικροδιασταυρώσεις τις είχαν κλείσει οι ίδιοι οι ποδηλάτες, με τη μέθοδος του "ταπώματος" (corking), όπου ένας-δύο ποδηλάτες τοποθετούνται ακίνητοι με τα ποδήλατα κάθετα στον άξονα του δρόμου, μπροστά από τα σταματημένα αυτοκίνητα, στο έβγα κάθε διασταύρωσης. Πάντως η πορεία σταματούσε και σε πολλά κόκκινα, όχι τόσο από "σεβασμό" αλλά για να προλαβαίνει να καταφτάνει η ουρά της και να ενώνεται με την κεφαλή και επίσης για να δίνεται χρόνος ώστε να φωνάζονται τα συνθήματα, να χτυπιούνται τα παλαμάκια, ν' ακούγονται όλες μαζί οι σφυρίχτρες, να ομοφωνούν οι άναρθρες κραυγές. Στη διασταύρωση των Χαυτείων πολλοί σήκωσαν τα ποδήλατα στον αέρα "ως άλλοι Ηρακλείς", πράγμα που είχε μια δυνατή διάσταση.
Να και ένα από τα λίγα ποδήλατα με συρόμενο καρότσι για παιδί:
Αναρτήσεις
